آگاه: آنچه از ابتدای هفته در مصلای تهران رخ داد و نیز آمادگی تهران برای میزبانی از موج عزاداران، خط بطلانی بر پروژه «ناامیدسازی» دشمن کشید. حضور میلیونی، آن هم در شرایطی که اذعان می‌شود فشارهای اقتصادی و مشکلات معیشتی بر دوش مردم سنگینی می‌کند، نشان‌دهنده اولویت‌بندی هویتی ملت ایران است. این جمعیت ثابت کرد که در دستگاه محاسباتی ایرانیان، «امنیت ملی»، «استقلال» و «آرمان‌های انقلابی» کالاهای لوکسی نیستند که در مواجهه با مشکلات روزمره به حراج گذاشته شوند. حالا حتی بخشی از مردمانی که رسانه‌های غربی همواره آنها را جدا شده از نظام تصویر می‌کردند، با مشت‌های گره‌کرده و چشمان اشکبار، نه فقط برای وداع با رهبرشان، که برای اعلام بیعت دوباره با ادامه راه او آمدند.
بازتاب این حماسه در رسانه‌های جهان چنان عظیم بود که حتی دونالد ترامپ نیز نتوانست شگفتی‌اش را پنهان کند. اعتراف رئیس‌جمهور آمریکا مبنی بر اینکه «فکر نمی‌کرد این همه ایرانی برای از دست دادن رهبرشان اشک بریزند»، از یک منظر یک اقرار راهبردی است. این جمله یعنی دستگاه‌های اطلاعاتی غرب که همواره مشغول رصد نبض جامعه ایران بوده‌اند، دچار خطای محاسباتی فاحشی شده‌اند. آنها منتظر بودند تا ایران پس از فقدان رهبری، دچار خلأ قدرت یا آشوب شود، اما با دریایی از انسانیت مواجه شدند که نظم، صلابت و خشم مقدس را توأمان به نمایش گذاشت. تاثیر منطقه‌ای این تشییع تاریخی را باید در استمرار گفتمان «محور مقاومت» جست‌وجو کرد. هنگامی‌ که پیکر رهبر شهید در شهرهای مقدس قم، نجف، کربلا و مشهد طواف داده می‌شود، یک پیوند فراملی و عمیق ایدئولوژیک به رخ کشیده می‌شود. عراقی‌ها که خود سال‌هاست طعم مقاومت و شهادت را چشیده‌اند، میزبانی از این پیکر مطهر را افتخاری برای خود می‌دانند. این تصاویر به دشمنان منطقه‌ای پیام می‌دهد که برخلاف پروژه‌های ایران‌هراسی، جمهوری اسلامی در قلب ملت‌های مسلمان منطقه ریشه دارد.
در بعد جهانی، قدرت نرم ایران جهشی محسوس را تجربه می‌کند. در دنیایی که سیاست به سمت پوپولیسم و نمایش می‌رود، بزرگ‌ترین تجمع انسانی سال‌های اخیر در خاورمیانه، آن هم برای وداع با یک رهبر سیاسی-معنوی، این گزاره را تثبیت می‌کند که حکومت ایران تکیه‌گاهی فراتر از نفت و سلاح دارد. «خونخواهی» که شعار محوری جمعیت حاضر است، یک تهدید صرفا نظامی نیست، بلکه بیانگر انباشت یک خشم تمدنی است که هرگونه ماجراجویی علیه ایران را پرهزینه می‌کند. ملتی که در اوج ماتم، با این حجم از انسجام خواستار انتقام است، به جهان می‌گوید که هر ضربه‌ای را نه یک حادثه، که عاملی برای تحکیم وحدت ملی تلقی خواهد کرد.
از نگاه راهبردی، ایران با این تشییع میلیونی، اجماع‌سازی در سیاست خارجی را تسهیل می‌کند. رهبران جهانی در سازمان ملل و دیگر مجامع، اکنون با پدیده‌ای روبه‌رو هستند که مشروعیتش را از خیابان‌ها فریاد می‌زند. آنها نمی‌توانند کشوری را که رهبر فقیدش را چنین باشکوه بر دوش ملت حمل می‌کند، «فاقد پایگاه اجتماعی» بنامند. این مراسم یک کارت دعوت بین‌المللی برای احترام به ایران است؛ ایرانی که نشان داد «مقاومت» برای ملتش یک انتخاب تاکتیکی نیست، بلکه هویتی است که با گوشت و خون و اشک آمیخته شده است.
در نهایت، تشییع پیکر رهبر شهید تا روز پنج‌شنبه ۱۸ تیر، فصل جدیدی در تاریخ سیاسی ایران خواهد گشود. این پیام به جهان مخابره شده که اگرچه رهبری به شهادت رسیده، اما رهروانش نه تنها کم نشده‌اند که با خشمی مقدس‌تر، مصمم‌تر از پیش پرچم استقلال و مبارزه با ظلم را بر دوش می‌کشند