آگاه: در کنار مسئله اقتصادی و چالش پیش‌آمده با موضوع تک نرخی شدن ارز، اغتشاش و آشفتگی امنیتی در فضای کشور، نگرانی بسیاری از مردم را برانگیخته است. این امر که چندین روز ادامه پیدا کرد، برای حل و فصل، به معضلی بزرگ‌تر دامن زد که موضوع مطلب امروز است. برای بستن مسیرهای ارتباط میان جانیان و تروریست‌ها، جریان امنیتی کشور مجبور به اعمال اقداماتی شد که به‌طور عادی بسیار سوال برانگیز هستند. اما با دانستن اینکه شرایط کشور بحرانی است، می‌توان قبول کرد که چاره‌ای دیگر به جز بستن مسیرهای ارتباطی وجود نداشته است. قطع تمامی اتصالات اینترنتی، دسترسی‌های پیامکی و قطع شدن تماس‌های تلفنی در بازه‌ای از شبانه‌روز، از جمله این اقدامات است که توجیه امنیتی آن پذیرفتنی است.
اما با نگاهی دیگر به این موضوع بنگریم؛ سال‌هاست در کشور، درباره «شبکه ملی اطلاعات» سخن گفته می‌شود. هر بار از افتتاح بخشی از آن و قابلیت‌های آن می‌شنویم. از حمایت‌های بلاعوض و وام‌های مختلف به زیرساخت‌ها و ابزارهای وطنی مانند پیام‌رسان‌ها و موتورهای جست‌وجوی داخلی خبر و گزارش تهیه می‌شود. مفتخر می‌شویم که دانشمندانی داریم که در رقابت با محصولات خارجی، سکوهای داخلی برپا می‌کنند که می‌توان بر آنها تکیه کرد. از مسئولان معاونت علمی و فناوری ریاست‌جمهوری و دانشگاه‌های مختلف، اطلاعاتی مبنی بر پیشرفت‌های جدید در فضای مجازی و ابزارهای آن به دست می‌آوریم.
ناگهان، در چنین روزهایی، با قطع شدن اینترنت، ارتباط ما به کلی پایان می‌یابد. حتی با اعلام ملی شدن شبکه، دسترسی به «شبکه ملی اطلاعات» چنان رؤیا می‌نماید که به هیچ وجه اخبار گذشته و حمایت‌های انجام شده، قابل دفاع نیست. از پیام‌رسان‌های داخلی نمی‌توان استفاده کرد، زیرا زیرساخت کنترل پیام، هویت و دسترسی در آن به اندازه کافی تعبیه نشده است. موتورهای جست‌وجوی فارسی به هیچ عنوان عملکردی در حد قابل قبول که هیچ، در حد کار راه‌انداز نیز ندارند. بسیاری از پایگاه‌های اینترنتی، قابلیت باز شدن در همین فضای شبکه ملی را نیز ندارند. مردمی که در میانه بحران اقتصادی، به بحران امنیتی دچار شده‌اند، سردرگم به دنبال راهی برای حل مشکل جدید خود هستند. لحظه‌ای از ماجرای سخت شدن گذران روزمره زندگی بگذریم. سامانه‌هایی که باید کار افراد را راحت‌تر کنند، از موتور جست‌وجوی داخلی تا سامانه‌های دولتی مانند سامانه شهرداری، سامانه برق من سازمان توانیر، سامانه حج و زیارت و ... پاسخگو نیستند. پایگاه‌های سازمان‌های دولتی را دنبال می‌کنیم، متاسفانه برخی از آنها، امکان ارسال پیامک ورود را ندارند، برخی دیگر اطلاعات را پردازش نمی‌کنند، برخی دیگر خطاهای متعدد دارند. در همین میان، پیامک‌های بانکی نیز ارسال نمی‌شوند. پرداخت در بسیاری از حالات ممکن نیست. سوال این است که نمی‌شد در هنگام حمایت‌های فلان و تولید اخبار افتخار، به فکر این شرایط بود؟ نمی‌شد با شبکه ملی اطلاعات، از بروز چنین وضعیتی جلوگیری کرد؟
در نهایت همین مردم، همچنان پشتیبان جمهوری اسلامی هستند. همین مردم، نگران عاقبت این کشور و این انقلاب هستند. همین مردم هستند که همچنان امید به این نظام دارند و آن را حمایت می‌کنند. در میان همین بحران، یاد بگیریم که در موارد بعدی، این مردم را حمایت کنیم، برای این مردم حمایت کنیم، به نفع این مردم حمایت کنیم.