آگاه: این بازیگر پیشکسوت که از حدود دو ماه قبل در بیمارستان بستری بود، در ساعات اولیه صبح دیروز یک‌شنبه ۲۶ بهمن‌ از دنیا رفت. بخشی امسال دو بار راهی بیمارستان شده بود ولی بار دوم که تقریبا از اواخر پاییز شروع شد، مدت زمان بیشتری بستری بود. او به دلیل مشکلات جسمی متعدد و نیز عفونت تحت درمان قرار داشت. عنایت بخشی آخرین بار در جشنواره فیلم فجر سال قبل با فیلم «شاه‌نقش» حضور داشت که همچنان روی پرده است و برای بازی در این فیلم دیپلم افتخار بازیگری نقش مکمل را دریافت کرد.

بی‌معرفتی اهالی خانه سینما
این بازیگر متولد سال ۱۳۲۴ بازی در فیلم‌های سینمایی «سگ‌کشی»، «روز واقعه»، «ساحره»، «فریاد»، «مسافران»، «شکار»، «ترن»، «سناتور»، «سردار جنگل» و «آقای هالو» و سریال‌هایی چون «امام علی (ع)»، «پهلوانان نمی‌میرند»، «ولایت عشق»، «پلیس جوان»، «زیر تیغ» و «کلانتر» را در کارنامه کاری خود داشت.
شاهد احمدلو، کارگردان سینما پس از اعلام خبر درگذشت عنایت بخشی بازیگر قدیمی سینما گفت: متاسفانه استاد عنایت بخشی بازیگر پیشکسوت و از بازیگران نسل اول سینمای ایران، پس از تحمل یک دوره بیماری سخت در یکی از بیمارستان‌های تهران درگذشت. وی بیش از دو ماه در بیمارستان تحت درمان قرار گرفته بود که به‌رغم تلاش پزشکان و کادر درمان در نهایت دار فانی را وداع گفت.
وی با انتقاد از انجمن بازیگران خانه سینما و مسئولان این نهاد صنفی عنوان کرد: در طول مدت بیماری آقای بخشی، آقای فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی و آقای شفیعی، معاون هنری وزارت ارشاد جویای احوال و پیگیر مسائل درمانی این هنرمند پیشکسوت بودند که جای تقدیر و تشکر دارد اما در مقابل، از انجمن بازیگران خانه سینما و مسئولان خانه سینما خبری و سراغی نبود که واقعا جای تاسف دارد.

نگاهی به نقش‌های عنایت بخشی در سریال‌ها
درگذشت عنایت‌الله بخشی، بازیگر باسابقه تلویزیون ایران، فقدان هنرمندی است که برای چند نسل از مخاطبان، بخشی از حافظه تصویری است. او بیش از آنکه صرفا یک بازیگر باشد، حضوری ریشه‌دار و اثرگذار در مجموعه‌هایی داشت که هر کدام در دوره‌ای خاص، مخاطبان میلیونی را پای تلویزیون نشاندند.
این هنرمند فقید با کارگردانان متعددی همچون ابراهیم گلستان، بهرام بیضایی، علی حاتمی، امیر نادری، مسعود کیمیایی، داریوش مهرجویی و داوود میرباقری سابقه همکاری داشته‌ است. وی کار سینما را با بازی در فیلم «آقای هالو» به کارگردانی داریوش مهرجویی آغاز و پس از آن در آثار متعددی ایفای نقش کرد.
این بازیگر مرحوم، در دهه ۶۰ با حضور در مجموعه تاریخی «سربداران»، در فضایی حماسی و تاریخی، چهره‌ای مقتدر و باورپذیر از شخصیت‌های آن دوره ارائه داد؛ نقشی که نشان داد او چگونه می‌تواند صلابت و درونیات پیچیده یک کاراکتر تاریخی را همزمان به تصویر بکشد. اندکی بعد در «بوعلی سینا» کیهان رهگذر نیز با همان جدیت و تسلط، در کنار دیگر بازیگران مطرح آن دوره همچون امین تارخ و حسن محب‌اهری به بازآفرینی بخشی از تاریخ و فرهنگ ایران کمک کرد.
اما شاید برای بسیاری از مخاطبان، تصویر او بیش از هر چیز با مجموعه ماندگار «امام علی (ع)» گره خورده باشد؛ جایی که با ایفای نقش عبدالله‌بن وهب راسبی، شخصیتی تاریخی و چالش‌برانگیز را جان بخشید. او در این نقش، پیچیدگی‌های یک چهره ایدئولوژیک و معترض را با بیانی کنترل‌شده، نگاه نافذ و حضوری سنگین مقابل دوربین ارائه داد؛ اجرایی که هنوز هم در بازپخش‌های متعدد این سریال مورد توجه قرار می‌گیرد.
در «پهلوانان نمی‌میرند» نیز بخشی در فضایی متفاوت، میان تاریخ و درام اجتماعی، حضوری اثرگذار داشت؛ مجموعه‌ای که با روایت پهلوانی و اخلاق‌مداری، در ذهن مخاطبان دهه ۷۰ جای گرفت. همچنین در سریال «ولایت عشق»، در بستر روایتی مذهبی ـ تاریخی، بار دیگر توانایی خود را در ایفای نقش‌های رسمی و پرصلابت با ایفای شخصیت «عیسی جلودی» (از فرماندهان جنگی عباسی و والی مکه و مصر) نشان داد. او در سال‌های بعد نیز با حضور در آثاری چون «تبریز در مه» (در نقش پیرقلی‌خان قاجار) و مجموعه‌های اجتماعی و خانوادگی دیگر، ارتباط خود را با تلویزیون حفظ کرد و نشان داد که همچنان بازیگری منضبط و متعهد است؛ بازیگری که چه در نقش‌های منفی و چه در شخصیت‌های خاکستری و مثبت، توان خلق تیپ‌های ماندگار را دارد.
ویژگی مشترک نقش‌های تلویزیونی عنایت‌الله بخشی، صدا و بیان قدرتمند، تسلط بر متن و درک عمیق از موقعیت تاریخی و اجتماعی کاراکترها بود. پیشینه جدی او در تئاتر و آشنایی با شیوه‌های سنتی روایت، به بازی‌هایش وزنی خاص می‌بخشید؛ حضوری که اغلب با اقتدار، وقار و گاه تلخی همراه بود و به شخصیت‌ها هویتی مستقل می‌داد. درگذشت این بازیگر باسابقه، یادآور نسلی از هنرمندان است که تلویزیون را نه صرفا رسانه‌ای برای سرگرمی، بلکه بستری برای روایت تاریخ، فرهنگ و هویت می‌دانستند. 
نام و تصویر عنایت‌الله بخشی در قاب مجموعه‌هایی که بارها بازپخش شده‌اند، همچنان زنده خواهد ماند؛ در قاب‌هایی که بخشی از خاطرات جمعی ایرانیان را شکل داده‌اند.