آگاه: ٰایران در برابر موج جدید فشارهای حداکثری، موضع قاطع خود را حفظ کرده است. مقامات ارشد کشورمان، از جمله رئیس‌جمهور پزشکیان و وزیر امور خارجه بارها تاکید کرده‌اند که تهران به هیچ تهدیدی تسلیم نخواهد شد. این رویکرد نه از سر ضعف، بلکه از سر اقتدار ملی و تجربه تاریخی است. ایران سال‌ها زیر شدیدترین تحریم‌ها ایستاده و برنامه هسته‌ای خود را به پیش برده؛ اکنون نیز با همان عزم، در مذاکرات غیرمستقیم عمان و ژنو حضور یافته تا نشان دهد که دیپلماسی را ترجیح می‌دهد، اما نه به قیمت کرامت ملی. رویکرد دوگانه ترامپ، همزمان تهدید نظامی و پیشنهاد مذاکره، بیش از آنکه راه‌حل باشد، کمپین روانی است. از یک‌سو ناوگان عظیم آمریکایی به منطقه گسیل شده و از سوی دیگر، فرستادگان ویژه‌اش در ژنو از «غنی‌سازی نمادین» سخن می‌گویند. این سیاست چماق و هویج، تجربه‌شده و ناکارآمد است. هر اقدامی از سوی کاخ سفید باید با دقت و واقع‌بینی همراه باشد. ترامپ اگر واقعا به دنبال «توافق معنادار» است، باید بداند که ایران بر خلاف ادعای ویتکاف به دنبال ساخت سلاح هسته‌ای نیست، بلکه سال‌هاست ثابت کرده که حق غنی‌سازی صلح‌آمیز را به عنوان عضوی از معاهده NPT، حق مسلم ملت بزرگ ایران غیرقابل مذاکره می‌داند. فشار روانی ممکن است در کوتاه‌مدت رسانه‌ها را پر کند، اما در بلندمدت، تنها مقاومت ایران را بیشتر می‌کند.
از سوی دیگر، ایران به موفقیت مذاکرات امیدوار است. مسئولان ایرانی معتقدند که با رویکرد صادقانه آمریکایی‌ها، امکان دستیابی به توافق وجود دارد. تاکید بر «اهداف واقع‌بینانه» در پرونده هسته‌ای، کلیدی‌ترین پیام تهران است. ایران آماده است تا درباره شفافیت، محدودیت‌های موقت و حتی مکانیسم‌های راستی‌آزمایی جدی گفت‌وگو کند، اما نه زیر سایه تهدید. همزمان، بر ضرورت همکاری منطقه‌ای پافشاری دارد. هر توافقی باید بر اهداف واقعی و قابل اجرا تمرکز داشته باشد و زمینه احیای اقتصادی ایران را فراهم کند. لغو واقعی تحریم‌ها، نه وعده‌های کاغذی، کلید پایداری است. اگر آمریکا از مواضع فشارزا عقب‌نشینی کند و شرایط همکاری اقتصادی و دیپلماتیک را تقویت کند، نه تنها پرونده هسته‌ای به سرانجام می‌رسد، بلکه دریچه‌ای به سوی ثبات در غرب آسیا گشوده خواهد شد. در روزهای اخیر برخی مسئولان کشور اعلام کردند که ایران آماده سرمایه‌گذاری مشترک، بهره‌برداری از میادین مشترک نفت و گاز و حتی خرید هواپیما و فناوری صلح‌آمیز است؛ اما این همکاری باید دوطرفه و عادلانه باشد.
سیاست ایجاب می‌کند که واشنگتن درس بگیرد. تجربه برجام نشان داد که توافق بدون احترام به حقوق ایران، دوام نمی‌آورد. امروز، با وجود همه فشارها، ایران محکم ایستاده است. ترامپ اگر واقع‌بین باشد، می‌داند که «توپ در زمین اوست.» فرصت کمی باقی مانده؛ یا به سمت توافق واقعی حرکت کند یا تنش را به جایی بکشاند که هیچ طرفی سود نخواهد برد. خلیج فارس منتظر تصمیم واقع‌بینانه آمریکاست؛ تصمیمی که نه بر پایه تهدید، بلکه بر پایه احترام متقابل و منافع مشترک بنا شود. ایران تسلیم نمی‌شود. این پیام روشن تهران به واشنگتن است. اکنون نوبت ترامپ است که ثابت کند آیا به دنبال جنگ است یا صلح پایدار.