۱۵ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۲:۰۵
کد مطلب: ۲۱٬۰۸۳

امروز به احترام وقار طبیعت، به سرزمین شقایق‌هایی رفتم که سمبل تداوم زندگی‌ است. حتی دشمن هم پس از ۳۴ روز جنگ فهمیده که ایران با اصل و نسب، آداب و رسومی دارد به قدمت چند برابر عمر کشور آمریکا.

آگاه: در دامنه سرسبز طبیعت با کسانی همراه می‌شوم که دیشب در صف نماز استغاثه دیده بودم، افرادی حاضر در میدان تا تعیین تکلیف ترامپ از اشتباهی که در اثر غرور و توهم مرتکب شده است.
دیروز خبر از تعلیق مراسم شب «سدر» (شام عید فصح) قوم یهود در اسرائیل داده بودم و خاخام‌ها اعلام کردند، کسی اجازه نزدیک شدن به دیوار ندبه را ندارد؛ پیامی پر از عصبانیت و تمسخر.
امروز اما مردم ایران با درهم آمیختن غم و شادی در قلب طبیعت، سرود رهایی «بهاران خجسته باد» سر می‌دهند. لذا، تمایلی ندارم خبر از موشک و پهپاد و انفجار و آثار مخرب آنها بدهم؛ اگرچه دشمن با زدن پل B۱ کرج بخشی از مسیر مسافران ۱۳ فروردین را تخریب کرد.

آیا هوافضایی‌ها نیز با طبیعت همراه شدند؟
تصور کنید، در تونل‌های تودرتوی ناشناخته در زیر زمین، عده‌ای آماده اجرای موج ۹۰. تقویم را ورق می‌زنند. از ۹ اسفند تا ۱۳ فروردین و سپس ادامه‌ای نامعلوم. نگاهشان به بی‌شمار موشک در نوبت شلیک است. یکی با گلدانی از گل یاس از راه می‌رسد، با بوی دلربای طبیعت.
هوافضایی‌ها دورش حلقه می‌زنند و می‌بویندش... و سپس جایی می‌روند که خانواده‌شان بدون آنها دل به طبیعت داده‌اند. انگار این سربازان گمنام برای لحظاتی جنگ را فراموش می‌کنند. جنگل سرسبز شمال، رودهای خروشان زاگرس، پهن دشت خوزستان، دامنه‌های سرمست البرز، ساحل آرام خزر، دامنه سبلان و حتی جزایر دلربای خلیج فارس، که هم اکنون یک جنگنده پیشرفته آمریکایی در قشم سقوط کرد. گویی هفت شهر عشق طبیعت ایران در برابر این هوافضایی‌ها رژه می‌روند و در نهایت می‌رسند به همان گل کوچک یاس. طبیعت ۱۳ فروردین در آن تونل چیزی نیست جز لانچرهای فولادین و سوخت جامد موشک‌ها.
ناگهان جوانه‌ها از لانچرها بیرون می‌زنند. شکوفه‌ها سرمست می‌رقصند و می‌شکفند و به‌سرعت در کنار جویبار سرزمین رمضان خونین به درختان تنومندی تبدیل می‌شوند. یکی به‌نام سجیل و دیگری عماد. در ادامه، خیبر و خرمشهر و... پهپادهای شاهد چون پروانه دور این درختان به پرواز درمی‌آیند، همچون زنبور عسل در گلستان طبیعت.
ناگهان ندا می‌آید که وقت پرواز درختان نورسته از لانچر فرارسیده. هوافضایی‌ها از آن گل کوچک یاس چشم کنده و با رؤیای طبیعت زادگاه خود وداع می‌کنند و البته با چند قطره اشک در پنهان. گل یاس، موشکی می‌شود به مقصد تل‌آویو!
بیاییم همچون شب‌های قدر کربلای ۵،
با نجوای هوافضایی‌ها همراه شویم:
«یا من هو شدید العقاب»
...و سپس شلیک به قلب تل‌آویو.
با قلم محمودزاده - حماسه‌نگار جنگ رمضان

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.