آگاه: تبدیل یک رویداد واقعی به یک اثر فرهنگی ماندگار، نیازمند ترکیبی از خلاقیت، رسانه‌های گوناگون و گذشت زمان است. ادبیات و روایت‌های شخصی، حادثه را از منظر انسانی روایت و کتاب‌ها، رویداد را به نمادی جهانی از رنج بشر بدل می‌کنند. سینما و مستندسازی نیز با تصاویر قدرتمند خود، میلیون‌ها نفر را تحت تاثیر قرار می‌دهد. هنرهای تجسمی و موسیقی، رویداد را به نمادهای بصری یا شنیداری تبدیل می‌کنند؛ موزه‌ها، بناهای یادبود و نظام آموزشی نیز حادثه را به شکلی فیزیکی و آموزشی حفظ می‌کنند و گنجاندن این محتوا در برنامه‌های درسی مدارس، تضمین‌کننده فراموش‌نشدنی بودن آنهاست. رسانه‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی هم با هشتگ‌ها، پادکست‌ها و محتوای فراگیر می‌توانند رویداد را به سرعت جهانی کنند، هرچند خطر تحریف و سوءاستفاده نیز در این فضا وجود دارد. موفقیت این روش‌ها زمانی حاصل می‌شود که روایت، انسانی باشد و بر داستان‌های افراد عادی، احساسات، مقاومت و درس‌های اخلاقی تمرکز کند.
جنگ تحمیلی سوم که با حملات مشترک رژیم اسرائیل و آمریکا به شهدای  بزرگ ایران آغاز شد، شقاوت و دنائت دشمنان را در این روزگار نمایان کرد. این رویداد نیز مانند بسیاری از رخدادهای مهم، پتانسیل تبدیل شدن به میراث فرهنگی را دارد، مشروط بر اینکه به جای پروپاگاندا، از راهی انسان‌محور و مبتنی بر حقایق پیگیری شود. نویسندگان ایرانی و بین‌المللی می‌توانند خاطرات بازماندگان را در قالب مجموعه داستان یا رمان گردآوری کنند و تمرکز بر زندگی خانواده‌ها زیرسایه موشک‌ها و داستان‌هایی از زنان، کودکان و امید به صلح و مبارزه با ظلم، می‌تواند الگویی موفق در این زمینه باشد. ساخت مستندهایی درباره زندگی روزمره پیش و پس از حملات، بدون جانبداری سیاسی یا سریال‌هایی درباره هزینه انسانی جنگ، بزرگمردی سرمایه‌های انسانی و اهمیت مقاومت، می‌تواند تاثیر جهانی داشته باشد. برگزاری نمایشگاه‌های هنری مشترک در موزه‌ها با آثاری که مفاهیم عمیق این مقاومت را بازتاب دهد، آهنگ‌هایی با تم حماسه، مبارزه و صلح یا گرافیک‌های دیجیتال که نمادهایی همچون خلیج فارس و تنگه هرمز به عنوان نماد ایران را برجسته کنند، نیز راهگشاست.
تاسیس موزه‌ها و مراکز یادبود از اتفاق‌های این جنگ، همراه با نمایشگاه‌های مجازی از روایت‌های دست اول و گنجاندن درس‌هایی درباره این رخداد و فجایع مرتبط با آن، در برنامه‌های درسی تاریخ، گام دیگری در این مسیر خواهد بود. استفاده هوشمندانه از رسانه‌های دیجیتال با راه‌اندازی کمپین‌هایی که تنها روایت‌های واقعی بازماندگان را پخش کند، همراه با پادکست‌های چندزبانه از دیدگاه‌های ایرانی و منطقه‌ای، می‌تواند این فرآیند را تقویت کند. نکته اساسی این است که برای ماندگاری واقعی، روایت باید از نگاه مردم و تجربیات آنها شنیده شود. اگر تنها صدای پروپاگاندا غالب شود، هم این تاریخ و هم دستاوردها و افتخارات آن به سرعت فراموش خواهد شد.
تبدیل یک حادثه به محتوای فرهنگی، نه تنها راهی برای ماندگار کردن آن در تاریخ است، بلکه ابزاری قدرتمند برای حفظ دستاوردها و افتخار به آن خواهد بود. دستاوردهای جنگ اخیر نیز باید به نمادی از مقاومت، مبارزه و امید بدل شود. فرهنگ، قوی‌تر از هر سلاحی است. آنچه امروز روایت می‌کنیم، فردا هویت فرزندانمان خواهد شد. زمان آن است که داستان این جنگ را نیز با واقع‌گرایی، انسانیت و دوراندیشی بنویسیم. این میراث، تنها چیزی است که واقعا برای نسل‌های بعد بر جای خواهد ماند.