آگاه: اگرچه در این وانفسا آغاز آموزش مجازی از نیمه فروردین گامی مثبت بود، اما به دلیل محدودیت‌های زیرساختی، نابرابری دسترسی و کاهش کیفیت تعامل آموزشی، نتوانسته است جایگزین کامل آموزش حضوری شود. در این میان، پیشنهاد تمدید سال تحصیلی تا پایان تیر (با شرط حفظ شرایط آرام و غیرجنگی در کشور) به عنوان یکی از راهکارها از سوی برخی کارشناسان و حتی خانواده‌ها مطرح شده است.
اما باید به صورت جزئی‌تر به این مسئله پرداخت که تعطیلی آموزش حضوری در مدارس چه تبعاتی دارد؛ نخستین مورد کاهش انگیزه و نظم یادگیری است. به عبارت دیگر دانش‌آموزان در محیط خانه از نظارت و انضباط کلاسی بی‌بهره هستند که نمونه‌های بسیاری برای این مورد وجود دارد. دانش‌آموزی که به دلیل شب‌بیداری، صبح خواب مانده و بیدار نمی‌شود اما والدین در کلاس آنلاین حاضر شده و حتی به جای فرزندشان اعلام حضور می‌کنند. نمونه‌های بسیار دیگری از کم‌توجهی و حتی بی‌توجهی به کلاس‌ها از سوی دانش‌آموزان و خانواده‌ها نیز وجود دارد.
اما مورد دیگر نابرابری دیجیتال است. برخی از خانواده‌ها به تجهیزات هوشمند حداقلی، اینترنت پرسرعت یا فضای مناسب برای آموزش مجازی دسترسی ندارند. حساب کنید خانواده‌ای که دو یا بیشتر دانش‌آموز دارد و قرار است هرکدام با یک گوشی یا تبلت در کلاس حاضر شود. فضای کافی هم در خانه‌ها وجود ندارد که دو یا سه دانش‌آموز از مقاطع مختلف بتوانند به صورت همزمان در کلاس آنلاین شرکت کنند. این مسئله در مناطق محروم و روستایی به صورت حادتر وجود دارد. سومین مورد نیز ضعف در دروس عملی و آزمایشگاهی است. همه به خوبی می‌دانیم که آموزش مجازی قادر به انتقال مهارت‌های عملی دروس علوم، هنر و تربیت بدنی نیست. مورد مهم دیگر نیز کاهش ارزشیابی مستمر از سوی معلمان و مربیان است. شاید آزمون‌های آنلاین برگزار شوند اما همه به خوبی می‌دانیم که نتیجه موثر و کارایی لازم را ندارند.
همه این مسائل به خصوص در دوره دبستان و نیز پیش‌دبستانی و کلاس اول دبستان که یادگیری مبتنی بر بازی و تعامل حسی است، بسیار حادتر است چراکه آموزش مجازی برای دانش‌آموزان این دوره‌ها فایده‌ای ندارد. اما پیشنهاد تمدید سال تحصیلی مسئله‌ای جدی و قابل بررسی است. از مزایای این امر می‌توان به جبران ساعات از دست رفته از طریق برگزاری کلاس‌های حضوری فشرده، فرصت بازآموزی و رفع اشکال برای دانش‌آموزان، انجام ارزشیابی عملی و پروژه‌های گروهی و حتی کاهش فشار بر تابستان برای برگزاری کلاس‌های جبرانی جداگانه اشاره کرد.
آنچه در شرایط فعلی به وضوح باید مورد بررسی قرار گرفته و هرچه زودتر برای آن فکری شود ادامه سال تحصیلی است. از همین رو وزارت آموزش و پرورش در شرایطی که اوضاع جنگی آرام گرفته است باید به فکر چاره موثر باشد. درست است که تعطیلی مدارس به دلیل جنگ یک بحران آموزشی چندلایه است و راهکار تک‌بعدی ندارد اما باید به دنبال جبران عقب‌ماندگی تحصیلی فرزندانی بود که هر کدام از آنها سرمایه علمی و عملی کشور برای سال‌های آینده هستند. آنچه مسلم است، اینکه آینده آموزشی ایران در گرو پذیرش انعطاف‌پذیری و خلاقیت در بحران است.