آگاه: مسئولان وزارت نیرو مثل همیشه وعده رفع تدریجی این بحران را تا پایان سال داده‌اند، اما گزارش‌های کارشناسی تاکید دارند که راه‌حل‌های کوتاه‌مدت کافی نیست و نیاز به رویکرد جامع وجود دارد. تهران به عنوان قطب مصرف برق کشور، با اوج بار تابستانی مواجه است. مصرف بالای وسایل سرمایشی و کولرها، رشد جمعیت و گسترش شهرنشینی، در کنار نیروگاه‌های فرسوده و کمبود سوخت، منجر به کسری حدود ۲۰ هزار مگاوات در سطح ملی شده که بخش قابل توجهی از آن بر پایتخت تاثیر می‌گذارد. خاموشی‌های برنامه‌دار، تعطیلی ادارات و اختلال در صنایع از پیامدهای مستقیم آن است.
راه‌حل‌های کوتاه‌مدت و فوری این ناترازی به این گونه است:
مدیریت تقاضا و صرفه‌جویی: وزارت نیرو بسته‌های تشویقی برای کاهش مصرف طراحی کرده است. نصب پنل‌های خورشیدی روی پشت‌بام ساختمان‌های پرمصرف، تعدیل ساعات اداری و تشویق استفاده از لوازم کم‌مصرف از جمله این اقدامات با هدف کاهش ۱۰ هزار مگاوات تقاضا در تابستان جاری است.
بهینه‌سازی وضعیت موجود: اورهال (تعمیرات اساسی) نیروگاه‌ها و استفاده موقت از سوخت‌های جایگزین با رعایت مسائل زیست‌محیطی.
خاموشی‌های هدفمند: برنامه‌ریزی برای توزیع عادلانه قطع برق، هرچند گزارش‌هایی از نابرابری بین مناطق شمالی و جنوبی تهران وجود دارد.
راه‌حل‌های میان‌مدت و بلندمدت نیز این‌گونه تعریف می‌شود:
توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر خورشیدی به عنوان سریع‌ترین گزینه. کارشناسان پیشنهاد می‌کنند با تسهیل سرمایه‌گذاری خرد (نصب پنل روی هر ساختمان) و جذب سرمایه داخلی و خارجی، ظرفیت خورشیدی را به طور چشمگیری افزایش دهند. ایران ظرفیت بالایی در این زمینه دارد و این راه‌حل هم پایدار است و هم وابستگی به سوخت فسیلی را کم می‌کند.
 احداث نیروگاه‌های جدید: تمرکز روی نیروگاه‌های گازی و سیکل ترکیبی برای راه‌اندازی سریع‌تر. تکمیل پروژه‌های نیمه‌تمام و افزایش راندمان واحدهای موجود.
تمام موارد بالا نیازمند اصلاحات اقتصادی و ساختاری است، اصلاحاتی چون: جذب سرمایه بخش خصوصی با اصلاح قیمت‌گذاری و بازار برق، کاهش یارانه‌های انرژی برای کنترل مصرف بی‌رویه، سرمایه‌گذاری در صنایع نفت و گاز برای تامین سوخت پایدار نیروگاه‌ها و ارتقای بهره‌وری و فناوری‌های نوین برای کاهش هدررفت.تحریم‌ها، کمبود نقدینگی و تاثیرات جنگ تحمیلی دوم و سوم بر تامین تجهیزات، اجرای این راه‌حل‌ها را سخت کرده است. این فکر بی‌راه نیست که بدون مشارکت واقعی بخش خصوصی و تغییر در مدل حکمرانی انرژی، بحران ادامه خواهد یافت. با این حال، اگر برنامه‌های اعلام‌شده با جدیت پیگیری شود، تابستان ۱۴۰۵ می‌تواند نقطه عطفی باشد. تهرانی‌ها در این میان نقش کلیدی دارند: صرفه‌جویی فردی و حمایت از پروژه‌های محلی تجدیدپذیر می‌تواند فشار را کاهش دهد. بحران برق نه تنها یک مسئله فنی، بلکه آینه‌ای از چالش‌های بزرگ‌تر اقتصادی و مدیریتی است که حل آن نیازمند اراده جمعی و بلندمدت است.
مسئله دیگر بحث آزمون عدالت در مدیریت انرژی است که در گزارش صفحه هفت امروز روزنامه این سوال مهم را مطرح کردیم که خوب است اگر وقت بگذارید و بخوانید.