آگاه: میلاد حبیبی درباره انگیزه خود از نگارش این کتاب گفت: «این کتاب روایت مستند و داستانی از چهار دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف است که در مسیر طراحی و ساخت محصول فناورانه شبیه‌ساز جراحی چشم قرار گرفتند. این گروه و شرکتی که تاسیس شد، الگویی مناسب برای کار تیمی و دانشجویی است؛ به همین دلیل تصمیم گرفتم این روایت را بنویسم. همچنین یکی از هدف‌های من در این کتاب، توصیف فضای دانشگاه صنعتی شریف بود و تلاش کردم تصویری از وجه تمایز این دانشگاه با سایر مراکز علمی را به مخاطب نشان دهم.»
او درباره شکل‌گیری شرکت «آتیه‌پردازان شریف» توضیح داد: «شرکت «آتیه‌پردازان شریف» را تعدادی از دانشجویان این دانشگاه با رشته‌های صنایع، مکانیک، هوافضا و شیمی تاسیس کردند. ایده اولیه این گروه، مشاوره به صنایع برای بهینه‌سازی فرآیندهای تولید بود اما با مراجعه به نهادها، سازمان‌ها و صنایع مختلف، متوجه نیازها و خلأهای عمیق‌تری شدند.»
این نویسنده با اشاره به سوژه محوری کتاب «۲۰ میکرون دقت» بیان کرد: «دستگاه «سیمدیکس» یک شبیه‌ساز جراحی چشم است. پیش از این، دانشجویان جراحی مجبور بودند روی بیماران واقعی تمرین کنند ولی این کار خطر آسیب جدی داشت. این دستگاه با استفاده از واقعیت مجازی، محیطی طبیعی شبیه جراحی واقعی ایجاد می‌کند و اگر دانشجو خطایی انجام دهد، دستگاه هشدار می‌دهد. ایران با ساخت این دستگاه دومین کشور در جهان شد که پس از آلمان از این فناوری برخوردار است. نمونه ایرانی این دستگاه حتی در برخی عملکردها بهتر از نسخه آلمانی آن عمل می‌کند و قیمت تمام‌شده‌اش نیز یک‌چهارم است. همچنین امروز این دستگاه به چین و اندونزی صادر می‌شود.» حبیبی درباره محتوای اثر خود گفت: «این کتاب یک روایت داستانی دارد. من با توجه به تحصیلات فنی خود، در مرحله تحقیق وارد جزئیات شدم اما در نگارش از تکنیک‌های داستان‌پردازی مثل توصیف ساده پدیده‌های علمی استفاده کردم. در این اثر مخاطب با یک روایت فنی خسته‌کننده روبه‌رو نیست بلکه داستانی از فضای دانشگاه صنعتی شریف، تشکل‌های دانشجویی و مسیر پرپیچ‌وخم ساخت یک محصول فناورانه را می‌خواند.»
او افزود: «یکی از نکات برجسته این اثر، روایت صریح شکست‌ها است. حدود ۷۰ درصد کتاب به سختی‌های این مسیر اشاره دارد و شاید تنها ۳۰ درصد از متن درباره موفقیت‌ها باشد. ابتدای پروژه تولید دستگاه، بچه‌ها تصور می‌کردند ظرف ۶ ماه و با هزینه ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون تومان دستگاه را می‌سازند اما ساخت آن ۶ تا هفت سال به طول انجامید و هزینه نهایی آن به میلیاردها تومان رسید. در این مسیر چندین بار به نقطه شکست و تعطیلی پروژه رسیدند. اگر این شکست‌ها را سانسور می‌کردیم، روایتی ناقص یا کلیشه‌ای از واقعیت ارائه داده بودیم به همین دلیل هیچ‌کدام از تحریم‌ها، مشکلات داخلی و خارجی سانسور نشده است.»
حبیبی درباره تاثیر فضای تشکل‌های دانشجویی توضیح داد: «یکی از فعالان بسیج دانشجویی تعریف می‌کرد که تا قبل از ورود به بسیج دانشگاه صنعتی شریف به مسائل سیاسی و اجتماعی اهمیت نمی‌داد اما پس از ورود به این تشکل با افراد دغدغه‌مند آشنا شد و همین موضوع او را متحول ساخت. فرد دیگری نیز می‌گفت قبل از آشنایی با فضای تشکل‌های دانشگاه صنعتی شریف تصور می‌کرد با توجه به اینکه از لحاظ تحصیلی وضعیت خوبی دارد فرد خیلی فعال و زبده‌ای است اما وقتی وارد فضای تشکل شد، با آدم‌هایی آشنا شد که نه تنها بهتر از او درس می‌خوانند، بلکه کارهای دیگری هم انجام می‌دهند. در برهه‌ای که رهبری بر اقتصاد دانش‌بنیان تاکید داشتند، فعالین دانشجویی، فعالیت تشکل‌های دانشجویی را به حوزه اقتصاد، فناوری و کار دانش‌بنیان هدایت کردند.»
میلاد حبیبی، نویسنده کتاب «۲۰ میکرون دقت» در پایان درباره تاثیر این اثر بر نسل جوان گفت: «برخی می‌گویند نکند خواندن این شکست‌ها باعث ناامیدی جوانان شود اما من معتقدم ما باید یک روایت واقعی را ترسیم کنیم. اگر امید واهی بدهیم، کار غلطی کرده‌ایم. مخاطب وقتی چالش‌های واقعی را ببیند و متوجه شود به‌رغم موانع بسیار می‌توان به نتیجه رسید، عزم و اراده خود را برای پیشرفت و موفقیت جمع می‌کند. گاهی القا می‌شود که مسیر پیشرفت بن‌بست است. کتاب ما امید و انگیزه را نشان می‌دهد و می‌گوید مسیر سخت است اما اگر هدف داشته باشید و تلاش کنید، پیشرفت حاصل می‌شود.»