آگاه: قدیم‌ترها بچه‌ها در روزهای تابستان و تعطیلی مدارس به فن و حرفه‌ای مشغول می‌شدند تا هم بتوانند سرشان را گرم کنند و هم کاری یاد بگیرند و به اصطلاح دست به آچار باشند؛ اگر هم در قبال کار خود حق‌الزحمه‌ای دریافت می‌کردند که چه بهتر، برای روزهای تحصیل‌شان خرج می‌شد. اما با گذشت زمان، این روند تغییر کرد و کلاس‌های تابستانی متنوعی از قبیل موسیقی، زبان‌های خارجی، انواع رشته‌های ورزشی و... رونق گرفت. مدارس و مساجد نیز با برنامه‌ریزی‌های مدون به این روند کمک کردند و با برگزاری کلاس‌های تابستانی، فضایی برای سرگرمی و یادگیری فراهم می‌کردند.
اما اکنون، با وقوع جنگ‌های اخیر و افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت فرزندان در مدارس و مکان‌های آموزشی، خانواده‌ها دچار سردرگمی شده‌اند. ترس از تکرار حوادث تلخی چون ماجرای مدرسه شجره طیبه میناب، باعث شده است که بسیاری از والدین از فرستادن فرزندان خود به کلاس‌های هنری، ورزشی و فرهنگی منصرف شوند. البته علت تامه این ترس و نگرانی فقط ناامنی ناشی از جنگ و حمله نظامی نیست، بلکه به دلیل شرایط اقتصادی و تورم حدود ۹۰‌درصدی بسیاری از خانواده‌ها توان مالی لازم برای ثبت‌نام فرزندان‌شان در چند کلاس مختلف را ندارند.همچنین شرایط ایمنی و اقتصادی مورد نظر، باعث شده است که مدارس و مساجد نیز نتوانند مانند سال‌های گذشته برنامه‌ریزی مدون و اصولی برای برگزاری کلاس‌های اوقات فراغت و تابستانی داشته باشند؛ ماحصل فقدان برنامه‌ریزی مناسب، منجر به ایجاد فضایی خالی از فعالیت‌های مثبت برای فرزندان شده است. در نتیجه، کودکان و نوجوانان در روزهای گرم تابستان با انرژی بالا در خانه‌های کوچک محبوس می‌شوند و این امر می‌تواند به بروز مشکلات روانی و اجتماعی منجر شود.
این در حالی است که این ایام می‌توانست فرصتی باشد برای برنامه‌ریزان و مسئولان آموزشی کشور تا کمبودهای آموزشی، پرورشی و مهارتی رده‌های سنی کودک و نوجوان را جبران کنند. اما متاسفانه چنین چشم‌اندازی مشاهده نمی‌شود. به جای آنکه این ایام به فرصتی برای رشد و یادگیری تبدیل شود، به دوره‌ای از بی‌تحرکی و بی‌برنامگی بدل شده است. در این شرایط، نیاز است که خانواده‌ها، نهادهای آموزشی و فرهنگی و مسئولان دولتی با همکاری یکدیگر به دنبال راهکارهایی حتی کوتاه مدت برای ساماندهی اوقات فراغت فرزندان باشند. برخی از پیشنهادات می‌تواند شامل ایجاد فضاهای امن برای برگزاری کلاس‌های آموزشی و تفریحی در محله‌ها، ارائه تسهیلات مالی برای خانواده‌ها به منظور ثبت‌نام در کلاس‌ها و همچنین تشویق جوانان به مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی باشد. در نهایت، آنچه امروز بیش از هر چیز دیگری نیاز است، توجه به نیازهای واقعی کودکان و نوجوانان است. باید تلاش کنیم تا با ایجاد فرصت‌های مناسب، اوقات فراغت آنها را به دوره‌ای سازنده تبدیل کنیم تا هم کمی از اضطراب و نگرانی وارده در روزهای جنگ ۴۰ روزه بر آنها کاسته و هم موجبات سرگرمی، رشد فردی و اجتماعی بچه‌ها فراهم شود.