آگاه: روزنامه سازندگی ـ بخوانید ارگان رسمی حزب کارگزاران سازندگی ـ با کنار هم قرار دادن مطالبی از سایت اکو ایران، خبرگزاری روسی اسپوتنیک و خبرگزاری رویترز به این پرسش پاسخ داد: ایران با این صندوق بزرگ چه خواهد کرد و چگونه می‌تواند از این فرصت برای نوسازی زیرساخت‌های خود در دوران پساجنگ استفاده کند؟ منظور، ۳۰۰ میلیارد دلاری است که پیش از این رئیس مجلس شورای اسلامی و رئیس تیم مذاکره کننده گفته بود که در تفاهم اخیر این مبلغ تعیین شده تا در ایران سرمایه‌گذاری شود و  بخشی از آن صرف بازسازی خواهد شد.
رسانه رسمی حزب کارگزاران هفت محور را در تبیین اینکه ایران چگونه می‌تواند از این صندوق استفاده کند فهرست کرد. بازسازی زیرساخت‌های انرژی، نوسازی شبکه برق و انرژی‌های تجدیدپذیر، توسعه حمل‌ونقل و لجستیک، بازسازی صنایع مادر، جذب فناوری و سرمایه خارجی، تامین مالی پروژه‌های شهری و آب و تشکیل صندوق‌های مشترک سرمایه‌گذاری از جمله عواملی بود که مورد توجه و اهمیت روزنامه سازندگی قرار گرفت. البته دبیرکل تکنوکرات‌ها هم قبل از انتشار این گزارش در گفت‌وگویی به حمایت از تفاهم‌نامه پرداخته بود و می‌گفت: اکنون زمان آن رسید که همه مسئولان و حتی جریان‌های سیاسی که منتقد مذاکرات بودند و هستند، به قافله بزرگ و باشکوه ملت ایران بپیوندند و از این توافق استقبال کنند. گویا او، حزب متبوعش و به طبع آن رسانه تحت مدیریت حزبشان (کارگزاران سازندگی) هنوز نمی‌خواهند از تجریه عبرت بگیرند و همچنان نسخه اصلی برای برون‌رفت از مشکلات و معضلات اقتصادی را در خارج از کشور و تفاهم‌نامه یا توافق با آمریکایی‌ها می‌دانند. مگر نه آنکه با تایید رهبر شهید، «جمهوری اسلامی ایران» دو بار با هیات آمریکایی مذاکره کرد، نتیجه چه شد؟ در هر دو مرحله ارتش آمریکا و رژیم صهیونی به ایران حمله کردند و در جنگ ۴۰ روزه پا را از گلیمشان درازتر کرده و رهبر و مقتدایمان را به شهادت رساندند. با این حال دوباره نظام تصمیم گرفت با گفت‌وگو کار را جلو ببرد و سرانجام به تفاهم اسلام‌آباد رسید. چه شد؟ همان ترامپی که تفاهم را امضا کرد با کمال وقاحت اعلام کرد این تفاهم مرده است! از سوی دیگر فراموش نکنیم، ما در دوره پساجنگ به سر نمی‌بریم، با آمریکا در جنگ به سر می‌بریم. تجربه بارها ثابت کرده نباید به حرف و وعده‌های آمریکایی‌ها دل خوش کرد، پس با نگاه منطقی و عقلایی می‌توان راهکارهای دیگری را مطرح کرد. صمد حسین‌زاده، کارشناس در این باره می‌گوید: پروژه‌های بسیار سودآوری در ایران هست که سرمایه‌گذار ایرانی را جذب می‌کند؛ اگر دولت ورود پول را به این بخش تسهیل کند، تورم هم کاهش می‌یابد و کشور وارد دوره رونق می‌شود. همچنین گزارش اندیشکده دانشگاه صنعتی امیرکبیر نیز مسیر تازه‌ای نشان می‌دهد، دولت با ابزار صندوق سهام پروژه، مردم را مستقیما در پروژه‌های نفتی شریک کند. این راهکار نه سرمایه خارجی می‌خواهد، نه انتظار طولانی، توسعه نیز ممکن می‌شود و مردم هم به سود بالا و سریع می‌رسند. فقط باید منطقی بود. ضمن آنکه انتظار می‌رود حزبی که اکثر اعضای آن سابقه حضور در دولت‌های سازندگی، اصلاحات و تدبیر و امید را دارند، در رسانه‌شان نسخه‌پیچی‌های هیجان‌زده و غلوآمیز رو نکنند.