آگاه: در پی درگذشت نابهنگام دکتر تژا میرفخرایی، استاد بازنشسته گروه ارتباطات دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، جمعی از اساتید دانشگاهی از جمله اکبر نصراللهی، حسن نمکدوست، مهناز رونقی و بیتا شاه‌منصوری با انتشار پیام‌هایی، این ضایعه را به خانواده، همکاران، دانشجویان و جامعه علمی تسلیت گفتند و بر لزوم توجه جدی‌تر به کانون‌های صنفی اساتید و بهره‌گیری از تجارب پیشکسوتان دانشگاهی تاکید کردند. دکتر اکبر نصراللهی، رئیس دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی در بخشی از پیام خود تاکید کرد: «یاد و نام دکتر تژا میرفخرایی به پاس سال‌ها تلاش در عرصه آموزش و تألیف کتاب‌های متعددی در حوزه روش تحقیق و ارتباطات، همواره گرامی خواهد ماند.»
متن کامل این پیام به شرح زیر است: «هر که ناموخت از گذشت روزگار- نیز ناموزد ز هیچ آموزگار (رودکی)
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم، کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذو الجلال و الاکرام - درگذشت استاد ارجمند، جناب آقای دکتر تژا میرفخرایی، استاد بازنشسته گروه ارتباطات دانشگاه آزاد اسلامی، موجب تاثر و اندوه فراوان شد.
اینجانب، به نمایندگی از خانواده دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، این ضایعه را به خانواده محترم آن مرحوم، همکاران گرامی، دانشجویان، دانش‌آموختگان و همه دوستداران ایشان صمیمانه تسلیت عرض می‌کنم. از درگاه خداوند متعال برای آن مرحوم، رحمت و غفران الهی و برای بازماندگان، صبر، سلامتی و شکیبایی مسئلت دارم. یاد و نام ایشان به پاس سال‌ها تلاش در عرصه آموزش و تألیف کتاب‌های متعدد در حوزه روش تحقیق و علوم ارتباطات، همواره گرامی خواهد ماند.»
دکتر مهناز رونقی، از اساتید باسابقه حوزه فرهنگ و ارتباطات برای تژا میرفخرایی چنین نوشت: «در نهایت ناباوری دکتر تژا میرفخرایی استاد ارتباطات را بر اثر ایست قلبی از دست دادیم. این فقدان را به جامعه دانشگاهی و بالاخص دانشجویان و اساتید دانشگاه آزاد تسلیت می‌گوییم. یادشان گرامی و راهشان پررهرو باد.
کتاب‌های او شامل: فرآیند تحلیل گفتمان، اقناع؛ فیلترهای خبری، ذهنیت اجتماعی در گفتمان ورزشی، مفاهیم نظری و عملی خبر تلویزیونی، قدرت سایبرنتیک، فرهنگ و سیاست... است و مقالات علمی بی‌شماری به‌خصوص در حوزه تحلیل گفتمان نوشته است.
می‌ماند ذکر یک نکته که نمی‌شود نادیده گرفت. سال‌ها از بازنشستگی آقای دکتر می‌گذشت و ایشان از فضای دانشگاهی دور بودند؛ به نظر می‌رسد چنین فقدان‌های نابهنگام ما را به فکر وا می‌دارد تا جدی‌تر به اهمیت کانون‌های صنفی اساتید بیندیشیم؛ چراکه تولید دانش و تربیت نیروی انسانی متخصص جز به همت دانشوران و اساتید ناشدنی است و دانشگاه‌های مدرن همواره به حفظ شأن حرفه‌ای و بهره‌مندی بیشتر از وجود پرارزش آنها می‌اندیشند. امید جای خالی متفکرانی چون او با پویایی دانشجویان سابق کمی پر شود.‌
از شمار دو چشم یک تن کم - وز شمار خرد، هزاران بیش.»
همچنین دکتر بیتا شاه‌منصوری، استاد باسابقه ارتباطات در پی درگذشت دکتر تژا میرفخرایی نوشت: «روزگار غریبی است... مدت‌ها از او بی‌خبر بودم... دانشجوی او خبر داد... برای تولدش زنگ زده بود، دکتر میرفخرایی جواب نداد... با دخترش تماس گرفت... او هم چند ساعت قبل خبردار شده و هیچ‌کس نمی‌داند چه زمانی این اتفاق افتاده است؛ چه تلخ... 
هنوز وقتی تحلیل گفتمان را در گوگل سرچ می‌کنیم نام تژا میرفخرایی در صدر است. روح بی‌قرارش در آرامش ابدی»
اما دکتر حسن نمکدوست، از استادان باسابقه حوزه ارتباطات و روزنامه‌نگاری در پی درگذشت تژا میرفخرایی چنین نوشت: «چقدر این انسان درست بود. چقدر بی‌شیله‌پیله بود. چقدر خودش بود، خود خودش. ذاتش با دانش‌اندوزی، معلمی و فروتنی سرشته بود و البته با تنهایی؛ تنهایی خاص او. تمرکز و تخصصش ارتباطات و تحلیل گفتمان بود. دانشگاه وامانده قدر او را ندانست. بارها گفت و نوشت تفاوت زندگی با هنر این است که هنر قابل تحمل‌تر است. هنر و دخترش دنیا را برای او معنا و زیبا می‌کردند. تژا، تژای میرفخرایی عزیز، یادت تا همیشه سرافراز و استوار؛ درست همانند خود خودت»