آگاه: حالا امروز نزدیک به چهار ماه است که از آتش‌بس می‌گذرد و مسئله ما با دشمن خارجی در حوزه اقتصادی و سیاسی به شدت ادامه دارد. از آن سو دولت، مردم و نیروهای مسلح هم در پیشانی این رویارویی به انجام وظیفه می‌پردازند. در بین همه بخش‌ها و ارکان مختلف نظام آن جایی که بیشتر بار مسئولیت را دارد و باید توجه ویژه به آن کرد، دولت و همه ارکان آن است. دولتی که با شعار وفاق در سال ۱۴۰۳ بر سر کار آمد، اتفاقا باید از استراتژی وفاق به بهترین نحو بهره ببرد. «هفته دولت» فقط نامی در تقویم نیست؛ فرصتی است برای ایستادن مقابل آینه. آینه‌ای که اگر قرار است صادق باشد، باید هم دستاوردها را نشان دهد و هم زخم‌ها را.
دولت مسعود پزشکیان کشور را در زمینی آرام تحویل نگرفت. تحریم، فشار اقتصادی، ناترازی‌های انباشته، جنگ، آسیب به کسب‌وکارها و محدودیت منابع، اداره کشور را به آزمونی دشوار تبدیل کرده است. این واقعیت باید در قضاوت درباره دولت دیده شود؛ اما واقعیت دیگری نیز هست که نمی‌توان پشت آن پنهان شد: مردم. مردمی که جنگ و تحریم را تاب آورده‌اند، امروز با اجاره خانه، قیمت دارو، هزینه آموزش، اشتغال فرزندان و کاهش قدرت خرید دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
قطعا و یقینا مردم از دولت انتظار معجزه ندارند. انتظار دارند از همه ظرفیت‌های کشور استفاده کند، ضعف‌های قابل اصلاح را بپذیرد و بر نقاط قوت خود تاکید بیشتری کرده و آنها را پررنگ‌تر کند و مهم‌تر از همه اینکه برای وضعیت جنگی که در آن قرار داریم و همچنین آینده پیش رو، برنامه‌ای روشن، قابل سنجش و دفاع داشته باشد. البته انصاف و اخلاق ایجاب می‌کند که اگر نقدی هم صورت می‌گیرد با در نظر گرفتن نقاط قوت و ضعف رخ دهد و نقد مخرب که صرفا تاریکی‌ها را ببیند و نقدی که به کاستی‌ها نمی‌پردازد، نباشد. در همین جا فقط یک نکته حائز اهمیت است که نباید به سادگی از آن گذشت و آن زبان ارتباطی دولت و مردم است که شاید اصل و اساس کار باشد. ارتباط صادقانه، شفاف و مبتنی بر احترام میان دولت و مردم، پیش‌شرط اصلی حفظ تاب‌آوری و سرمایه اجتماعی است. جامعه زمانی دشواری‌ها و کمبودها را تاب می‌آورد که احساس کند دولت واقعیت‌ها، ناترازی‌ها و ریشه‌های بحران را بدون پرده‌پوشی و توجیه با مردم در میان می‌گذارد. گفتاردرمانی یا ارائه آمارهای متناقض با سفره و زندگی روزمره مردم، سرمایه اجتماعی را فرسوده می‌کند؛ در حالی که اعتراف شفاف به موانع، اعتمادآفرین است. در شرایطی که تهدیدات خارجی و جنگ اقتصادی ادامه دارد، قدرتمندترین خط دفاعی کشور همبستگی درونی و انسجام ملی است. جامعه‌ای که احساس کند در جریان امور قرار دارد و صدایش شنیده می‌شود، نه تنها تاب‌آور می‌ماند، بلکه خود به نیروی محرکه حل بحران تبدیل می‌شود.