آگاه: حاتمی‌کیا در «از کرخه تا راین» زاویه دید سینمای دفاع مقدس را از خطوط مقدم جبهه به فرسنگ‌ها دورتر و در جغرافیای غربت امتداد می‌دهد. داستان درباره سعید، رزمنده‌ای است که به دلیل جراحات شدید ناشی از بمباران شیمیایی، بینایی خود را از دست داده و برای درمان راهی آلمان می‌شود. او در آنجا پس از سال‌ها با خواهرش، لیلا، دیدار می‌کند؛ دیداری که بستری برای تقابل عاطفی، بازخوانی هویت و مواجهه دو جهان‌بینی متفاوت فراهم می‌سازد.
فیلم با ظرافتی کم‌نظیر، مظلومیت قربانیان سلاح‌های شیمیایی و دردهای ماندگار نسلی را به تصویر می‌کشد که پس از پایان نبرد نیز جنگ در جسم و روحشان ادامه دارد. بازی درون‌گرایانه و باورپذیر علی دهکردی در کنار حضور پراحساس هما روستا، ضرب‌آهنگ دراماتیک فیلم را در اوج نگه می‌دارد. سکانس‌های خلوت سعید، نجواهای بغض‌آلودش در کنار رود راین و تنهایی سنگین او در خیابان‌های آلمان، از درخشان‌ترین لحظات عاطفی سینمای دهه ۷۰ است.
یکی از ارکان پیونددهنده این اثر، موسیقی متن مسحورکننده و بی‌بدیل مجید انتظامی است؛ تم محزونی که با تکنیک سوت نواخته شده و اندوه غریب کاراکترها را به جان مخاطب می‌نشاند. سکانس پایانی با تکیه بر این موسیقی، به نمادی جاودان از فراق و پایداری تبدیل شده است. «از کرخه تا راین» فراتر از یک درام جنگی، سندی هنرمندانه و ادعانامه‌ای انسانی علیه خشونت جنگ‌افزارهای شیمیایی و انعکاسی شفاف از رنج و صبوری جانبازان در حافظه تاریخی ایران است.