آگاه: این سوال، خیلی از بحث‌های امروز درباره آموزش‌وپرورش را از حاشیه به متن می‌آورد. آیا مدرسه فقط جایی است که کودکان و نوجوانان چند سال از عمر خود را در آن بگذرانند تا برای ورود به دانشگاه یا بازار کار آماده شوند؟ یا آنچه در مدرسه شکل می‌گیرد، بخشی از سرمایه‌ای است که کشور با آن فردای خود را اداره خواهد کرد. قطعا نگاه اول اعورانه و ابتدایی است. آینده قابل واسپاری به غیر نیست و به همین دلیل بود که رهبر شهید، آموزش‌وپرورش را یک دستگاه معمولی نمی‌دید و بر جایگاه آن به عنوان مهم‌ترین نهاد تربیت نیروی انسانی تاکید داشت.
از این منظر، «تحول بنیادین» نیز معنای روشن‌تری پیدا می‌کند. مسئله ما تغییر چند کتاب درسی یا جابه‌جایی چند عنوان اداری نیست. نظام تعلیم و تربیت قرار است چه انسانی تحویل جامعه بدهد؟ اگر کشور به انسان عالم، مومن، امیدوار، اخلاق‌مدار، خلاق و توانمند احتیاج دارد، مدرسه باید خیلی پیشتر برای ساختن چنین انسانی طراحی شود. آینده علی الدوام در دستان این انسان‌ها قرار می‌گیرد پس این همان نقطه‌ای است که آموزش‌وپرورش به کانون پیشرفت و قدرت ملی تبدیل می‌شود.
البته در شرایط عادی هم این موضوع مهم است؛ اما در شرایطی که کشور با یک رویارویی سخت و چندلایه دست‌وپنجه نرم می‌کند، اهمیت آن دوچندان می‌شود. کشوری که می‌خواهد روی پای خود بایستد، به نسلی احتیاج دارد که هم دانش و مهارت داشته باشد و هم بتواند درباره مسائل کشور درست فکر کند؛ نسلی که ضعف‌ها را ببیند، اما از دیدن آنها به ناتوانی نرسد؛ توانایی‌های کشور را بشناسد و آنها را به کار بگیرد؛ هویت خود را بداند و در مواجهه با روایت‌های رقیب، قدرت تشخیص داشته باشد. در پیام مقام رهبری به مناسبت آغاز سال تحصیلی، این نگاه با زبانی روشن خطاب به خود دانش‌آموزان در قالب کلماتی چون «علم و تقوا»، «امید و اخلاق»‌ و«دانایی و توانایی» آمده است. کنار هم قرار گرفتن این مفاهیم حکمتی دارد و معنایی. نسل آینده ایران باید هم بداند و هم بتواند؛ هم توان حل مسئله داشته باشد و هم بداند این توانایی را در خدمت چه آرمان و چه جامعه‌ای قرار دهد. اما شاید مهم‌ترین جمله پیام، کوتاه‌ترین جمله آن باشد: «به‌زودی نوبت شماست!» این جمله را می‌توان خلاصه‌ای از یک نگاه بلندمدت به آموزش‌وپرورش دانست. به زودی نوبت دانش‌آموز امروز می‌رسد که کشور را اداره کند؛ نوبتش برای ساختن، تصمیم گرفتن، علم تولید کردن، مسئولیت پذیرفتن و پاسخ دادن به مسئله‌هایی که نسل ما بخشی از آنها را به او تحویل خواهد داد. پس آموزش‌وپرورش را باید با این پرسش سنجید که وقتی نوبت این نسل رسید، چه چیزی برای اداره ایران در اختیار دارد؟
پاسخ این پرسش در کارنامه امروز مدرسه نوشته می‌شود. ایران فردا را کسانی خواهند ساخت که امروز پشت نیمکت نشسته‌اند و این یعنی آینده کشور، از همین حالا در حال تربیت شدن است.