آگاه: سن تقویمی همان تعداد سال‌هایی است که از تولد فرد گذشته است، اما سن زیستی به وضعیت بدن و میزان پیر شدن آن اشاره دارد و ممکن است با سن تقویمی تفاوت داشته باشد. برخی افراد جوان‌تر یا مسن‌تر از سن واقعی‌شان به نظر می‌رسند. پیش‌بینی وضعیت بیماران سرطانی دشوار است و یک عامل به‌تنهایی نمی‌تواند آینده هر فرد را با قطعیت مشخص کند. با این ‌حال، روش‌هایی که اطلاعات موجود را به شکلی سریع و کم‌هزینه بررسی می‌کنند، ممکن است در آینده به پشتیبانی از تصمیم‌گیری‌های درمانی کمک کنند. چهره افراد نیز می‌تواند ویژگی‌هایی را نشان دهد که در نگاه معمولی به‌سادگی قابل اندازه‌گیری نیستند.
پژوهشگران دانشکده پزشکی هاروارد آمریکا در مطالعه‌ای تازه، دو ابزار هوش مصنوعی را بر پایه مدلی به نام «فهر-فیس» توسعه دادند. هدف آنها این بود که هم سن زیستی افراد را از روی چهره برآورد کنند و هم احتمال بقا را مستقیما از عکس پیش‌بینی کنند. این کار ادامه پژوهش پیشین همین گروه درباره مدلی به نام «فیس‌ایج» بود. مدل تازه با مجموعه‌ای بسیار بزرگ‌تر و متنوع‌تر از عکس‌ها آموزش داده شد.
مدل اصلی با بیش از ۴۰ میلیون عکس چهره عمومی آموزش داده شد؛ مجموعه‌ای که به گفته متن، تنوع قومی بیشتری داشت و بازه سنی گسترده‌تری را دربر می‌گرفت. پژوهشگران از آن دو ابزار مکمل ساختند. ابزار نخست، «فهر-فیس‌ایج»، سن زیستی بیمار را برآورد می‌کرد و بر اساس آن به پیش‌بینی بقا کمک می‌کرد. ابزار دوم، «فهر-فیس‌سروایول»، احتمال بقا را مستقیما از عکس چهره تخمین می‌زد، نه از راه برآورد سن زیستی. سپس این ابزارها در گروه‌هایی از بیماران مبتلا به سرطان که در ایالات متحده پرتودرمانی شده بودند، بررسی شدند.
در میان بیش از ۳۸ هزار بیمار سرطانی که پرتودرمانی دریافت کرده بودند، کسانی که بر اساس ابزار سن زیستی دست‌کم پنج سال پیرتر از سن واقعی‌شان به نظر می‌رسیدند، در دوره پیگیری میانگین چهارساله با خطر مرگ بیشتری روبه‌رو بودند. خطر مرگ در این گروه ۲۱ درصد بیشتر از دیگر بیماران گزارش شد. در مقابل، بیمارانی که دست‌کم پنج سال جوان‌تر از سن تقویمی خود به نظر می‌رسیدند، ۱۷ درصد خطر کمتری داشتند. این ارقام نشان‌دهنده ارتباط میان سن ظاهری برآوردشده و بقا در گروه بررسی ‌شده‌اند و به‌تنهایی سرنوشت یک بیمار را تعیین نمی‌کنند.
یافته‌های مطالعه که در نشریه «لنست دیجیتال هلث» منتشر شده‌اند، نشان دادند که برخی عادت‌های زندگی نیز با پیرتر به نظر رسیدن چهره ارتباط داشتند. مصرف زیاد الکل، مصرف مواد مخدر و سیگار کشیدن با سن زیستی بالاتر برآورد شده همراه بودند. در میان این عوامل، سیگار الگوی پررنگ‌تری داشت: افراد سیگاری فعلی پیرتر از کسانی به نظر می‌رسیدند که سیگار را ترک کرده بودند و افراد سیگاری سابق نیز پیرتر از کسانی بودند که هرگز سیگار نکشیده بودند.