آگاه: سلام تهران جان! تصدقت گردم، دل بده به کلامم که امروز دلم عین انار ترک‌خورده پاییز، خون است. یک دم دست از دویدن بردار، ترمز این هیاهو و دود و بوق ماشین‌ها را بکش و بیا اینجا؛ بیا توی همین قطعه ۴۲ بهشت زهرا(س)، کنار من بنشین تا برایت نقلی بگویم که بند دلت پاره شود. ببین چطور زیر این خاک‌های نم‌خورده، مردهایی خوابیده‌اند که نامشان برای ایستادن این شهر بس بود. آن بالا توی خیابان‌هایت، خلق‌الله می‌دوند پی لقمه‌ای نان یا روزمرگی، اما اینجا زمان خشکش زده است. حکایت امروز ما، نقل یک جوانمرد اصیل است؛ نقل لوطی باصفایی که وقتی زمانه بوی آهن و آتش گرفت، خودش را سپر تن بچه‌هایش کرد تا رسم پدری روی زمین نماند.
گوش‌هایت را تیز کن تهران تا بشنوی از ظهر بیست‌وسوم خرداد؛ روز اول همان جنگ ۱۲ ‌روزه لعنتی که نامردها آسمانت را شکافتند. هنوز داغی آفتاب اول تابستان پهن کوچه پس‌کوچه‌ها بود و عقربه‌ها تازه از یک بعدازظهر گذشته بودند که صدای زنگ تلفن بلند شد. چند کلمه حرف ساده، احوالپرسی معمولی و قراری برای غروب. مگر بنی‌بشر از یک ساعت بعد خودش خبر دارد؟ ساعت رسید به حوالی ۳:۳۰ پسین. ناغافل آسمان غرید؛ کرکس‌های آهنی صهیونیست آمدند و سقف خانه را شکافتند. بمب بود یا موشک نمی‌دانم، ولی آوار بی‌مروت، سقف را با خاک یکسان کرد. بختک سیاه نامردی درست روی سر اسماعیل یوسفی و دخترانش خراب شد.
مردی که سال‌های سال تکیه‌گاه یک طایفه بود، توی آن گرد و خاک و جهنم آوار، پروانه‌وار چرخید دور جگرگوشه‌هایش تا تیر بلا به تن آنان ننشیند. سقف که پایین آمد، اسماعیل جان داد، اما نگذاشت امید خانه‌اش یکسره خاموش شود. دختر بزرگش، صبیه ۲۴ ساله‌اش زیر تیرآهن و کلوخ‌های خردشده دست و پا زد، کتفش شکست و تنش غرق خون شد، اما زنده ماند تا راوی غیرت بابا باشد. دخترک ۱۴ ساله و همسرش در آن ماتم‌کده ماندند و پیکر غرق خاکستر پدر را روانه سردخانه کردند. تهران جان! خودت شاهدی که اسماعیل از همان آدم‌های نایاب روزگار بود. عمری پشت میز ریاست بانک نشست، اما باد صدارت به کله‌اش نرفت. دست‌هایش به پول بیت‌المال آلوده نشد و قلمش جز برای باز کردن گره فروبسته کار مردم روی کاغذ نچرخید. تو خوب می‌دانی در این روزگار وانفسا، ضامن شدن یعنی چه؛ یعنی گذاشتن آبرو و دارایی وسط میدان. مردم برای یک امضا و یک تکه کاغذ ماه‌ها دربه‌در می‌دوند، اما اسماعیل‌خان پای کار بندگان خدا می‌ایستاد. به هر کس که دستش خالی بود، می‌رسید، می‌گفت غصه‌ات نباشد، من ضامنت می‌شوم. چقدر پیرمرد و جوان بی‌کس با امضای اسماعیل وام گرفتند و سر و سامان دیدند. اهل حساب و کتاب کاسب‌کارانه نبود؛ می‌دانست گره‌گشایی از خلق، سندی است که پیش خدا گم نمی‌شود.
توی خانه هم قبله مهر بود. موهایش سفید شده بود، اما پای سجاده پدر پیرش مثل طفل مودب می‌نشست و تیمارش می‌کرد. نان حلال در دهان بچه‌هایش گذاشته بود و هر وقت سفره می‌انداخت، بوی برکت و صفا حیاط را پر می‌کرد. حالا ببین کجای این رسم فلک درست است که چنین مردی، گوشه خانه‌اش زیر بمب خفاش‌های شب‌پرست قطعه‌قطعه شود؟ دشمن خیال کرد اگر سقف خانه اسماعیل را بریزد، کار تمام است. نمی‌دانند در این خاک، مردها می‌روند تا ریشه غیرت نخشکد.
حالا آرامگاهش توی قطعه ۴۲ بهشت زهرا(س)، قرار دلدادگان است. سنگ مزارش هنوز بوی ایثار می‌دهد. دخترش اگرچه از زخم ترکش و شکستگی کتف در ماه‌های اول ناله می‌کرد، اما سرش را بالا می‌گرفت و می‌گفت بابا خودش را فدای ما کرد. داغ، سنگین است تهران جان؛ آن‌قدر سنگین که گلوی آدم را مچاله می‌کند. اما ما خاکستری نیستیم که باد با خود ببرد؛ ما پولاد آبدیده‌ایم. اسماعیل یوسفی جان داد تا ناموس و خاک این دیار دست نامحرم نیفتد. تا وقتی مرام اسماعیل‌ها در رگ این شهر جاری است، بیرق شرف این ملت پایین نمی‌آید. ما پای کار این آب و خاک ایستاده‌ایم؛ مردانه و با صلابت. قصه به سر رسید، اما این مردانگی تا ابد پایدار است.