مرضیه کیان
-
غفلت ۴۵ ساله از شهید شیرودی؛ ستاره کردستان
از حماسه بازیدراز تا انفعال فرهنگی
مرضیه کیان، خبرنگار: هشتم اردیبهشت یادآور پرواز ابدی مردی است که آسمان غرب کشور هنوز طنین پرههای بالگرد او را در سینه حبس کرده است. امروز در آستانه ۴۵امین سالگرد شهادت خلبان علیاکبر قربانشیرودی، نام او بیش از هر زمان دیگری بر تارک تاریخ دفاع مقدس میدرخشد. شهیدی که رهبر شهید انقلاب دربارهاش فرمودند اولین نظامی است که به او اقتدا کردهاند. با این حال، این درخشش همواره با غفلتی تاملبرانگیز در عرصه فرهنگ، هنر و ادبیات همراه بوده است. پس از گذشت چهار دهه و نیم، این اسطوره بلامنازع پرواز هنوز تشنه روایتی فاخر و درخور شان است. گزارش پیش رو، با نگاهی به زوایای خاص زندگی این اسطوره، به بررسی خلأ موجود در انتقال هنری میراث او میپردازد؛ قهرمانی که رکورددار پروازهای جنگی جهان بود، اما سهمش از پرده نقرهای سینما و قفسه کتابخانهها، تاکنون آثاری شتابزده، ضعیف و گاه دور از عمق واقعیتهای سترگ زندگیاش بوده است.
-
ضرورت ایجاد مرجع کامل کتابشناختی در فرهنگ ایثار
واکاوی خلأ یک کتابخانه جامع برای شهدا
مرضیه کیان، خبرنگار : ادبیات پایداری و مقاومت در دهههای اخیر به یکی از پربارترین و پویاترین گونههای نشر در ایران تبدیل شده است.
-
بررسی بازتاب رسانهای فاجعه مدرسه شجره طیبه در میناب
خون روی مشق شب
مرضیه کیان، خبرنگار: ساعت ۱۰ صبح روز ۹ اسفند ۱۴۰۴، تقویم رسانهای ایران با خونی ناحق و دردی جانکاه ورق خورد. در نخستین ساعات جنگ، زمانی که زنگ تفریح مدرسه غیرانتفاعی «شجره طیبه» میناب به صدا درآمد، هیچ رسانهای در جهان تصور نمیکرد که تا دقایقی دیگر، مخابرهکننده یکی از هولناکترین جنایات جنگی قرن خواهد بود. ۱۶۸ دانشآموز دختر و پسر در پی سه حمله پیاپی موشکی به شهادت رسیدند. سقفها فرو ریخت و آوار، کودکیها را بلعید. در این میان، نقش رسانهها در بازتاب این فاجعه بیسابقه، فراتر از اطلاعرسانی صرف، به ثبت یک سند تاریخی از مظلومیت تبدیل شد. از پیامهای تسلیت عالیترین مقامات کشور تا کنشهای نمادین در عرصههای بینالمللی، رسانهها تلاش کردند تا صدای ضجههای زیر آوار مانده را به گوش جهان برسانند؛ اما پرسش اساسی اینجاست که آیا رسانه ما توانست حق مطلب را برای خونهای پاک ریخته شده در میناب ادا کند یا هنوز در ابتدای راه روایتگری این فاجعه هستیم؟
-
امیرحسین فردی؛ چهرهای که نسل تازهای از نویسندگان را شکل داد
مردی که داستان را نفس میکشید
۱۳ سال گذشته و هنوز نامش، شبیه چراغی کوچک روی بام یک مسجد قدیمی، از خاموشی سر باز میزند. او یکی از همان آدمهایی بود که اگر نبودند، شاید گوشههای بسیاری از کودکیها، جوانیها و شور نویسندگی در ایران شکل دیگری میشد.