نقل چهارشنبه‌ها از آنها که ستون خیمه‌ها شدند

پرواز ابدی دخترک ژیمناست

مرضیه کیان، خبرنگار: بعضی آدم‌ها مثل پرنده‌اند؛ برای پرواز خلق شده‌اند، نه برای خاک‌نشینی. روایت شانزدهم، قصه همین پرواز ناتمام است. تارا؛ همان دخترک ژیمناست ۱۲ساله‌ای که در تلاطم جنگ ۱۲روزه، درست در اوج آرزوهای طلایی‌اش با پدر و مادرش زیر آوار برج ارکیده پر کشید. دختری که قرار بود مدال‌هایش بر گردن ایران بدرخشد، اما سقف آسمانش با کینه صهیونیست‌ها فرو ریخت. حالا لباس ورزشی او بر دیوار خانه، نه یک یادگاری تلخ، که پرچم استوار انتقامی است که قرار است در سکوی قهرمانی به اهتزاز درآید.

روایتی ناگفته از معمار ناشناخته انقلاب اسلامی

صدای ناشنیده بهشتی

مرضیه کیان،‌ خبرنگار: پاییز سال ۱۳۵۷ با گام‌های سنگین و ملتهب تاریخ به روزهای سرنوشت‌ساز عاشورا رسیده بود. پایتخت در تسخیر موج خروشانی از انسان‌هایی قرار داشت که خیابان‌های خاکستری را به رودی از اراده بدل کرده بودند. مقصد، میدان شهیاد بود؛ نمادی از معماری مدرن پهلوی که در بیستم آذر همان سال به صحنه بزرگ‌ترین همه‌پرسی خیابانی قرن تبدیل شد. در میان بهت ناظران بین‌المللی و لرزه بر اندام ساختار حاکم، صدایی با طمأنینه‌ای غریب و ادبیاتی حقوقی و استوار از بلندگوها برخاست. مردی که پشت تریبون قرار گرفت، بیانیه‌ای ۱۷ ماده‌ای را بند به بند قرائت کرد و از عمق جان صدها هزار نفر «صحیح است» گرفت؛ متنی که تیر خلاص را بر پیکره سلطنت نشاند. او سیدمحمد بهشتی بود؛ مردی که تاریخ رسمی اغلب تصویرش را در چارچوب چند قضاوت اداری یا تصاویر روزهای پس از پیروزی خلاصه کرده، اما لایه‌های عمیق زیست فکری و ناگفته‌های شخصیتش زیر غبار زمان مکتوم مانده است.

هم‌پای هجرت

مرضیه کیان، خبرنگار: کاروان غریب مدینه وقتی پس از طی فرسنگ‌ها راه پرخطر، در بیست‌وسوم ربیع‌الاول به خاک قم رسید، تاریخ در برابر یکی از عمیق‌ترین و ناب‌ترین تجلی‌های پیوند خواهر و برادری زانو زد. بانویی که برای پیوستن به برادر و ولی زمانه خویش، رنج هجرت از دیار مألوف را به جان خرید، در مسیر حق از پای ننشست و با گام‌های استوار، جغرافیای ایمان را در فلات ایران بازتعریف کرد.

نقل چهارشنبه‌ها از آنها که ستون خیمه‌ها شدند

خاکستر اوین و قامت بلند تهران

مرضیه کیان، خبرنگار: روایت پانزدهم است؛ دیگر رخت عزا پوشیدن کار ما نیست، ما جامه رزم به تن داریم. امروز رخصت بدهید نقل یک جوان ۲۴ ساله از دل همین تهران را عرض کنم. آقاسیدمحمدامین روشن‌روح، لیسانس حسابداری و سرباز وظیفه اوین؛ همان جوانی که در شامگاه شوم خرداد با کینه موشک‌های صهیونیست پر کشید. بنشینید تا برای‌تان از غیرت جوانی بگویم که آن روز نوبت شیفتش نبود، مرخصی داشت و مادر التماسش کرد بماند، اما دلش تاب نیاورد و رفت تا دفتر مرخصی رفقایش را امضا کند و خودش برات شهادت بگیرد؛ قصه جوانی که ایستاد و مردانه سلام آخر را داد.

معمای ناتمام ربودن پیشوای گفت‌وگو در لیبی همزمان با سالروز این حادثه

درس تـمرین انتــظار

مرضیه کیان، خبرنگار: آخرین تصویر ثبت‌شده از او، گام‌های استوار مردی بلندقامت با عبای تیره و عمامه‌ای سیاه در فرودگاه طرابلس است؛ مردی که نگاه نافذش فراتر از مرزهای جغرافیایی خاورمیانه را می‌دید و کلامش بذر امید را در دل محرومان می‌کاشت. ۳۱ اوت ۱۹۷۸ (۹ شهریور ۱۳۵۷)، تاریخی است که تقویم منطقه برای همیشه در بهت آن متوقف ماند. امام موسی صدر به همراه دو یار همیشگی‌اش، شیخ محمد یعقوب و عباس بدرالدین، پس از چند روز اقامت رسمی در لیبی و در آستانه دیدار با معمر قذافی، ناگهان در غباری از دسیسه و سکوت ناپدید شدند. معمایی که دهه‌هاست وجدان بیدار جامعه جهانی را به چالش کشیده و داغی التیام‌ناپذیر بر پیکره خاورمیانه نشانده است.

روایتی از زیست شیخ نخودکی در سالروز درگذشت این عارف نامدار

سالک گره‌گشا

مرضیه کیان، خبرنگار: باد خنک سحرگاهی، صحن عتیق را دور می‌زند و عطر گلاب و اسفند را میان زائران دل‌شکسته پخش می‌کند. در گوشه‌ای از این آستان ملکوتی، مردی آرام خفته که نامش بیش از نیم قرن با گره‌گشایی، کرامت و سلوک ناب شیعی پیوند خورده است. شیخ حسنعلی اصفهانی، مشهور به شیخ نخودکی، فراتر از یک نام در کتب ادعیه و روایت‌های کرامت‌گونه، حقیقتی جاری در زیست معنوی مردم این مرزوبوم است.

نقل چهارشنبه‌ها از آنها که ستون خیمه‌ها شدند

راز سرفه‌های شبانه در سینه تهران

مرضیه کیان، خبرنگار: تهران! بیدار شو و به این دفترچه خونین نگاه کن. لای این برگه‌ها راز مردی پنهان است که در تاریکی شب خس‌خس سینه او خواب را از چشم ستاره‌ها می‌گرفت. سرداری که با لباس خاکی رفت و در سکوت و گمنامی سوخت. مردی که زیر سقف آسمان تو قدم زد اما هیچکس او را نشناخت. بعضی آدم‌ها مثل ریشه درخت هستند؛ زیر خاک می‌مانند تا قامت درخت استوار بماند. قصه چهاردهم سرفه‌های شبانه و انگشتان سوخته یک آبدارچی گمنام است.

در سالروز شهادت شهید سیدعلی اندرزگو به زندگی رمزآلود او می‌پردازیم

کابوس ساواک

مرضیه کیان، خبرنگار: شب‌های تهران، آنجا که صدای اگزوز خودروهای لوکس و موسیقی‌های تند، سکوت خیابان‌های شمال شهر را می‌شکند، نام یک نفر بیش از همه تکرار می‌شود: «اندرزگو». جوانی که پشت فرمان یک خودروی گران‌قیمت نشسته و در ترافیک نمایشی این بلوار به دنبال جلب توجه است، شاید هرگز نداند مردی که این خیابان به نام اوست، چطور ۱۴ سال تمام، سایه‌وار زندگی کرد و حتی نام واقعی‌اش را از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌اش پنهان نگه داشت.

روایت فرهنگ ایستادگی به مناسبت روز پزشک

طبیبان خط‌شکن

مرضیه کیان، خبرنگار: یکم شهریور، تنها یادبودی تقویمی برای پاسداشت روپوش‌های سپید نیست؛ تداعی‌گر فرهنگ شگرفی است که در آن، سوگند طبابت با خون و خاکستر گره می‌خورد. آنجا که صدای سوت خمپاره‌ها و غرش موشک‌ها گوش آسمان را کر می‌کند، دستان سپیدپوشانی معجزه می‌آفرینند که خود در صف اول ایثار ایستاده‌اند. از بیمارستان‌های صحرایی جنوب و غرب در روزهای پرالتهاب دفاع مقدس تا مطب‌های ویران‌شده در غرب تهران و اورژانس‌های بمباران‌شده در جنگ ۴۰ روزه، کادر درمان همواره تندیس زنده «فرهنگ مقاومت» بوده‌اند.

نگاهی به دیوارنوشته‌های مقاومت در فلسطین به مناسبت روز جهانی مساجد

روزنامه دیواری مقاومت

مرضیه کیان،‌ خبرنگار: وقتی تمام تریبون‌های رسمی خاموش می‌شوند، وقتی لنز دوربین‌های بین‌المللی با اراده سیاستمداران غربی جهت خود را تغییر می‌دهند و کلمات در چنبره سانسور گرفتار می‌آیند، این دیوارها هستند که زبان باز می‌کنند. در فلسطین، مساجد تنها عبادتگاه نیستند؛ آنها سنگرهای فرهنگی، اتاق‌های فکر و البته بزرگ‌ترین و صادق‌ترین رسانه‌های میدانی مقاومت‌اند. در دهه‌های گذشته، دیوارنوشته‌های مساجد از غزه تا کرانه باختری، مرزهای شعارنویسی خیابانی را درنوردیده و به متنی ادبی، هنری و تاریخی برای خوانش تاریخ مقاومت تبدیل شده‌اند.

نقل چهارشنبه‌ها از آنها که ستون خیمه‌ها شدند

میراث نان حلال

مرضیه کیان،‌ خبرنگار: بعضی آدم‌ها مثل ستون خانه هستند؛ بی‌صدا بار می‌کشند، دیده نمی‌شوند، اما اگر نباشند سقف روی سر ویران می‌شود. روایت سیزدهم قصه یکی از همین ستون‌هاست. حاج غلامرضا فرقانی؛ همان پدر آرام و زحمتکش که ظهر ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ در پارکینگ خونین میان آوار، سفر خود را ناتمام گذاشت. مردی که میراث او فقط نان حلال بود تا تهران بداند ریشه مقاومت با خون همین پدران فداکار جان می‌گیرد.

بررسی نقش راهبردی شهید چمران در سالروز خنثی‌سازی غائله ضدانقلاب در پاوه

الگوی مقاومت مردان خمینی

مرضیه کیان، خبرنگار: بوی باروت و خون، کوچه‌های شیب‌دار و سنگی پاوه را پر کرده بود. در روزهای گرم مرداد ۱۳۵۸، این شهر زیبا در حصار سنگین کینه‌توزانی گرفتار شد که تجزیه و ویرانی را فریاد می‌زدند. آب قطع بود، تنها بیمارستان شهر در آتش کینه می‌سوخت و صدای شلیک گلوله‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. در این میان، مردی از آسمان به زمین نشست که نیامده بود تا با گلوله پاسخ گلوله را بدهد؛ مصطفی چمران نیامده بود که قتل‌عام کند، آمده بود تا با قلب بزرگش، دست برادری به سوی کردهای غیور دراز کند و از دل خشن‌ترین درگیری‌ها، حماسه‌ای از وحدت شیعه و سنی بیافریند.

چرا هیچ آزاده‌ای از زندان‌های بعث فرار نکرد؟

رسالت اسارت

مرضیه کیان، خبرنگار: ۲۶ مرداد سال ۱۳۶۹، مرز خسروی شاهد یکی از احساسی‌ترین و باشکوه‌ترین لحظات تاریخ معاصر ایران بود. اتوبوس‌های سفیدرنگ، حامل آزادگانی بودند که پس از سال‌ها اسارت در زندان‌های رژیم بعث، قدم بر خاک پاک میهن می‌گذاشتند. بوسه بر خاک، اشک‌های شوق و آغوش‌های بی‌قرار، تنها قاب‌های ظاهری این بازگشت حماسی بودند. اما در پس این چهره‌های تکیده و موهای سپیدشده، رازی شگرف نهفته است که معادلات جنگ و اسارت را در سراسر جهان بر هم می‌زند.

جنایت‌های بی‌وقفه علیه انسانیت در تاریخ

آدم‌کشان همیشه

مرضیه کیان،‌ خبرنگار: جهان همچنان روی مدار جنون می‌چرخد و هر روز پرده‌ای تازه‌تر از وقاحت و خون‌ریزی را در مقابل چشمان بهت‌زده بشریت به نمایش می‌گذارد. هنوز هم صحنه‌های عجیب و غریبی از غزه مخابره می‌شود؛ تصاویری که در آن نه تنها جان انسان‌ها، بلکه ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی نیز به مسلخ برده شده است. همین یکی، دو روز اخیر، جهان شاهد بود که چگونه مسیر امدادرسانی به غزه با قساوت تمام مسدود شد.

بازخوانی ریشه‌های پیروزی مقاومت در تابستان خونین لبنان

ققنوس خاورمیانه

مرضیه کیان، خبرنگار: درست ۱۸ سال پیش، در چنین روزهایی، مرزهای جنوبی لبنان به میدان یکی از سرنوشت‌سازترین و در عین حال نامتقارن‌ترین نبردهای تاریخ معاصر تبدیل شد. جنگ ۳۳ روزه، که با تهاجم همه‌جانبه ارتش رژیم صهیونیستی به بهانه آزادی دو سرباز اسیر آغاز شد، هدفی فراتر از یک عملیات محدود تدافعی داشت؛ طراحان غربی و رژیم صهیونیستی این جنگ، آن را «درد زایمان خاورمیانه جدید» نامیدند که قرار بود به محو کامل مقاومت اسلامی در لبنان بینجامد. با این حال، بر خلاف تمام محاسبات کلاسیک نظامی، این نبرد ۳۳ روزه نه تنها به نابودی حزب‌الله منجر نشد، بلکه به یک شکست استراتژیک تاریخی برای تل‌آویو و تولد یک معادله بازدارندگی نوین در منطقه انجامید.

قصه‌های ناگفته در دل حماسه ۲۴ میلیونی اربعین

سمفونی روایت‌های نانوشته عشق

مرضیه کیان، خبرنگار: آخرین روزهای ماه صفر است. پرچم‌های سیاه از سردر خانه‌ها و خیابان‌ها پایین کشیده می‌شود و خیمه‌های عزای حسینی را جمع می‌کنند. تقویم‌ها ورق خوردند و روزمرگی، با تمام وزن سنگینش، دوباره روی شانه‌های شهر می‌افتد. اما برای جماعتی که طعم مسیر اربعین را چشیده‌اند، زندگی این مدلی ادامه دارد؛ در امتداد یک راه بی‌پایان. اربعین، تنها یک نقطه در تقویم نیست، یک جریان ممتد از خونخواهی و جنون عاشقانه است که در رگ‌های تاریخ می‌تپد.

تحلیلی بر روایت‌های ممنوع فلسطین

چگونه غزه سانسور رسانه را شکست داد

مرضیه کیان، خبرنگار: در دل تاریک‌ترین شب‌های بمباران، وقتی اینترنت غزه به فرمان اتاق‌های جنگ قطع می‌شد و جهانشان در سکوتی مرگبار فرو می‌رفت، کمتر کسی باور داشت که این پروژه عظیم رسانه‌ای بتواند فرو بریزد. رژیم صهیونیستی، با همراهی بی‌سابقه دولت دونالد ترامپ، همه اهرم‌های قدرت را به کار گرفت تا جنایت‌هایش در غزه، بی‌شاهد و بی‌روایت باقی بماند. خبرنگاران را هدف بمب و گلوله قرار داد، تمامی روزنامه‌نگاران خارجی را از منطقه اخراج کرد، زیرساخت‌های ارتباطی را در حساس‌ترین لحظات از کار انداخت و شبکه‌های جهانی خبر را زیر فشار سکوت قرار داد. اما درست در میانه این محاصره بی‌سابقه اطلاعاتی، تصویری دیگر رقم خورد: مردم غزه خود، راوی شدند؛ دوربین‌های تلفن همراه به سلاح شهادت بدل شد و سکوت شکست. پروژه محو حقیقت، امروز یک شکست تمام‌عیار خورده است.

پیوند رسالت زینبی و روایتگری مقاومت در عصر پساحقیقت

زنانی که تاریخ می‌نویسند

مرضیه کیان، خبرنگار: در تقویم مقاومت، برخی روزها نه به واسطه مجاورت عددی، که به دلیل همخونی در رسالت و معنا، در یکدیگر تنیده شده‌اند. تلاقی هفدهم و هجدهم مرداد، گذرگاه عجیبی است؛ پلی میان خون ریخته شده بر لنز دوربین یک خبرنگار و خون چکیده بر خاک در دفاع از حریم حرم. اما حلقه وصل این دو میدان کیست؟ زنانی که از قالب کلیشه‌ای «عزاداران منفعل» خارج شده و لباس «راویان کنشگر» را بر تن کرده‌اند. مادران، همسران و خواهران شهدا امروز دیگر تنها پیکر عزیزانشان را تشییع نمی‌کنند، بلکه بار سنگین کلمات و خاطرات را به دوش می‌کشند تا در خط مقدم جبهه فرهنگی، خبرنگاران بی‌سلاح حقیقتی باشند که مدام در معرض تحریف است. تطور نقش زنان در خانواده شهدا؛ زنانی که سوگ را به حماسه، انزوا را به رسانه و تاریخ پنهان جنگ را به حافظه زنده یک ملت پیوند زده‌اند، موضوعی است که به آن پرداخته شده است.

درنگی بر تطور رسالت روزنامه‌نگاری بحران و مقاومت

راویان مقاومت

مرضیه کیان، خبرنگار: «محمود صارمی هستم، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزارشریف؛ اینجا محل کنسولگری ایران است، مزارشریف به دست طالبان سقوط کرده...» این جملات بریده، تنها مخابره یک خبر ساده نبود؛ پرده اول از نمایشنامه‌ای مستند بود که در آن، راوی به نقطه مرکزی درام تبدیل می‌شد.

نگاهی به مستندنگاری اولین روایت از «کاروان لبیک هیات هنر»

از حسرت‌های تلنبارشده تا روایت یک مانور هنری

کتاب «الی الحبیب» به قلم مرضیه کیان، نخستین روایت مکتوب از حضور مستمر «کاروان لبیک هیات هنر» در پیاده‌روی اربعین است. این اثر متفاوت، با عبور از کلیشه‌های شعارزده، تجربه‌ای ملموس از تقاطع هنر، دلتنگی‌های شخصی و نظمی شبه‌نظامی در مسیر کربلا را به تصویر می‌کشد. نویسنده در این سفرنامه، حسرت‌های سالیان و یاد عزیزان از دست‌رفته‌اش از جمله مادر، برادر شهیدش و پدر تعزیه‌خوانش را در بستر یک ماموریت انسان‌ساز روایت می‌کند و مخاطب را با زوایای پنهان و انسانی این حماسه عظیم همراه می‌سازد.

پیوند ناگسستنی دو ملت در مسیر مقاومت اسلامی؛ خون‌شریکی فراتر از مرزها

دجله و کارون در یک سنگر

مرضیه کیان، خبرنگار: سال‌هاست که تقویم پیوندهای ایران و عراق با روزهای پرشور اربعین حسینی کوک می‌شود؛ روزهایی که مرزهای جغرافیایی در زیر گام‌های میلیون‌ها زائر رنگ می‌بازد و موکب‌ها به نماد مهمان‌نوازی و برادری تبدیل می‌شوند. اما تحولات اخیر خاورمیانه و طوفان حوادثی که منطقه را درنوردید، نشان داد که ریشه‌های این همبستگی بسیار عمیق‌تر از مناسک مذهبی سالانه است.

از هندسه «الله» تا تابوت شهدای وطن

پرچم مقدس

مرضیه کیان، خبرنگار گروه فرهنگ: پرچم‌ها در سراسر جهان شناسنامه جغرافیایی و سیاسی ملت‌ها هستند، اما قصه پرچم ایران، قصه‌ای از جنسی دیگر است. در اینجا بحث تنها بر سر ملی‌گرایی و ناسیونالیسم متعارف در علوم سیاسی نیست؛ سخن از قداستی است که تار و پود یک پارچه سه‌رنگ را به باورهای عمیق مذهبی، اشک خانواده‌های داغدار و خون‌های ریخته شده در مسیر حق پیوند می‌زند.

نقل چهارشنبه‌ها از آنها که ستون خیمه‌ها شدند

مرد سایه‌ها زیر آوار

مرضیه کیان، خبرنگار: بعضی آدم‌ها مثل ریشه درخت هستند؛ زیر خاک می‌مانند، تاریکی می‌کشند، دیده نمی‌شوند، اما اگر نباشند، توفان اول، قامت درخت را می‌شکند. روایت دوازدهم، قصه همین ریشه‌ها است. سردار خسرو حسنی، جانشین اطلاعات هوافضا. همان «برادر اطلاعاتی» کم‌حرف که شب ۲۴ خرداد در مقر زیرزمینی فرماندهی، رازهای آسمان ایران را با خود زیر آوار برد. مردی که از او فقط یک عکس به جا ماند، اما رد نگاه او، تا عمق تونل‌های موشکی و فراز این آب و خاک کشیده شده است.

وقتی سرعت تغییرات فرهنگی از قوانین موجود جلو می‌زند

برزخ دیجیتال

مرضیه کیان، خبرنگار: جهان با سرعتی سرسام‌آور در حال تغییر است و ما مسافران قطاری هستیم که روی ریل‌های فرسوده دیروز، به سوی فردای ناشناخته می‌تازد. فرهنگ عامه، سبک زندگی و ابزارهای ارتباطی ما در کمتر از یک دهه دگرگون شده است؛ اما کتاب قانون، همچنان در قفسه‌های غبارگرفته دهه‌های پیشین خاک می‌خورد. امروز ما با پدیده‌هایی زیست می‌کنیم که تا همین دیروز تنها در فیلم‌های علمی- ‌تخیلی دیده می‌شدند.

مقایسه سرنوشت حاکمان مقاوم با شاهان فراری در تاریخ

گور به گور

مرضیه کیان، خبرنگار: پنجم مرداد، سالروز مرگ آخرین شاه پهلوی در قاهره، تنها یک یادآوری تاریخی از پایان یک سلطنت و بسته‌ شدن پرونده یک دودمان نیست؛ بلکه نقطه عزیمتی است برای بازخوانی یک حقیقت کهن و ریشه‌دار در روح فرهنگ ایرانی. تاریخ پرفراز و نشیب این سرزمین، آینه تمام‌نمای آزمون‌های سخت و بی‌رحمی است که عیار حاکمان و رهبران را در لحظات بحران و طوفان می‌سنجد.

زنان ایرانی؛ از پشتیبانی جبهه‌ها تا میدان‌داری امروز

در تار و پود مقاومت

مرضیه کیان، خبرنگار: تاریخ مقاومت در هر سرزمینی، همواره دو روی یک سکه است؛ یک روی آن، صدای مهیب خمپاره‌ها، بوی باروت، خاکریزهای درهم کوبیده شده و مردانی است که در خطوط مقدم جان بر کف گرفته‌اند، اما روی دیگر این سکه، که اغلب در هیاهوی تاریخ‌نگاری‌های رسمی کمرنگ‌تر دیده می‌شود، جهانی خاموش اما به شدت تپنده است؛ جهان زنانی که بار سنگین و جانکاه جنگ و بحران را بر شانه‌های صبور خود کشیدند. تاریخ مقاومت ایران تنها در میدان‌های نبرد نوشته نشده است، بلکه بخش عظیمی از این حماسه در مطبخ‌ها، رختشویخانه‌های بیمارستان‌های صحرایی، مساجد محله‌ها و در دل شب‌های سرد بیداری رقم خورده است.

بازخوانی نبرد نهروان و فشار دوگانه بر ولی فقیه

نیزه‌های سرگردان در غبار امروز

مرضیه کیان، خبرنگار: تاریخ هیچگاه در یک نقطه متوقف نمی‌شود؛ بلکه در مدارهایی تکرارشونده، آدم‌ها و آزمون‌ها را دوباره روبه‌روی هم قرار می‌دهد. نهم صفر، سالروز جنگ نهروان، تنها یک برگ خونی و رنگ‌ و رو گرفته از تقویم گذشته نیست؛ آینه‌ای است که اگر غبار قرن‌ها را از روی آن کنار بزنیم، تصویر امروز خودمان را با وضوحی ترسناک در آن می‌بینیم.

نقل چهارشنبه‌ها از آنها که ستون خیمه‌ها شدند

داغ ماندگار رایان

مرضیه کیان، خبرنگار: روایت یازدهم، مرثیه زنی است که جان می‌بخشید اما جان او و جگرگوشه‌هایش در آتش کینه سوخت. دکتر زهره رسولی، طبیب صبور زنان، همراه همسر مهندس او بهنام و رایان دو ماهه، زیر آوار موشک صهیونیست‌ها پر کشیدند. از آن آشیانه گرم، تنها کیان پنج ساله با تنی سوخته و پیچیده در باند سفید باقی مانده است.

تبار کلماتی که تاریخ را تکان دادند

منبر، نهادی برای ساختن جان

مرضیه کیان، خبرنگار: منبر تنها یک تکه چوب تراش‌خورده نیست که در گوشه‌ای از مسجد خاک بخورد؛ منبر تریبونی است که نبض تپنده جامعه را در دست می‌گیرد، درد را می‌شناسد، درمان را تجویز می‌کند و گاه چنان با حقیقت عجین می‌شود که ساختار مصلحت‌سنج سیاست را به چالش می‌کشد.

مروری بر فرهنگ اصیل جان‌فدایی در گذر زمان

ایران، آماده جان‌فدایـی

مرضیه کیان، خبرنگار: راستش را بخواهید، دیروز که آن پوزخندهای مجازی را دیدم، دلم بدجوری گرفت. نوشته بودند: «اگر خیلی ادعای جان‌فدایی داری، اسلحه بردار و برو جنوب بجنگ!» خنده‌ای تلخ روی لبم نشست. همان‌طور که لیوان چای در دستم گرمی‌اش را از دست می‌داد، به این فکر می‌کردم که چطور کلمه‌ای به این بزرگی را این‌قدر کوچک کرده‌اند؟ انگار جان‌فدایی را فقط در بوی باروت و صدای زوزه خمپاره خلاصه کرده باشند.