آگاه:
با هم رفتیم طرف اتاق احیای قلبی. در شیشه‌ای را نشانم داد و گفت: «اون شب اجساد شهدا رو اینجا می‌ذاشتن.»
گفتم: «روز حادثه چه صحنه‌ای حک شده تو ذهن‌تون؟»
نگاهش روی سرامیک کف اورژانس ثابت ماند؛ انگار بین آن همه تصویر حک‌شده از آن شب، دنبال تصویری می‌گشت که هنوز دست از سرش برنداشته بود.
ـ لحظه‌ای که همکارم خانم امانی بچه بغل اومد. پای امیرمحمدش از ران آویزون بود و لق می‌زد.
صدایش شکست. اشک توی چشم‌هایش جمع شد. آهی کشید و ادامه داد: «پسرام مدرسه سیزده آبان درس می‌خونن؛ می‌گن یه صندلی زیر پای امیرمحمد می‌ذارن و یک صندلی زیر تنه‌اش، حالت درازکش نگاه به تابلو می‌کنه. می‌گه می‌خوام مخترع بشم.»
پسربچه‌ای که باید روی دو پا می‌دوید، حالا برای رسیدن به رویایش به دو صندلی تکیه داده، اما هنوز رویا دارد. هنوز می‌خواهد چیزی اختراع کند. انگار هیچ اتفاقی نتوانسته خیال آینده را از او بگیرد.
هنوز تصویر امیرمحمد از ذهنم کنار نرفته بود که زنی همراه دخترش کنارمان ایستاد. گوشش به حرف‌های ما بود. یکهو پرسید: «از حادثه لامرد دارین خبر جمع می‌کنین؟»
گفتم: «بله.»
ـ نهال منم با هزار تا آرزو قربونی خودخواهی بعضیا شد.
زل زدم به جثه نحیف نهال. پشت دست مادرش پناه گرفته بود. بیشتر از چشم‌های بادامی‌اش، خراش توی گردنش توجه‌ام را جلب کرد. نهال را کم‌وبیش می‌شناختم؛ از فیلم‌هایی که چند روز بعد از حادثه توی فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شدند. دختری که توان راه رفتن و حرف زدن را از دست داده بود و در تمام آن فیلم، فقط چهار کلمه از دهانش بیرون آمد: «مامان، ماجون، نامه، دود...» حالا اما به کوری چشم عمودوستان، نهال راه می‌رفت و مثل بلبل حرف می‌زد. از آرزوهایش برایم گفت. می‌خواست با دستی که تکه‌ای از گوشت ران را بهش پیوند زده بودند، راکت بگیرد و قهرمان بدمینتون شود. سیزده آبان امسال، خیلی از دانش‌آموزان دست‌وپا نداشتند، ولی هیچ موشکی نتوانسته بود رویایشان را زخمی کند.
به امیرمحمد فکر کردم، به نهال، به دست‌هایی که هنوز سودای ساختن دارند و پاهایی که هنوز می‌خواهند بدوند. یاد شعر قیصر امین‌پور افتادم؛ انگار سال‌ها پیش کسی همین روزها را دیده و سروده بود:
اگر دل دلیل است، آورده‌ایم
اگر داغ شرط است، ما برده‌ایم
اگر دشنه دشمنان، گردنیم!
اگر خنجر دوستان، گرده‌ایم!
گواهی بخواهید، اینک گواه:
همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم!
دلی سربلند و سری سر به‌زیر
از این دست عمری به سر برده‌ایم.
نظر شما