هر شب یک ستاره از آسمان کربلا

پدر، چرا مرا به کربلا نبردی؟

هر شب یک ستاره از آسمان کربلا

مادر، دستان بریده پسر را برای شفاعت عالمیان تقدیم کرد

در قیامت، هنگامی که امت پیامبر، به انتظار شفاعت نشسته‌اند، بانو فاطمه زهرا(س) عزیزترین ذخیره‌اش را طلب می‌کند. فرشتگان، دستان بریده «عباس» را پیش می‌آورند. آن دستانی که در کربلا، برای برادر تشنه‌کام، بریده شد و لب به آب نرساند؛ حالا در محشر، مادرانه تقدیم می‌شوند، تا برای تمام عالمیان شفاعت کنند. این روایت، خواب کودکی است که بر زانوی پدربزرگش نشسته و آینده‌ای دور را می‌بیند؛ آینده‌ای که در آن، دستان پدرش، برترین واسطه رحمت خداست.

هر شب یک ستاره از آسمان کربلا

خوابی که پدر را به آغوش کشید

کودکی که پدرش را در کربلا از دست داده، حالا در خواب، دستان بریده او را می‌بوسد و می‌پرسد: پدرجان، چرا مرا با خودت به کربلا نبردی؟ و پدر، با همان لبخند محجوب، پاسخ می‌دهد: تو را برای او ذخیره نهاده‌ام... این روایت «عبیدالله‌بن عباس» است؛ پسری که در نبود پدر، با خاطراتی از جنس خواب و رویا، تشنه شنیدن از ماه بنی‌هاشم بود. راوی، صدای دلتنگی است؛ صدای تمام کودکانی که با دستان خالی، به استقبال قیامت رفتند.

شیخ نعیم قاسم، دبیر کل حزب‌الله لبنان:

حزب‌الله با الهام از مکتب غدیر در برابر صهیونیسم استوار مانده است

دبیرکل حزب‌الله لبنان گفت: حزب‌الله لبنان با الهام از مکتب امام علی (ع) و نهضت عاشورا در برابر تجاوز رژیم صهیونیستی و حامیان استکباری آن ایستاده و با وجود شهادت فرماندهان و رزمندگان خود، همچنان در مسیر دفاع از امت اسلامی و آرمان فلسطین استوار مانده است.

درنگی بر «بعثت دیگرباره انسان» در معرکه آتش و خون

قیام دل‌ها

مرضیه کیان- خبرنگار: «تو هم بیا و در گوشه‌ای بنشین و این جماعت عشاق را تماشا کن. بیا و بعثت دیگرباره انسان را تماشا کن. خداوند بار دیگر انسان را برگزیده است...» انگار سیدمرتضی آوینی، سید شهیدان اهل قلم، این کلمات را نه برای دهه‌های پیش، که دقیقا برای همین روزها و شب‌های تاریخ‌ساز نوشته است؛ برای شب‌های پرالتهاب جنگ تحمیلی سوم، برای آسمانی که از غرش پهپادها و شلیک پدافندها روشن می‌شد، اما روی زمین، در کف خیابان‌ها، قلبی نمی‌لرزید.

استعمار نوین منابع استراتژیک

اســـــراف مجــــــازی

اسراف مادی، مصرفی از منابع فیزیکی است که در اصل قرآن کریم (۷:۳۱) به عنوان «پرخوری» نهی شده است. در مقابل، اسراف مجازی یک فرآیند «استعمار منابع استراتژیک» است که در آن، منابعی مانند «وقت»، «توجه» و «اراده» به طور غیرقانونی و بدون اطلاع کاربر به نفع سرمایه‌داران خصوصی و اهداف استعماری مصادره می‌شوند. این منابع، در حالی که در ظاهر «معنوی» یا «ذهنی» به نظر می‌رسند، در واقع سنگ‌بنای تمامی فعالیت‌های فردی، اقتصادی و اجتماعی هستند و تخریب آنها، تخریب بنیادهای یک تمدن است.