آگاه: دشمنی که پس از شکست مفتضحانه در میدان سخت و ناکامی در «جنگ ۱۲ روزه»، اکنون با تمام قوا و با بودجه‌های هنگفت به میدان جنگ نرم بازگشته، یک هدف راهبردی، پنهان و بسیار خطرناک دارد که رهبر انقلاب در هشدارهای اخیرشان، هوشمندانه آن را رمزگشایی کردند و آن چیزی نیست جز پروژه «مسکوت گذاشتن آورده‌ها و توانایی‌های ملت.» سوال اساسی اینجاست: چرا این مسئله برای دشمن تا این حد حیاتی است که امپراتوری رسانه‌ای غرب حاضر است میلیاردها دلار هزینه کند، نه برای اینکه دروغ بگوید، بلکه برای اینکه نگذارد ما «راست»ها و «داشته‌های‌مان» را ببینیم؟
پاسخ در مهندسی «فلج ذهنی» نهفته است. استراتژی اصلی دشمن، ایجاد یک «کوری سیستماتیک» در جامعه ایران است. اتاق‌های فکر غربی به خوبی می‌دانند که اگر ملت ایران تصویر واقعی قدرت خود را در آینه ببیند و به ظرفیت‌های عظیمش باور پیدا کند، دیگر هیچ تحریم، تهدید یا فشار اقتصادی روی او اثر نخواهد کرد. آنها می‌خواهند ملتی که صاحب فناوری هسته‌ای، نفوذ منطقه‌ای، قدرت پهپادی و نخبگان تراز جهانی است، خودش را ضعیف، ناتوان و بن‌بست‌زده ببیند؛ درست شبیه سربازی که در میدان جنگ، مجهز به پیشرفته‌ترین سلاح‌هاست اما چون سلاحش را نمی‌بیند یا آن را ناکارآمد می‌پندارد، با دست‌های بالا در برابر دشمن تسلیم می‌شود. رهبر انقلاب در دیدار اعضای ستاد کنگره شهدای استان آذربایجان شرقی (۱۵/۰۹/۱۴۰۲) دقیقا دست روی همین نقطه حیاتی گذاشتند و هشدار دادند: «ملت ایران هویت خود را بایستی فراموش نکند؛ اگر هویت خود را فراموش کرد، ضربه خواهد خورد، سیلی خواهد خورد.» این «سیلی خوردن» که معظم‌له از آن سخن می‌گویند، یک تنبیه متافیزیکی نیست؛ بلکه نتیجه طبیعی و قطعی محاسبات غلطی است که محصول خودفراموشی است.
بنابراین، دکترین «خودباوری» و «روایت پیشرفت»، در نگاه راهبردی انقلاب اسلامی، صرفا یک مسکن برای دلخوشی مردم یا یک عملیات روانی برای امیدآفرینی کاذب نیست؛ بلکه یک «سلاح تهاجمی بازدارنده» است. وقتی ما روایت پیشرفت‌هایمان را با صدای بلند و هنرمندانه فریاد می‌زنیم، در واقع در حال به هم ریختن «دستگاه محاسباتی دشمن» هستیم. رهبر انقلاب در دیدار با ورزشکاران (۲۸/۰۷/۱۴۰۴) با اشاره به قهرمانی‌های ملی فرمودند: «شما ملت ایران را با همت خودتان شاد کردید.» این شادی ملی که محصول دیدن توانمندی‌هاست، فقط یک حس خوب نیست؛ یک «سپر امنیتی» است. جامعه‌ای که به قهرمانان خود ــ چه در میدان ورزش، چه در آزمایشگاه‌های نانو و چه در میدان دفاع ــ افتخار می‌کند، در برابر ویروس «تحقیر» و «ناامیدی» واکسینه شده است.
از سوی دیگر، دشمن در فاز جدید جنگ نرم، روی گسست اجتماعی و شکستن «اتحاد معجزه‌آفرین» ملت شرط‌بندی کرده است. اما پادزهر این تفرقه چیست؟ تجربه نشان داده است که موعظه و نصیحت به تنهایی کارساز نیست. فرمول واقعی و امتحان‌پس‌داده برای تولید وحدت، خلق و نمایش «نقاط اشتراک غرورآفرین» است. وقتی ماهواره ایرانی دل آسمان را می‌شکافد یا وقتی خبری از اقتدار ایران در سطح جهانی مخابره می‌شود، تمام ایرانیان فارغ از اینکه چه گرایش سیاسی دارند، چه پوششی دارند یا در کدام شهر زندگی می‌کنند، احساس «ما بودن» می‌کنند. این همان «معجزه هویت» است که رهبر انقلاب در دیدار معلمان (۱۲/۰۲/۱۴۰۲) بر ضرورت احیای آن تاکید کردند و فرمودند: «احساس هویت ایرانی و اسلامی و شخصیت ملی را در کودکان این کشور زنده کنید.» دشمن می‌خواهد ما «جزیره‌های جدا از هم» باشیم که فقط روی مشکلات و کاستی‌ها با هم دعوا می‌کنیم؛ اما راهبرد «روایت داشته‌ها»، ما را به یک «تن واحد» تبدیل می‌کند که از موفقیت‌هایش لذت می‌برد و برای حفظ آنها متحد می‌شود.
امروز دیگر زمان آن گذشته که در لاک دفاعی بمانیم و فقط به شبهات روزمره پاسخ دهیم. ما باید وارد فاز «روایت‌سازی تهاجمی» شویم. نسل جدیدی که به تعبیر رهبر انقلاب در دیدار ستاد شهدای گلستان (۱۵/۰۹/۱۳۹۵) «نه انقلاب را درک کرده، نه امام را و نه دوران جنگ را»، تشنه‌ دیدن قهرمان است. اگر ما قهرمانان واقعی و دستاوردهای شگرف خودمان را به او نشان ندهیم، او قهرمانان پوشالی هالیوود را باور خواهد کرد و مرعوب تمدن رو به زوال غرب خواهد شد. هشدار رهبر انقلاب درباره جنگ نرم پس از جنگ ۱۲ روزه، یک اعلام‌خطر جدی برای خواص و نخبگان است تا بدانند دشمنی که در میدان نظامی «تحقیر» شده، اکنون می‌خواهد با ابزار رسانه و کتمان حقایق، از ملت ایران انتقام بگیرد و آنها را «تحقیر» کند. رمز پیروزی و عبور سلامت از این پیچ تاریخی، بازگشت به «خود» و مسلح شدن به سلاح «خودباوری» است. ملتی که بداند «چه دارد» و «که هست»، هرگز تسلیم «نداشته‌هایش» نمی‌شود و این، خلاصه دکترین مقاومت در عصر جنگ‌شناختی است.