آگاه: «اول اینکه ماهیت فتنه را بفهمیم؛ اصلا این فتنه چه بود، برای چه به وجود آمد. دوم اینکه ابزار عامل این فتنه چه بودند، چه کسانی بودند؛ ظاهرش را که نگاه می‌کنی یک جوانی است، اما قضیه چیست؟ یک مطلب دیگر راجع به این [است] که ما در مقابل این کاری که دشمن ما با ما کرد، چگونه موضع می‌گیریم و چه کار می‌کنیم...»
طبق فراز بالا سه مؤلفه مهم را می‌توان با توجه به اتفاقات اخیر کشور مدنظر قرار داد و بر اساس آن نقشه راه پیش رو را ترسیم کرد:
الف) شناخت چیستی و چرایی فتنه اخیر و بررسی بسترهایی که موجب آن رخداد شد.
ب) پیدا کردن و ترسیم سیستم عامل این رویداد و اینکه از چه ابزارهایی برای ایجاد فتنه استفاده شده است؟
ج) موضع ما و اقدامات و برنامه‌ریزی‌های‌مان برای روبه‌رو شدن با دشمن پس از این اتفاقات.
در همین راستا و با توجه به این سه مطالبه چند نکته حائز اهمیت برای اینکه یک نقشه راه و سیاست درست طراحی شود، قابل توجه و تذکر است:
برای شناخت ماهیت فتنه اخیر قطعا باید با نگاه چندبعدی وارد ماجرا شد. ابعاد امنیتی و سیاسی این ماجرا به هر میزان که اهمیت داشته باشد؛ اضلاع اجتماعی، فرهنگی، رسانه‌ای و... آن هم اهمیت دارد. باید به دقت بررسی کرد کرد که انباشت چه مقولاتی موجب شده است تا دشمن بتواند نقشه‌های شوم آشوبگری و تخریب را در خیابان‌های کشور پیاده کند.
سال‌هاست که برای تحلیل اتفاقات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی از قالب‌ها و عینک غیربومی استفاده کردیم و به‌واسطه آن به نسخه‌های غیربومی هم رسیدیم. حقیقت آن است که هر تحلیل و تبیینی که می‌خواهد صورت گیرد باید فارغ از الگوهای خارج از مرزهای ایران باشد. اتفاقات و تحولات جامعه ایرانی باید در چارچوب سنت، فرهنگ و بستر گفتمانی انقلاب اسلامی تحلیل شود.
حقیقت‌یابی یکی از مهم‌ترین عناصر شناخت واقعی از صحنه اتفاقات دی ۱۴۰۴ است. در واقع نیاز داریم یک مجموعه حقیقت‌هایی که در این رخداد نادیده انگاشته شده است مورد توجه قرار گیرد. طبعا در زمان شکل‌گیری و سپس توسعه این اتفاقات قصورها و کاستی‌هایی هم رخ داده است که جزو حقیقت‌های مهمی است که باید در دستور کار قرار گیرد و مورد مطالعه واقع شود.
به نظر می‌رسد هنوز ابعاد و اشکال جنگ و ترفندهای دشمن برای بسیاری از نخبگان ما روشن نشده است. هنوز با مقوله‌ای به نام جنگ نرم کاملا تزئینی برخورد می‌شود. جنگ شناختی به خوبی وارد ادبیات ما نشده است و ترفندهای آن برای‌مان نامعلوم است. ادبیات حوزه جنگ ما به‌خصوص ابعاد و اشکال نبردهای غیر سخت در میان نخبگان امروز جامعه مهجور است و به لایه‌های اجتماعی هم منتقل نشده است.
در نهایت باید تصریح کنیم که ما پس از اتفاقاتی مثل دی ۹۶، آبان ۹۸ و جریانات سال ۱۴۰۱ آنگونه که باید به شناخت ریشه‌ها، پیامدها و بسترهای شکل‌گیری نپرداختیم و برخی از همان موضوعات در اغتشاشات ۱۴۰۴ تکرار شد. بالاخره مجموعه مسئولین و سیاست‌گذاران کشور آیا به دنبال واکاوی جدی، علمی و موشکافانه وقایع اخیر هستند یا نه؟