آگاه: تصاویر و فیلمهای مخابره شده حاکی از آن بود، بخشی به نام دانشجو و در اصل به کام اغتشاشگران ماموریت یافته بودند در محیط دانشگاه ایجاد تنش و درگیری کنند اما با حضور به موقع و به هنگام فرزندان انقلاب در دانشگاه، توطئه دشمن بار دیگر به سنگ خورد، البته این دلیل نمیشود که نقش و جایگاه مسئولان بهخصوص دولتیها را در جمع دانشجویان نادیده انگاشت؛ آنها فرزندان همین آب و خاک هستند و کارگزاران موظفند فضای امنی را برای آنان فراهم کنند و صدایشان را بشنوند و به مطالبات و دغدغههایشان پاسخ دهند. در همین راستا، مسعود پزشکیان چهارشنبه هفته گذشته (۶ اسفند) در جلسه هیات دولت، ماموریتی به اعضای کابینه داد و گفت: اعتراض به معنای پویایی و حیات اجتماعی است و ما آمادگی داریم در دانشگاهها حضور یافته و مستقیما با دانشجویان گفتوگو کنیم. وزرا باید در دانشگاهها حاضر شوند و فضای گفتوگو را تقویت کنند.
یک روز قبل از برگزاری جلسه دولت، فاطمه مهاجرانی خبرنگاران را به ساختمان شیشهای شهید رجایی دعوت کرد و در نشست خبری تاکید کرد: دولت برای شنیدن صدای دانشجویان و حضور در دانشگاهها اعلام آمادگی میکند و معتقد است این توان و سعه صدر را دارد که در جمع دانشجویی حاضر شده و حرفها را بشنود و پاسخها را بدهد. هرچند دستور رئیس قوه مجریه به وزرا را باید به فال نیک گرفت اما دو نکته اساسی حائز اهمیت است؛ نخست نقش مسئولان و دولتمردان و دیگری مسئولیتی که بدنه دانشگاهی کشور در بزنگاهها و مقاطع حساس کشور برعهده دارد.
۱- نقش مسئولان: آنچه مسلم است، دولتیها باید پیوند و ارتباط خود را با دانشگاه تقویت کنند و این رابطه هم محدود به یک روز ۱۶ آذر «روز دانشجو» نشود. در هر اتفاق و کنشی که در جامعه ایران صورت میگیرد، دولتمردان باید به موقع ورود کنند و با حضور در جمع دانشجویان و جوانان که سفرای گام دوم انقلاب شناخته میشوند، مسائل را طرح و نظراتشان را بشنوند، حتی اگر بخواهد تند و تیز از سوی دانشجوها بیان شود. بالاخره دانشجو قرار است به عنوان مدیر آینده کشور تاثیرگذار باشد و حق دارد مطلع شود پیرامونش چه میگذرد و چه تصمیماتی برای حل مسائل و مشکلات اتخاذ میشود، براین اساس نباید پس از اتفاقاتی که شکل میگیرد و بازتابهایی در جامعه و فضای مجازی پیدا میکند، تازه مسئولان در قوای سه گانه آمادگیشان را رسانهای کنند یا اگر حضور مییابند با یک اعتراض و شنیدن صدای بلند از سوی دانشجو به نشانه قهر، سالن را ترک نکنند. ضمن آنکه باز باید تکرار کرد، متاسفانه کرسیهای آزاد اندیشی جدی گرفته نشد، اگر به کرسیها ضریب ویژه داده میشد، حاشیهها به این اندازه دامن دانشگاه را نمیگرفت.
۲- نقش دانشجویان: دانشجو به همان اندازه که مطالبهگر است، به همان اندازه باید بصیرت و تقوای سیاسی داشته باشد و مرزبندی خود را با دشمن آشکار کند، نمیشود به اسم مطالبهگری یا دفاع از مردم، پاس گل به رسانههای موساد و ساکنان سرزمینهای اشغالی داد.
صرفا جهت یادآوری! ۲۷ خرداد ۱۴۰۳ فضای ایران کاملا انتخاباتی بود، قرار بود نهمین رئیسجمهور ایران با رأی مردم مشخص شود، مسعود پزشکیان که در آن مقطع ردای نامزدی انتخابات را بر تن کرده بود در دانشگاه تهران حضور یافت، حضوری که حاشیههایش پررنگتر از متن بود؛ پس از آنکه سخنرانی او پایان یافت نوبت به پرسش و پاسخ دانشجویان رسید، یکی از دانشجویان حاضر در این نشست با اشاره به اینکه دانشگاه خانه امن نیست و به مکانی امنیتی تبدیل شده است، خفقان به نهایت خود رسیده است و برای هر نقدی احضار میشویم. خطاب به پزشکیان این سوال را مطرح کرد که بهتر نیست با خارج شدن از این بازی تکراری به توهم دموکراسی دامن نزنید؟ بهتر نیست حاکمیت بار دیگر به انتصاب برسد؟
نامزد چهاردهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری هم در پاسخ به مطلب این دانشجو گفت: اگر اصلاحات را میخواهید انجام ندهید باید انقلاب کنید. اگر راهتان این است حرفی نداریم. در کتاب راه باریک آزادی میگوید حاکمیت نیاز به یک جامعه قدرتمند دارد تا حاکمیت به سمت استبداد نرود. اعتراض حق دانشگاه است. جامعهای که اعتراض نکند مرده است. اعتراض با اغتشاش فرق دارد. آن طرف یک عده میخواهند مملکت ما را به هم بریزند.
همانطور که پزشکیان گفته بود، هدف «آنور آبیها» بر هم زدن امنیت در داخل کشورمان است، حال در کف خیابان یا در صحن دانشگاهها! از این رو دانشجوی بیدار باید با روحیه انقلابیگری، نشاط سیاسی داشته باشد. این درخواست را شخص اول کشور در سخنرانیهایشان، در جمع دانشجویان یا اساتید بیان کرده بودند.
حضرت آیتالله خامنهای ۱۳ بهمن ۸۸ در دیدار صدها نفر از استادان، مسئولان دانشکدهها و پردیسها و اعضای هیات علمی دانشگاه تهران، با تکرار اعتقاد دیرینه خود مبنی بر ضرورت وجود روح و نشاط سیاسی در دانشگاهها افزودند: اگر دانشگاه بهکلی از سیاست دور باشد، خالی از شور و نشاط میشود و به محلی برای رشد میکروبهای خطرناک فکری و رفتاری تبدیل خواهد شد، اما معنای سیاسیشدن دانشگاهها این نیست که مراکز علمی به محلی برای استفاده جریانها و عناصر سیاسی تبدیل شوند.
ایشان اعمال مدیریت و قدرت مسئولان دانشگاهی را برای جلوگیری از سوءاستفاده جریانهای سیاسی از دانشگاهها ضروری برشمردند و افزودند: غفلت از این مهم ممکن است فضای سیاسی مراکز علمی- دانشگاهی را به عرصهای برای سوءاستفاده دشمنان تبدیل کند. رهبر انقلاب اسلامی در یک سخنرانی دیگر نقشهای برای مسئولان ذیربط ترسیم کرده بودند، تا بدین وسلیه فضای چالشی، دانشگاهها را از وظایف و ماموریتهای خود دور نکند.
معظمله ۲۹ خرداد ۱۳۹۵ در دیدار جمعی از اساتید، نخبگان علمی و پژوهشگران دانشگاهها، پارکهای علم و فناوری و مراکز علمی و تحقیقاتی، افزودند: وجود گرایشهای مختلف سیاسی در دانشگاهها مانعی ندارد اما مسئولان دانشگاهها اعم از مدیران ارشد وزارتخانه و رؤسا و اساتید باید همواره مدافع و هدایتکننده فضای چالشی دانشگاهها به سوی مبانی و اهداف انقلاب اسلامی باشند و به هیچ وجه نباید از گرایشهای مخالف انقلاب حمایت شود. دانشگاه و دانشجو باید همواره انقلابی باشند.
ایشان با اشاره به برخی گزارشها مبنی بر گرایش به سوی جانبداری از جریانهای مخالف نظام، در برخی دانشگاهها خاطرنشان کردند: مسئولان آموزش عالی باید بسیار مراقب باشند تا دانشگاه تبدیل به جایگاهی برای واگرایی از مفاهیم و ارزشهای انقلاب نشود. وجود فضای انقلابیگری و تدین و یاد و نام امام (ره) از الزامات حتمی در دانشگاههاست. البته نباید در دانشگاهها فضای اجبار و زور و امنیتی بهوجود آید بلکه باید فضای انقلابی و تدین را با کار صمیمانه و خردمندانه بهوجود آورد.
به هرحال، پس از پایان جنگ، پنج دولت با سلایق مختلف سیاسی در پاستور حضور یافتند، در دورههایی ما شاهد فراز و فرودهایی درباره رابطه دولت با دانشگاه و دانشجویان بودیم، اما نگاهی به آنچه در این دولتها گذشت نشان میدهد، مطالبات رهبری از مسئولان درباره دانشگاه و دانشجو آنطور که باید و شاید جدی گرفته نشد، در صورتی که اگر براساس همان فرمایشات و هدایتهای داهیانه حضرت آقا گام برداشته میشد، دیگر شاهد صحنههایی که خوراک برای رسانههای اپوزیسیون فراهم کرد نبودیم. گذشتهها گذشته، حال و آینده باید در نظر گرفته شود. امید میرود، به زودی شاهد حضور دولتیها در دانشگاهها باشیم، حضوری که مقطعی و گذرا نباشد و استمرار یابد، دانشجو نیز بپذیرد نقد و دیدگاههایش را تمییز و در چارچوب طرح کند تا نتایج ملموسی به همراه داشته باشد.
الزامات شنیدن صدای دانشجویان در دانشگاهها
علیمحمد نمازی ـ آگاه مسائل سیاسی
دانشگاهها بهترین محل برای گفتوگو و تبادل نظر هستند و باید میزهای گفتوگو بین تفکرات مختلف شکل گیرد تا دانشجویان با استفاده از منطق و استدلال به تفاهم برسند. حتی با گروههای مخالف نیز باید تعامل صورت گیرد. تجربه نشان داده است که تکرار درس گفتوگو، احترام به تفاوتها و آموزش مهارتهای حل اختلاف، بهترین مسیر برای پیشگیری از تنش و اغتشاش است.
دانشگاهها باید محل آموزش و اندیشه باشند، در زمان امام خمینی (ره) گفتوگو میان گروههای مختلف برگزار میشد و این تجربه نشان میدهد که دانشگاهها باید محل بحث و تبادل نظر باشند. امروز نیز دانشگاهها باید فضایی برای اندیشه و گفتوگو ایجاد کنند، نه مکانی برای تخریب یا خشونت. اگر مسئولان دانشگاهها تدابیر لازم را برای مدیریت فضای گفتوگو و تعامل اتخاذ کنند، افراطیها نمیتوانند فضای دانشگاه را مسموم کنند.
دانشگاهها هم باید با فراهم کردن محیطی برای گفتوگو، اجازه دهند دانشجویان اختلافات فکری خود را بیان کنند و از مسیر بحث و استدلال به تفاهم برسند. آموزش مهارتهای گفتوگو و تبادل نظر باید در دانشگاهها تکرار شود و به عنوان درس مهمی برای زندگی اجتماعی و سیاسی دانشجویان آموزش داده شود. هرگونه تلاش برای جلوگیری از گفتوگو، فقط به تشدید نارضایتی و ایجاد فضای افراطی منجر میشود. دانشجو حق دارد مطالبات خود را مطرح و اعتراض کند، اما این اعتراض باید مسالمتآمیز باشد و به قانون احترام بگذارد. مسئولان دانشگاه و کشور نیز باید شرایطی فراهم کنند که صدای دانشجو شنیده شود و راهکارهای قانونی برای رفع مشکلات ارائه شود. اگر این مسیر رعایت شود، هم فضای دانشگاه سالم خواهد ماند و هم امکان سوءاستفاده افراطیها از اعتراضات کاهش مییابد.
نظر شما