آگاه: در صبح نهم اسفند ۱۴۰۴، در نخستین ساعات جنگ تحمیلی سوم از سوی آمریکا و رژیم اشغالگر اسرائیل، مدرسه شجره طیبه میناب، هدف حمله موشکی نیروی متجاوز آمریکا قرار گرفت. کودکان هفت تا ۱۲ ساله‌ای که با کوله‌پشتی‌های کوچک و لبخندهای معصوم با دلی پرامید، در کلاس‌های درس مشغول یادگیری بودند، ناگهان زیر آوار سقف فرو ریخته شهید شدند. بر اساس آمار نهایی اعلام‌شده توسط دادستان میناب، ۱۵۶ غیرنظامی شهید شدند که ۱۲۰ نفر از آنان دانش‌آموز (۷۳ پسر و ۴۷ دختر)، ۲۶ معلم زن، هفت نفر از اولیای دانش‌آموزان، یک راننده سرویس مدرسه و یک تکنسین داروخانه بودند و دردناک‌تر آنکه حتی یک جنین ۶ ماهه نیز جزو آمار شهدا بود. این مدرسه در سه نوبت مورد اصابت و تجاوز قرار گرفت و تحقیقات مستقل متعدد، آمریکا را مسئول این حمله با موشک کروز تاماهاوک دانستند. این فاجعه به عنوان مرگبارترین رویداد از نظر تلفات غیرنظامیان ثبت شد و تصاویر ماهواره‌ای و ویدیوهای شاهدان عینی، ویرانی کامل ساختمان و پیکرهای تکه‌تکه کودکان را تایید کردند.
مظلومیت این کودکان دوچندان است؛ آنها نه نظامی بودند و نه در مرکز نظامی حضور داشتند، بلکه دانش‌آموزانی بودند که فقط می‌خواستند بخوانند، بنویسند و آینده‌ای داشته باشند. با این حال، در بیشتر رسانه‌های بین‌المللی یا به دلیل سیاست و دوگانگی استانداردهای جهانی، صدای مظلومیت‌شان شنیده نشد و گاهی به حاشیه رانده شد. این پروانه‌های سوخته میناب، نماد بی‌گناهی و کودک‌کشی رژیم اسرائیل و آمریکا شدند و فراموش کردن‌شان به معنای تکرار تاریخ تلخ کودک‌کشی‌هاست. برای حفظ یاد این کودکان مظلوم در جامعه و رسانه‌های دنیا، می‌توان راه‌های متعددی پیشنهاد داد: ایجاد کمپین‌های دیجیتال جهانی با هشتگ‌هایی مانند #MinabSchoolChildren یا #ChildrenOfMinab به زبان‌های مختلف و تولید محتوای کوتاه تاثیرگذار (ویدیو، عکس و روایت خانواده‌ها) در پلتفرم‌های اجتماعی؛ ساخت مستندهای حرفه‌ای و کتاب یادبود با نام، عکس و داستان کودکان برای آرشیو دائمی؛ پیگیری حقوقی در دادگاه‌های بین‌المللی و درخواست از سازمان‌هایی مانند یونسکو، یونیسف و شورای حقوق بشر برای به رسمیت شناختن این رویداد به عنوان جنایت جنگی علیه کودکان؛ نام‌گذاری مدارس، خیابان‌ها و بورسیه‌های تحصیلی به نام شهدای شجره طیبه؛ برگزاری نمایشگاه‌های هنری، نقاشی و روز یادبود جهانی سالانه و همکاری با هنرمندان و سازمان‌های حقوق بشری برای شکستن سکوت رسانه‌ای.
علاوه بر این، می‌توان با تمرکز بر آموزش نسل‌های آینده، داستان این کودکان را در برنامه‌های درسی مدارس و دانشگاه‌ها گنجاند تا مفهوم صلح، حقوق کودک و خطرات جنگ برای غیرنظامیان به طور عمیق منتقل شود. ایجاد بنیادهای حمایتی برای بازماندگان و خانواده‌های داغ‌دیده، شامل کمک‌های روانی، آموزشی و مالی، نه تنها یاد شهدا را زنده نگه می‌دارد بلکه عدالت عملی را نیز پیگیری می‌کند. این اقدامات می‌تواند صدای مظلومیت پروانه‌های میناب را به گوش جهانیان برساند و مانع تکرار چنین فجایعی شود.
مگر می‌شود ماکان را فراموش کرد، دانش‌آموزی که از او چیزی باقی نماند تا مرهمی بر دل داغدار خانواده‌اش باشد یا دانش‌آموزی که از او تنها رد و اثر خونی باقی ماند. کدام پدر و مادری است که بتواند خود را لحظه‌ای جای مادران و پدران دلسوخته مینابی بگذارد. میناب، قلب ایران بود که به درد آمد و سوخت.
یاد این کودکان، مانند شجره طیبه‌ای که نام مدرسه‌شان بود، باید ریشه‌دار بماند تا جهان، دیگر نتواند چشمان خود را بر چنین جنایاتی ببندد و صدای عدالت‌خواهی‌شان برای همیشه طنین‌انداز شود.