آگاه: نکته تامل‌برانگیز اینجاست که نرخ رویگردانی از محتوای خارجی (۲۵ درصد) حدود سه برابر بیشتر از محتوای داخلی (۸.۵ درصد) برآورد شده است؛ امری که نشان‌دهنده پیوند مخاطب با روایت‌های بومی است. در بخش رقابت میان رسانه ملی و شبکه نمایش خانگی، تلویزیون با نفوذ ۶۰ درصدی همچنان فراگیرترین رسانه محسوب می‌شود، اما پلتفرم‌های نمایش خانگی نیز توانسته‌اند ۴۵ درصد جامعه را به خود جذب کنند.
جالب اینجاست که ۳۰ درصد جامعه به صورت مشترک از هر دو بستر استفاده می‌کنند که نشان‌دهنده مکمل بودن این دو رسانه در سبد مصرفی خانوار است. نکته کلیدی این گزارش، «خانواده‌محور شدن» نمایش خانگی است. اینکه بیش از ۴۵ درصد مخاطبان این بستر، تماشای جمعی را به تماشای انفرادی ترجیح می‌دهند، پیامی روشن برای سیاست‌گذاران و تولیدکنندگان دارد: جامعه ایرانی همچنان به دنبال محتوایی است که بتواند آن را در سبد «تماشای خانوادگی» قرار دهد.
از سوی دیگر، حضور ۲۵ درصد از جامعه در منطقه خاکستری (کسانی که مخاطب هیچ‌کدام از این دو رسانه نیستند)، زنگ خطری است که نشان می‌دهد بخشی از بدنه اجتماعی، سرگرمی خود را در بسترهای دیگری جست‌وجو می‌کند که نیازمند مطالعه و بازنگری در سیاست‌های تولید محتواست.
همچنین، برخلاف ماهیت انفرادی ابزارهای نوین، حدود نیمی از مخاطبان نمایش خانگی، محتوای این پلتفرم‌ها را در کنار خانواده تماشا می‌کنند که نشان از تغییر کارکرد این رسانه به یک ابزار سرگرمی جمعی دارد. لازم به ذکر است افرادی در داخل دایره مخاطبان هر رسانه لحاظ شده‌اند که در هر روز از هفته پایانی آذر ۱۴۰۴، بیش از ۲۰ دقیقه از آن رسانه (تلویزیون یا نمایش خانگی) استفاده کرده‌اند.