آگاه: برای خیلی‌ها دوش گرفتن روزانه فقط یک عادت بهداشتی نیست، بلکه بخشی از سبک زندگی است و علاوه بر آن که با دوش گرفتن روزانه، احساس تمیزی و سرزندگی و آرامش روانی می‌کنند، آن را ضروری و حیاتی می‌دانند و تصور می‌کنند هرچه بیشتر حمام بروند و با آب داغ هم خود را بشویند، سالم‌تر و تمیزتر می‌شوند. اما متخصصان نظر دیگری دارند و می‌گویند ممکن است همین رفتار به ظاهر بی‌ضرر می‌تواند در بلندمدت به پوست و سلامت بدن آسیب بزند.
دکتر سپیده منظومی، متخصص پوست و مو در این‌باره می‌گوید: «پوست انسان به طور طبیعی توانایی پاکسازی خود را دارد و شست‌وشوی بیش از حد می‌تواند تعادل میکروبی آن را برهم بزند. در بسیاری از افراد، دوش گرفتن یک روز در میان یا حتی چند بار در هفته، برای حفظ بهداشت کافی است. مگر اینکه فرد فعالیت بدنی سنگین داشته باشد یا روزانه در معرض آلودگی شدید قرار بگیرد.»
او می‌گوید: «شست‌وشوی بیش از حد به‌ویژه با صابون‌ها و شامپوهای قوی می‌تواند باعث خشکی پوست، خارش، ترک‌خوردگی و حتی تشدید بیماری‌هایی مثل اگزما شود. از طرف دیگر، کاهش بیش از حد تماس با میکروب‌های طبیعی محیط هم ممکن است سیستم ایمنی بدن را در بلندمدت دچار اختلال کند.»
با این حال نمی‌توان نقش دوش گرفتن در پیشگیری از برخی بیماری‌ها را نادیده گرفت. تعریق، آلودگی‌های محیطی و تماس با عوامل بیماری‌زا همگی می‌توانند نیاز به شست‌وشوی روزانه را افزایش دهند. به‌ویژه در افرادی که ورزش می‌کنند، در محیط‌های کاری آلوده فعالیت دارند، زیر هوای آلوده کلانشهرهایی مثل تهران رفت‌وآمد دارند، یا در مناطق گرم و مرطوب زندگی می‌کنند، دوش گرفتن روزانه می‌تواند ضروری باشد.
اما حتی در این صورت نیز «چگونه دوش گرفتن» مهم است. دکتر منظومی می‌گوید: «استفاده از آب ولرم به جای آب داغ، محدود کردن زمان استحمام به پنج تا ۱۰ دقیقه، انتخاب شوینده‌های ملایم و استفاده از مرطوب‌کننده بدن و صورت بعد از حمام از جمله توصیه‌هایی است که لازم است برای حفظ سلامت پوست مطرح کرد.
در این میان برخی گروه‌ها نیازهای متفاوتی دارند. مثلا کودکان و سالمندان معمولا پوست حساس‌تری دارند و شست‌وشوی بیش از حد می‌تواند به پوست آنها آسیب بیشتری وارد کند. در مقابل، نوجوانان به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش تعریق، ممکن است به شست‌وشوی بیشتر نیاز داشته باشند.
منظومی، متخصص پوست تاکید می‌کند: «بین بهداشت و افراط در تمیزی یا وسواس باید تفاوت قائل شویم. تمیز بودن لزوما به معنای شستن مداوم سر و صورت و بدن نیست. در بسیاری از موارد، شست‌وشوی موضعی ـ مثلا فقط دست‌ها، یا فقط صورت یا نواحی عرق‌کننده ـ می‌تواند جایگزین مناسبی برای استحمام کامل روزانه باشد. یعنی شما هر روز که به خانه برمی‌گردید، نیاز است که صورت خود را حتما با شوینده مناسب پوست خود بشویید تا آلودگی هوا و خاک و ... از روی پوست‌تان پاک شود و بعد هم با کرم، پوست صورت‌تان را مرطوب کنید. یا حتما باید پاهای خود را حتی با آب خالی بشویید تا عرق و بوی بد آن که به خاطر پوشیدن کفش ایجاد می‌شود، برطرف شود. یا حتی وقتی برای دوش گرفتن به حمام می‌روید، با یک کلاه پلاستیکی موهای‌تان را بپوشانید که خیس نشود و به موها هر روز شامپو نزنید. اگر کلاه هم نمی‌گذارید، موها را فقط با آب خالی بشویید و هر روز به آنها شامپو و ماسک و ... نزنید.»
این متخصص پوست تاکید می‌کند: «باید توجه داشت که پوست بدن بعضی افراد به آب خالی هم حساس است و به دلیل دوش گرفتن روزانه دچار خارش می‌شود. پس تشخیص این که لازم است هر روز دوش بگیریم یا نه، بیشتر از آنکه یک دستورالعمل ثابت باشد، به شناخت بدن خودمان برمی‌گردد. اگر پوست شما خشک و حساس است، شاید بهتر باشد فاصله بین حمام‌ها را بیشتر کنید. اگر فعالیت بدنی زیادی دارید یا هر روز در معرض آلودگی هستید، دوش روزانه انتخابی منطقی و عاقلانه است. اما درمجموع، بیشتر شستن همیشه به معنای «سالم‌تر بودن» نیست؛ گاهی کمتر شستن، انتخاب هوشمندانه‌تری برای سلامت پوست و بدن است.»