آگاه:  اما گزارش‌های میدانی و بیانیه‌های اخیر نشان می‌دهد که چندین فروند از این موشک‌های گران‌قیمت و پیشرفته، به دلیل عملکرد ناقص سیستم انفجار یا انحراف توسط سامانه‌های جنگ الکترونیک ایران، به‌صورت نیمه‌سالم یا کاملا دست‌نخورده به غنیمت گرفته شده‌اند.
۱- تاماهاوک؛ نماد قدرت هوایی که زمینگیر شد: موشک تاماهاوک که در محافل نظامی به «تبرزین» معروف است، به دلیل توانایی پرواز در ارتفاع بسیار پایین و تعقیب عوارض زمین (Terrain Matching)، همواره کابوس پدافندهای هوایی کلاسیک بوده است. با این حال، در تقابل اخیر، شبکه یکپارچه پدافندی و جنگ الکترونیک ایران نشان داد که این موشک‌ها دیگر «شبح» نیستند. کشف چندین فروند از این موشک‌ها در جریان دو نبرد اخیر، فرصتی بی‌نظیر برای متخصصان کشورمان فراهم کرده است تا به لایه‌های پنهان «مغز متفکر» کروزهای آمریکایی نفوذ کنند.
۲- گنجینه اطلاعاتی در بدنه موشک: دستیابی به تاماهاوک‌های عمل‌نکرده، تنها به معنای داشتن یک لاشه موشک نیست؛ بلکه دسترسی به تکنولوژی‌هایی است که آمریکا دهه‌ها برای مخفی نگه داشتن آنها هزینه کرده است: موتور توربوفن مینیاتوری: دستیابی به تکنولوژی موتورهای کوچک با مداومت پروازی بالا که می‌تواند جهشی در برد پهپادها و کروزهای ایرانی ایجاد کند. سیستم هدایت TERCOM و DSMAC: ایران اکنون می‌تواند با بررسی سنسورهای تصویری و نقشه‌برداری نوری این موشک، راهکارهای جدیدی برای فریب سیستم‌های هدایت خودکار دشمن ابداع کند.الگوریتم‌های ضدجمینگ: بررسی نحوه مقابله تاماهاوک با اختلالات راداری، به ایران اجازه می‌دهد سامانه‌های جنگ الکترونیک خود را برای «کور کردن» دقیق‌تر این موشک‌ها در درگیری‌های آینده به‌روزرسانی کند.
۳- پیوند «جنگ ۴۰ روزه» و جهش موشکی ایران: اگر در «جنگ ۱۲ روزه» تمرکز بر دفع حملات بود، در «جنگ ۴۰ روزه» راهبرد ایران به «کسب دانش از میدان نبرد» تغییر یافت. هر موشک تاماهاوکی که در این ۴۰ روز به زمین نشست و منفجر نشد، به مثابه یک کتاب درسی پیشرفته برای مهندسان ایرانی بود. سپاه پاسداران با تایید انتقال این مهمات به واحدهای فنی تخصصی، اعلام کرده است که برخی از این موشک‌ها به دلیل «اختلال نرم‌افزاری هدایت‌شده» توسط پدافند ایران، بدون آسیب جدی به بدنه در مناطق بیابانی فرود آمده‌اند.
۴- هراس پنتاگون از «تاماهاوک‌های ایرانی»: بزرگ‌ترین ترس واشنگتن این نیست که ایران تاماهاوک را کپی کند؛ بلکه این است که ایران با ترکیب دانش بومی خود و فناوری‌های استخراج‌شده از این موشک‌ها، نسلی از کروزهای «هوشمندتر، دوربردتر و رادارگریزتر» را تولید کند. پیش از این نیز ایران با مهندسی معکوس پهپادهایی نظیر RQ-۱۷۰ ثابت کرده است که در «رمزگشایی از پرنده‌های آمریکایی» تبحر بالایی دارد.
نتیجه‌گیری: جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه نشان داد که دوران «بزن دررو» با موشک‌های کروز به پایان رسیده است. تاماهاوک‌هایی که قرار بود زیرساخت‌های ایران را نابود کنند، اکنون در سالن‌های آزمایشگاهی تهران در حال کالبدشکافی هستند تا علیه سازندگانشان به کار گرفته شوند. همان‌طور که در جریان کشف GBU-۵۷ ثابت شد، میدان جنگ برای ایران صرفا محل دفاع نیست، بلکه نمایشگاهی از ضایعات فناورانه آمریکاست که به سوخت محرک صنعت دفاعی بومی تبدیل می‌شود. امروز «تبرزین» آمریکایی در دستان مهندسان ایرانی است و این یعنی در نبرد احتمالی بعدی، دشمن با نسخه‌های پیشرفته‌تر و ایرانیزه شده سلاح‌های خود روبه‌رو خواهد شد. شکست راهبردی آمریکا در این دو جنگ، نه فقط در نرسیدن به اهداف نظامی، بلکه در تقدیم رایگان پیشرفته‌ترین کدهای نرم‌افزاری و قطعات سخت‌افزاری خود به رقیبی است که در مهندسی معکوس، در کلاس جهانی عمل می‌کند.