آگاه: قطعه ۴۲ امروز آینه تمام‌نمای اراده آهنین مردمی است که در برابر تجاوز آشکار دشمن، ایستادگی کردند. شهدای جنگ تحمیلی سوم با خون خود نوشتند که مقاومت، انتخابی گذرا نیست، بلکه هویت و سرشت این آب و خاک است. آنها در ماه مبارک رمضان، با موشک‌های دقیق و جنایتکارانه دشمن روبه‌رو شدند، اما روح‌شان نشکست. مادرانی که فرزندشان را در این قطعه به خاک سپردند، با چشمانی اشکبار اما با قلبی مطمئن از عزم و اراده راسخ خود می‌گویند: «فرزندم رفت تا مقاومت بماند.» پدرانی که بر مزار همسر و فرزندان شهیدشان ایستاده‌اند، با غروری مثال‌زدنی اعلام می‌کنند که این خون‌ها، بذر مقاومت آینده است. جوانانی که به این گلزار می‌آیند، نه برای سوگواری صرف، که برای تجدید میثاق با شهدا می‌آیند؛ میثاقی بر پایه ادامه راه مقاومت، دفاع از عزت ملی و پاسخ قاطع به هر تجاوزی.
این قطعه، کربلای معاصر ماست؛ جایی که مظلومیت با قدرتمندترین شکل مقاومت درهم آمیخته. دشمنان تصور کردند با حمله به خانه‌ها، بیمارستان‌ها و مراکز غیرنظامی می‌توانند اراده ملت ایران را درهم بشکنند، اما نتیجه برعکس شد. شهدای قطعه ۴۲ تبدیل به مشعل‌های فروزان مقاومت شدند؛ مشعل‌هایی که هر شب در دل میلیون‌ها ایرانی روشن‌تر می‌شوند. اینجا مرز بین زندگی و مرگ محو شده است؛ شهدا زنده‌تر از همیشه در قلب‌ها و ذهن‌ها حضور دارند و پیام‌شان را فریاد می‌زنند: «مقاومت تا پیروزی.» هر بار که باد بر لاله‌های قرمز این قطعه می‌وزد، گویی صدای شهدا بلند می‌شود که بگویند «ما نرفتیم، ما در هر قدمی که برای ایران برداشته می‌شود، هستیم.»
قطعه ۴۲ بهشت زهرا (س)، حالا بیش از هر زمان دیگری، سنگر مقاومت است. سنگری که دشمن هرگز نتوانسته و نخواهد توانست آن را فتح کند، زیرا با خون پاک‌ترین فرزندان این سرزمین بنا شده. این گلزار به ما یادآوری می‌کند که مقاومت، تنها راه حفظ عزت، استقلال و آینده ایران است. ما مدیون این شهدای گرانقدر هستیم که با جانفشانی‌شان، نه تنها جلوی تجاوز دشمن را گرفتند، بلکه روح مقاومت را در نسل‌های آینده تزریق کردند. فراموش کردن این قطعه، یعنی فراموش کردن درس بزرگ تاریخ: هرگاه این ملت متحد و مقاوم ایستاده، دشمن را به زانو درآورده است.
ای شهدای جنگ تحمیلی در قطعه ۴۲، شما با خون‌تان خط بطلان بر ترس و تسلیم کشیدید. روح‌تان شاد، راه‌تان پررهرو و مقاومت‌تان جاودان باد. ایران همچنان ایستاده، مقاوم و سربلند.