آگاه: جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶ را میتوان یکی از عجیبترین دورههای تاریخ این رویداد دانست؛ سالی که در آن فرش قرمز دیگر زیر سایه بلاکباسترهای هالیوودی و جتهای جنگنده تبلیغاتی نیست. برای نخستین بار در سالهای اخیر، استودیوهای بزرگ آمریکایی حضور معناداری در فهرست اصلی مسابقه ندارند. این غیبت نه یک اتفاق تصادفی، بلکه نشاندهنده تغییر استراتژی استودیوها برای فرار از نقد تند منتقدان جشنوارهای و ریسک شکست در گیشه است.
چرخش ذائقه تماشاگران از غرب به شرق
مهمترین بخش این روایت، تغییر بنیادین در ذائقه نسل جدید تماشاگران است. منتقدان بر این باورند که مخاطبان جوانتر آشنا با پلتفرمهایی نظیر لترباکسد، حالا لزوما برای نامهای بزرگی چون کاپولا یا تارانتینو هیجانزده نمیشوند. در کن ۲۰۲۶، شور و اشتیاق برای تماشای آثار کارگردانان ژاپنی نظیر هیروکازو کورئادا و ریوسوکی هاماگوچی یا سینمای اصغر فرهادی، از فیلمهای پرهزینه استودیویی پیشی گرفته است. این «سینماروهای جهانوطن» به جای زرقوبرق هالیوود، به دنبال اصالت مولفانی هستند که روزگاری خاصپسند تلقی میشدند.
بازگشت به ریشهها و قدرتنمایی سینمای بینالملل
در حالی که تنها دو فیلم آمریکایی عمدتا با سرمایهگذاری خارجی برای نخل طلا رقابت میکنند، فهرست کن به تسخیر اساتید بینالمللی درآمده است: پدرو آلمودوار با نگاهی انتقادی به فضای جوایز هالیوودی بازگشته است. اصغر فرهادی با درام «داستانهای موازی» و تیمی از ستارگان اروپایی در مسابقه حضور دارد و کارگردانان برجستهای از روسیه، رومانی و مجارستان، بار اصلی اعتبار هنری جشنواره را به دوش میکشند. تیری فرمو، مدیر جشنواره، معتقد است این وضعیت بازتاب کاهش تولید فیلمهای مؤلف در استودیوهای بزرگ است. با این حال، غیبت هالیوود نه تنها به اعتبار کن لطمه نزده، بلکه فرصتی بینظیر فراهم کرده تا جشنواره به هویت اصلی خود یعنی «کشف سینمای ناب» بازگردد. کن ۲۰۲۶ ثابت کرد که برای ماندن در اوج، دیگر نیازی به تکیه بر بودجههای کلان کالیفرنیا ندارد و سلیقهسازی در دنیای سینما، اکنون در دست سینمای مستقل و بینالمللی است.
نظر شما