آگاه: به نقل از دویچه وله، ویشال چودهاری، رهبر این پژوهش که در نشریه «نیچر نوروساینس» منتشر شده، می‌نویسد: سمعک‌های فعلی در ارتقای صداها و اصوات عملکرد خوبی دارند اما با یک مشکل کلاسیک روبه‌رو هستند و نمی‌توانند تشخیص دهند چه صدایی برای شنونده اهمیت بیشتری دارد.
بنابراین ممکن است فرد تلاش زیادی کند تا روی یک صدای خاص در اتاقی پر جمعیت تمرکز کند. چوداری در این باره می‌گوید: شنوایی فقط درباره آن نیست که آیا کلمات به درستی درک می‌شوند یا خیر. دو فرد ممکن است صحبت‌های یکدیگر را درک کنند اما ممکن است یک فرد به تلاش ذهنی بیشتری برای دنبال کردن محاوره داشته باشد. این امر با گذر زمان 
خسته کننده می‌شود. در نتیجه بسیاری از افراد استفاده از سمعک را در مکان‌هایی که به شدت به آنها نیاز است مانند رستوران‌ها، کافه تریا، مهمانی‌ها یا گردهمایی‌های اجتماعی شلوغ متوقف می‌کنند. در همین راستا چودهاری و همکارانش سعی دارند فناوری هوشمندی بسازند که کاربر سمعک بداند به چه چیزی گوش می‌کند. آنها می‌خواهند یک صدا یا صوت را تقویت کنند و همزمان صداهای دیگر یا سروصدای پس زمینه را کم کنند.
به همین دلیل آنها سیستمی طراحی کرده‌اند که امواج مغزی را با استفاده از هوش مصنوعی می‌خواند و آنچه را که شنونده به آن گوش می‌کند، تفسیر خواهد کرد.
به گفته چودهاری بسیاری از سمعک‌ها تشکیل دهنده پرتو (beamforming) هستند که صدایی که از جهت خاص و معمولا از جلوی شنونده به گوش می‌رسد را تقویت می‌کنند. اما محاوره‌های واقعی پویا هستند. افراد سرشان را می‌چرخانند، توجه‌شان تغییر می‌کند یا حتی بدون نگاه کردن به افراد دیگر به آنها گوش می‌کنند.
پژوهشگران آن را یک «سیستم حلقه‌بسته برای رمزگشایی توجه شنیدار»(AAD) نامیده‌اند. آنها می‌خواستند دریابند آیا AAD می‌تواند به اندازه کافی دقیق و سریع به طور گزینشی صدای یک فرد سخنگو را تقویت و همزمان سروصدای پس‌زمینه را سرکوب کند یا خیر. هرچند این ایده خارق‌العاده به نظر می‌رسد اما برای استفاده عمومی از آن بسیار زود است. در حال حاضر کانسپت مذکور بر الکترودهایی متکی است که در یک بستر کلینیکی به مغز متصل شده‌اند.