آگاه: «رحم الله من نادا حسین» امروز، روز اول است و راوی ما «مسلم بن عقیل» نیست؛ راوی، پسر نوجوان اوست؛ کودکی ۱۰ ساله که با چشمان خود، از مدینه، از علی، از حسن و از حسین می‌گوید. با هم می‌خوانیم: «یک دست به چوب‌دستی که عصایش بود و دست دیگر بر شانه نحیف من که پسرش بودم. چشمان پدر هر سال کم‌سوتر می‌شد و من هر روز، گاه تا دو یا سه بار، با پاره نمدی لوله شده در زیر بغل، پدر را از خانه تا مسجد پیامبر و از مسجد تا خانه همراهی می‌کردم.
پسر بچه‌ای بودم ۱۰-۱۱ ساله، پابرهنه، بر کوچه‌های خاکی و تفته مدینه، با شانه‌ای عرق‌سوز شده در زیر دست پدر؛ پدری که افزایش سن جسم و کاهش سوی چشم، هر سال از فاصله گام‌هایش می‌کاست و بر سنگینی فشار دستش بر شانه‌ام می‌افزود.
مسجد پیامبر با حصیرهایی از لیف خرما فرش شده بود. تا پدر به سلام و حال‌پرسی از اهل مسجد مشغول بود، پاره نمد را، جای همیشگی، کنار دیوار پهن می‌کردم. پدر که عصا را به دیوار تکیه می‌داد و بر نمد می‌نشست، معمولا چند نفری بر گرد او می‌نشستند. این یکی برای شنیدن حدیث آمده بود، آن یک برای دیدار خویشان و یاران پیامبر، این دیگری برای شنیدن و ثبت سیره و روش رسول خدا در مواجهه با امری خاص. بیشتر سوالاتی که از پدرم می‌شد، مربوط به علم‌الانساب و تبارشناسی افراد و اقوام و قبایل عرب بود. پدرم حافظه‌ای حیرت‌انگیز داشت و شجره و ریشه و پیوندهای فامیلی افراد و قبایل را از خود آنان نیکوتر می‌دانست.
روزی، یکی از تجار یمن که از گستره دانش پدرم در بهت و حیرت فرو رفته بود، از او پرسید: «ای پسر عم رسول خدا، آیا در تمام عالم، پس از خدا و رسول او، کسی هست که به اندازه تو بداند؟» پدرم به حسرت آهی کشید و سر تکان داد و با لبخندی تلخ گفت: «به خدا قسم، دانش من و تمام جهانیان، در برابر آنچه برادرم علی ـ که سلام خدا بر او ـ می‌داند، چون قطره‌ای است در برابر دریا. بسیار می‌شنیدیم از فرستاده خدا ـ که درود خدا بر او ـ که: من شهر دانشم و علی دروازه ورود به این شهر است. علی در ابلاغ پیام خدا شریک و مددکار پیامبر بود و پیامبر بارها او را در نسبت با خویش، به منزله هارون در نسبت با موسی می‌دانست...»
یکی از نزدیکان خلیفه وقت، با برافروختگی پرسید: «می‌خواهی بگویی برادرت حتی از خلیفه و جانشین پیامبر هم بیشتر می‌داند؟» پدرم با زیرکی و هوشمندی مخصوص به خود، با لبخند پاسخ داد: «نه، هرگز. برادرم علی، تنها به اندازه خلیفه و جانشین به حق پیامبر می‌داند!»
پدرم «عقیل»، از خاندان هاشم، فرزند ابیطالب، پسر عم رسول خدا و برادر جعفر شهید و علی ـ داماد پیامبر و جانشین او ـ بود. وقتی کوچک‌تر بودم، تصور می‌کردم حسن و حسین، فرزندان بلافصل شخص پیامبرند چرا که تمامی مردم، آنها را «ای پسر رسول خدا» خطاب می‌کردند.
شیرین‌ترین روزهای زندگی‌ام، روزهایی است که با پسرعمویم حسین به گردش کوچه باغ‌ها و بازار مدینه می‌روم. با او که هستم، احساس شخصیت و امنیت می‌کنم. همه از صمیم دل به این جوان ۱۸-۱۹ ساله احترام می‌گذارند و جمال و کمال و مردانگی‌اش را می‌ستایند. در کوچه و بازار، پیر و جوان، مسلمان و غیرمسلمان، به دیدار، دعوت و پیشکش هدیه به او بر همدیگر سبقت می‌جویند و پسرعمویم با لبخندی شیرین و کلامی گرم و مهرآمیز به همه پاسخ می‌گوید. من هم از این همراهی بی‌نصیب نمی‌مانم؛ این یک، اناری سرخ و آبدار، آن یک، پاره‌ای لوز و حلوا و دیگری، مشتی انجیر تازه و شیرین نثارم می‌کند و از برق ذوق کودکانه چشمانم، کوچه و بازار چراغان می‌شود.
زنان و دختران، دستانشان را که در حسرت گرفتن دامان فرزند رسول خدا می‌سوزد، با اشتیاق، بر سر و روی من می‌کشند و بر سرم بوسه می‌زنند تا شاید سر و رویم، واسطه انتقال آن همه ارادت و اشتیاق، به دستان فرزند پیامبر باشد. وقتی حسین بر سرم دست می‌کشید، سبک می‌شدم. کاش تمامی مردم دنیا، مرا در این حال می‌دیدند تا به آنها می‌گفتم: ببینید. این علی است؛ عموی من، جانشین و داماد پیامبر، جنگاور افسانه‌ای، صاحب ذوالفقار، همبازی کودکان یتیم، داناترین مرد جهان، بخشنده‌ترین انسان روی زمین، شیر خدا و کارگر سخت‌کوش و روزمزد نخلستان‌های مدینه که اگر زمختی دستان ترک خورده‌اش مانع نبود، گرمی سرانگشت مهربانش را از گونه‌هایم دریغ نمی‌کرد.
در خاندان ابیطالب، همه راه‌ها به عمویم علی ختم می‌شود.»