آگاه: زود خوابیدن و زود بیدار شدن برای نسل‌های گوناگون الگوی یک زندگی سالم بود و هرگونه انحراف از آن اغلب ناسالم تلقی می‌شد، اما دانشمندان کشف کرده‌اند کسی که سحرخیز باشد و صبح زود از خواب بیدار شود و روز را با انرژی آغاز کند یا یک شب‌زنده‌دار که به طور طبیعی تا دیروقت بیدار می‌ماند و دیرتر از خواب بیدار می‌شود، کاری فراتر از انتخاب سبک زندگی انجام می‌دهد. این الگو نشان‌دهنده ترجیح طبیعی بدن برای زمان‌بندی چرخه‌های خواب و بیداری در یک روز ۲۴ ساعته است.
به نقل از مدیکال‌اکسپرس، یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که 
شب نخوابیدن بودن ممکن است با مجموعه‌ای از معایب متابولیکی خاص خود همراه باشد. وعده‌های غذایی نیز نشانه‌های زمان‌بندی برای ساعت داخلی بدن هستند و زمان غذا خوردن ما می‌تواند بر متابولیسم تاثیر بگذارد. پژوهشگران در این پروژه بررسی کردند که آیا نوع ساعت زیستی یک شخص با عادت‌های غذایی، ترکیب بدن و سلامت کلی متابولیک مرتبط است.
این پژوهش که روی گروهی از زنان سالم ساکن اوکلند در نیوزیلند انجام شد، نشان داد که افراد شب زنده‌دار در مقایسه با افراد سحرخیز، مقدار کمتری غذاهای غنی از انرژی و مواد مغذی مصرف می‌کنند. دریافت کالری بیشتر هنگام عصر با افزایش درصد چربی بدن و خطر چاقی مرتبط بود. از آنجا که بیشتر شب زنده‌داران صبح‌ها غذای بسیار کمی می‌خوردند و بخش زیادی از غذای خود را اواخر شب مصرف می‌کردند، معمولا شاخص توده بدنی و درصد چربی بدن بالاتری نسبت به سحرخیزان داشتند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که نوع خواب، چیزی بیش از زمان خواب ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد و عادت‌های غذایی ما را نیز شکل می‌دهد.
افرادی که شب ها نمی خوابند در مقایسه با افراد سحرخیز و افراد با فعالیت بدنی متوسط، نتایج ضعیف‌تری را تقریبا در همه نشانگرهای سلامتی این پژوهش داشتند. آنها میانگین شاخص توده بدنی بالاتری داشتند و چربی بدن آنها بیشتر بود. آنها غذای سالم کمتری می‌خوردند، فیبر کمتری مصرف می‌کردند و به کمبود ویتامین‌ها و مواد معدنی ضروری مبتلا بودند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهند که اگرچه همه گروه‌ها مقادیر مشابهی کالری و مواد مغذی مصرف می‌کردند اما زنان شب‌زنده‌دار، نشانگرهای زیستی متابولیک، چربی بدن و مواد مغذی نامطلوب‌تری داشتند.
این پژوهش در مجله «Frontiers in Nutrition» به چاپ رسید.