آگاه: پیام اخیر حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینیخامنهای در ۶ شهریور ۱۴۰۵، نه یک بیانیه جناحی، که سند راهبردی کشور در برههای حساس است. این پیام، با وسعتی فراتر از منازعات روزمره، چارچوب کلان حرکت ملی را ترسیم میکند؛ از اقتصاد مقاومتی و تولید داخلی گرفته تا انسجام اجتماعی و نقش فرهنگ در تمدنسازی. اما آنچه در این میان قابل تأمل است، واکنش گزینشی برخی رسانهها به این پیام است؛ رسانههایی که به جای درک عمق راهبردی آن، کوشیدهاند آن را به نفع جناح خود مصادره کنند.
دوگانهسازیهای موهوم؛ یادگار تلخ گذشته
رهبری در این پیام، به صراحت از دوگانهسازیهای موهوم از قبیل «جنگ یا مذاکره، وفاق یا تندروی، سازش یا جنگطلبی» به عنوان عواملی یاد میکنند که در گذشته «خسارتهایی بیواسطه یا باواسطه» به مردم وارد ساخته است. این دوگانهها، که هر بار از سوی جریانهای خاصی روایت میشود، تلاشی برای فروکاستن مسائل پیچیده کشور به یک انتخاب سادهانگارانه است؛ انتخاب میان «تسلیم در برابر دشمن» یا «جنگطلبی بیحاصل». این رویکرد، با تقلیل همه مسائل کشور به «مذاکره یا جنگ»، نه تنها واقعیتهای میدان را نادیده میگیرد، که با القای این دوگانه، تلاش میکند حمایت از نظام را با «جنگطلبی» و نقد خود را با «وفاق» و «عقلانیت» یکی جلوه دهد. رهبری با هشدار درباره این رویکرد، عملا خط بطلانی بر این استراتژی رسانهای کشیدهاند.
انسجام اجتماعی، خط قرمز رهبری
تاکید مکرر رهبری بر ضرورت «مراقبت از انسجام اجتماعی» و الزام به «رعایت پیوست انسجام اجتماعی» در همه اقدامات، نشاندهنده آن است که هرگونه اقدام یا سخنی که به این انسجام لطمه بزند، نه تنها نادرست، که ممنوع است. رهبری با قاطعیت اعلام کردهاند: «ارتکاب هر آنچه به ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است.»
این هشدار، به ویژه متوجه جریانهایی است که با بزرگنمایی اختلافات، تضعیف نهادهای نظامی، یا القای ناامیدی در فضای عمومی، به دنبال شکاف میان مردم و حاکمیت هستند. در ماههای اخیر، برخی رسانهها با تیترهای تحریکآمیز و تحلیلهای جهتدار، بر آتش اختلافات دامن زدهاند و این پیام، پاسخی است به آنان که با تفسیرهای گزینشی از مفاهیمی چون «وفاق» و «مذاکره»، در تلاشاند میان ملت و نظام فاصله بیندازند.
تولید داخلی؛ نسخهای برای عزت، نه ذلت
رهبری در این پیام، حل همه امور را در «تکیه هر چه بیشتر به تولید داخلی» میدانند و با اشاره به تجربه تلخ وابستگی در ادوار گذشته، تاکید میکنند که آبادانی و پیشرفت از تبعیت از دشمن حاصل نمیشود. ایشان با صراحت، این نگاه دشمن را که «مسیر آبادانی و پیشرفت از تبعیت از او و خواستههای نابجایش میگذرد»، مردود میشمارند.
این بخش از پیام نیز پاسخی است به جریانهایی که همواره رفع تحریم را در گرو عقبنشینی در برابر غرب تعریف کردهاند. رهبری با تاکید بر خودکفایی، عملا نسخهای برای دیپلماسی عزتمندانه ارائه میدهند؛ نسخهای که مبتنی بر اتکا به توان داخلی است، نه التماس بر در سفارتخانههای بیگانه.
کلام پایانی
پیام رهبری، آینهای برای همه؛ هشداری برای برخی
پیام ۶ شهریور ۱۴۰۵، هرچند به ظاهر خطاب به همه مسئولان و آحاد کشور است، اما در باطن، هشداری صریح و قاطع به جریانهایی است که با دوگانهسازیهای موهوم و القای ناامیدی، به دنبال خدشهدار کردن انسجام ملی بودهاند. رهبری با اعلام «ممنوعیت» هرگونه اقدام یا سخنی که به ضرر انسجام اجتماعی باشد، عملا به این جریانها اعلام کردهاند که دیگر جایی برای بازی با مفاهیمی چون «وفاق» و «مذاکره» به عنوان ابزارهای فشار بر نظام وجود ندارد.
آنچه از این پیام برمیآید، اراده جدی نظام برای حفظ وحدت ملی و عبور از بحرانها با تکیه بر توان داخلی است، نه با چشمداشت به رضایت دشمن و این، دقیقا همان نقطهای است که برخی جریانها، با تفسیرهای ناقص و گزینشی خود، در تلاشاند از آن عبور کنند؛ اما رهبری با این پیام، خط قرمزی ترسیم کرده که عبور از آن، جای هیچ تردیدی باقی نمیگذارد.
نظر شما