آگاه: دقت کنید در میان مراسم عروسی، نه در یک پایگاه نظامی! آنچه باقی ماند، نه خاطره یک شب به‌یادماندنی، که آوار، خون، کفش‌های رهاشده در میان خاک و فریادهای درد بود، عروسی‌ای که به عزا تبدیل شد. در این جنایت رژیم تروریست آمریکا، دست‌کم پنج نفر جان باختند؛ از جمله کودک چهارساله و نوجوانی ۱۶ ساله. نزدیک به ۷۰ نفر زخمی شدند، که بسیاری از آنان زنان و کودکان بودند. عروسی به ماتم تبدیل شد. خانواده‌ای که برای پیوند دو جوان گرد هم آمده بود، حالا باید عزیزانش را به خاک بسپارد. این صحنه، نه یک حادثه جانبی و نه خطای اجتناب‌ناپذیر، بلکه نتیجه مستقیم حمله به منطقه‌ای مسکونی و غیرنظامی است. وقتی مهمات سنگین بر سر خانه‌ای فرود می‌آید که در آن جشن زندگی برگزار می‌شود، دیگر نمی‌توان از «هدف نظامی» سخن گفت. این کشتار آشکار غیرنظامیان است. این جنایتی است که به هیچ رقم نمی‌توان از آن گذشت.
چنین جنایتی را نمی‌توان با هیچ توجیهی پوشاند. این اقدام نه تنها جان بی‌گناهان را گرفته، بلکه روح یک جامعه را نیز مجروح کرده است. خانواده‌هایی که باید شادی را جشن می‌گرفتند، اکنون باید درد از دست دادن عزیزانشان را تا پایان عمر تحمل کنند. این درد، درد یک ملت است، اما آنچه این فاجعه را تلخ‌تر می‌کند، سکوت سنگین بسیاری از کشورها و نهادهای بین‌المللی است. در جهانی که مدعی دفاع از حقوق بشر و کرامت انسانی است، صدای محکومیت روشن و قاطع به ندرت شنیده می‌شود. برخی دولت‌ها یا ترجیح می‌دهند چشم ببندند یا با بیانیه‌های کلی و بی‌اثر، خود را از مسئولیت مبرا کنند. این سکوت، همدستی است. وقتی کشتار غیرنظامیان در یک عروسی با واکنش متناسب مواجه نمی‌شود، پیام روشنی مخابره می‌شود: جان برخی انسان‌ها کمتر از دیگران ارزش دارد. این استاندارد دوگانه، خود بخشی از جنایت است.
بمباران مراسم عروسی، نماد ظلمی مطلق است. چنین اقدامی باید با شدیدترین واژه‌ها محکوم شود: جنایت جنگی، نقض آشکار حقوق بشر و حمله به وجدان بشریت. سکوت در برابر آن نیز باید محکوم شود. کشورهایی که در برابر این خون بی‌گناهان لب فروبسته‌اند، شریک معنوی این فاجعه‌اند.
این جنایت یک واقعه تنها نیست؛ بلکه نشانه‌ای از فروپاشی اخلاقی رژیم منحوس آمریکا و اسرائیل است که در آن زندگی انسان‌های بی‌دفاع به کالایی بی‌ارزش بدل شده است. کودک چهارساله‌ای که هنوز طعم زندگی را نچشیده بود، نوجوانی که آینده‌اش در برابر چشمانش قطع شد و زنانی که لحظه‌ای پیش، از شادی عروسی سخن می‌گفتند، همگی قربانیان این ظلم شدند. درد خانواده‌های داغ‌دیده تنها به مرگ عزیزانشان محدود نمی‌ماند؛ زخم‌های روحی این فاجعه نسل‌ها باقی خواهد ماند و اعتماد به هر ادعای انسانی را درهم خواهد شکست. امروز باید صدای محکومیت بلندتر از همیشه باشد؛ فریاد و خون‌خواهی برای انسانیت. غیرنظامیان نباید هرگز هدف قرار بگیرند. عروسی نباید به گورستان تبدیل شود و سکوت در برابر مرگ کودکان، ننگ ابدی خواهد بود. جهان اگر نتواند در برابر چنین صحنه‌ای به‌پا خیزد و فریاد برآورد، دیگر نمی‌تواند ادعای تمدن و وجدان داشته باشد. رژیم کودک‌کش آمریکا و اسرائیل سال‌هاست اخلاق و انسانیت را از دست داده‌اند.