آگاه: به نقل از ایندیپندنت، محققان دانشگاه استنفورد هنگام تلاش برای حل یک معمای دیرینه آزمایشگاهی به این کشف دست یافتند. آنها در ابتدا می‌خواستند بدانند چرا کشت سلول‌های بنیادی در ظرف آزمایشگاهی تقریبا غیرممکن است و از سوی دیگر سلول‌های جلوی مغز به راحتی در چنین محیطی کشت می‌شوند. آنها با بررسی شیوه شکل‌گیری مغز در مراحل اولیه متوجه شدند بخش‌های جلو و عقب این عضو بدن از بلوک‌های آغازین سلولی متفاوتی نشات می‌گیرند. تا قبل از این تصور می‌شد کل مغز از یک سلول والد اصلی توسعه می‌یابد.
اما پژوهشگران با رصد جنین‌ها در مرحله گاسترولاسیون یا لایه‌زایی جنینی دو گروه سلول متمایز یافتند. گاسترولاسیون مرحله‌ای حیاتی در رشد است که یک خوشه ساده از سلول‌ها به ساختارهای واقعی بدن تبدیل می‌شود. یک گروه سلولی به طور خاص برای تشکیل جلوی مغز و گروه دیگر برای ساخت بخش عقبی مغز ماموریت دارند. تحلیل‌های بیشتر نشان داد دستورات ژنتیک داخل این دو گروه به شیوه‌هایی کاملا متفاوت بسته‌بندی شده و آنها را در مسیرهای جداگانه‌ای نگه می‌دارد که هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند.
دکتر کایل لو، استادیار دانشگاه استنفورد در این باره می‌گوید: اگر مغز یک عضو باشد، کارآمدتر است اما ما به این سازوکار ابتدایی و تکاملی متکی هستیم که مغز را به دو بخش جداگانه تبدیل می‌کند. پژوهشگران معتقدند در تاریخچه تکامل این دو سیستم در نقاط فیزیکی جداگانه در حیوانات نخستین وجود داشته‌اند.