آگاه: حرف و نکته پیرامون اسناد لانه جاسوسی بسیار گفته شده است و شاید بتوان گفت که جزو موضوعات اساسی و مهمی است که به‌رغم تاکید رهبر شهید تا حدی به صورت فرمایشی  یا ظاهری با آن برخورد شده است اما در مورد این اسناد و اهمیت آن در فرآیند جنگ شناختی دشمن و هجمه رسانه ای که در طول سال‌های گذشته گسترده ترین حالت آن را تجربه می‌کنیم ،ذکر چند نکته حائز اهمیت است:
۱) اسناد لانه جاسوسی صرفا یکسری کاغذ نیست که بتوان با یک نگاه ساده و ظاهری آن را شناخت و فهم کرد. به گفته آنهایی که این سندها را مورد مداقه و بازبینی قرار دادند باید روی این اسناد کار حرفه‌ای صورت گیرد. مقصود از کار حرفه‌ای یعنی اینکه زبان سند دیپلماتیک و زبان سند امنیتی را بازگشایی و رمزگشایی برای عامه مردم کنیم. آن موقع است که تصویر واضح و روشنی از دخالت‌های آمریکا در این موضوعات کشور نمایان می‌شود.
۲) پیرو تاکیدات چندباره رهبری شهید مبنی بر ورود اسناد لانه  جاسوسی به کتاب‌های آموزشی کشور باید توجه کرد که اسناد خام به درد دانشجوها و دانش‌آموزها نمی‌خورد. این اسناد باید به وسیله سندپژوهان پردازش شوند، یعنی ابعاد ماجرا استخراج و تحویل دانش‌آموز یا دانشجو داده شوند. خود سند برای اینکه باورپذیر باشد، می‌تواند جلوی دانشجو یا دانش‌آموز قرار گیرد، اما استفاده از این سند کار یک سندپژوه است. یک آدم متخصص باید واژه‌ها را بفهمد و ادبیات آن را توضیح دهد. سپس سوابق ماجرا را توضیح دهد و در پاورقی‌ها بگوید که این اشاره به چه چیزی دارد و این گزارشگر درباره چه موضوعی صحبت می‌کند. شاید تخصیص دو واحد درسی مختص این موضوع در فضای آموزش عالی جا داشته باشد.
۳) کم کاری در حوزه اسناد لانه جاسوسی به وضوح مشاهده می‌شود. در این زمینه، نهادهای مختلف باید نقش خود را ایفا کنند تا این خلأها جبران شود. به عبارتی، این مسیر باید با تحلیل‌های علمی و سیاست‌محور از استعمارشناسی آغاز شود. مشکل اصلی مراکز تحقیقاتی، دانشگاه‌ها و حوزه‌های علمیه ما این است که کرسی‌های آموزشی برای استعمارشناسی ندارند. ما نیاز داریم تا حرکت استعمار غرب را به‌صورت کلی تدریس کنیم و سپس رشته‌های مطالعاتی اروپا، آمریکا، و به‌ویژه آمریکاشناسی، انگلیس‌شناسی و فرانسه‌شناسی را ایجاد کنیم. این رشته‌ها باید به‌صورت منظم تولیدات علمی داشته باشند و آن جهاد تدوین که رهبر شهید از آن سخن می‌گفتند، در این حوزه نیز عملی شود. اگر این متون به‌صورت فیلم‌نامه، نمایش‌نامه، داستان و رمان یا قطعات کوچک‌تر و موضوعی در فضای مجازی ارائه شوند، می‌تواند تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد. حوزه و دانشگاه، به‌عنوان دو مرکز مهم علمی، باید به‌طور جدی وارد بحث تاریخ شوند و تولید محتوای مؤثر داشته باشند.