آگاه: نقاشی اول، لحظه شهادت حضرت فاطمه(س) و نقاشی دوم، زمان تشییع پیکر حضرت زهرا(س) توسط حضرت علی(ع) است.
این هنرمند درباره این اثر، دلنوشته‌ای سوزناک از زبان حضرت علی(ع) نوشته است که بخشی از آن عبارت است از: «مهربان من فاطمه جان! این منم که بر تنهایی خود در این شب‌های تاریک روزگار مویه می‌کنم.
منم علی
فاطمه‌ام! غروب تو غروب تمام دلخوشی‌هایم بود!
من به زیر چتر مهربانی‌های تو جان می‌گرفتم وگرنه غم‌های زمانه علی را کشته بود.
فاطمه جان! چقدر روزهای مدینه سیاه شده‌اند!
از روزهای سیاه به خانه پناه می‌برم، خانه نیز بی‌تو صفایش را گم کرده است.
مونس من! فقط تو بودی که بر زخم‌های دلم مرهم می‌نهادی و اندوه را از سینه‌ام برمی‌گرفتی.
فاطمه جان! غم‌ها پیرم کرده‌اند.
یادت هست روزی که وجود نورانی پدرت رسول خدا(ص) از بین‌مان رفتند و زمین قداستش را از دست داد؟ آن ‌روز غم‌های بزرگ‌مان متولد شدند و چقدر زجرها که نکشیدیم!
هیچگاه آن روزهای طاقت‌کش از خاطرم نمی‌رود، به غسل حضرت مشغول بودم که خبر آوردند علی چه نشسته‌ای؟! امت در سقیفه جمع آمده‌اند تا برای پیامبر(ص) جانشین تعیین کنند!
زهرای من! آن خبر آغاز فتنه بود. باورش برایم سنگین می‌نمود. مردمان چه زود سفارشات رسول خدا(ص) را از یاد بردند!
اما زهرا جان صبوری کردم.
همان‌گونه که پدر بزرگوارت هم مرا گفته بود.
روزها سراسر مصیبت بود. وقتی فهمیدی یاران جملگی رهایم کرده‌اند، ناباورانه گفتی: مگر می‌شود این همه پیروان پدر از تو بریده باشند؟!
گفتی: بیا با هم به خانه‌هایشان برویم تا من وصایای پدر و ماجرای غدیر را برایشان یادآور شوم.
من هم برای رضایت تو آمدم...»