آگاه: جنگ روانی و تروریسم رسانهای نیز از سوی دشمن برای مشروعیتبخشی به هدف قرار دادن زیرساختهای ما، طی روزهای اخیر برجسته و پررنگ شده است. بنابراین ما باید این معضل را چاره کنیم و تدبیر نیز چیزی نیست جز وارد آوردن ضربه اول.
آمریکا طی روزها و هفتههای اخیر بر حجم و تکثر قوای نظامی خود در منطقه غرب آسیا افزوده است؛ از تجهیز ناوها تا تکثیر کماندوها و تفنگداران دریایی. از سوی دیگر، رسانههای استکباری شروع به خبرسازی جعلی و دروغین در باب ارتباط زیرساختهای ما نظیر سدها و معادن ایران با برنامههای نظامی و دفاعیمان کردهاند. اختاپوس رسانهای غرب با این کار میخواهد زیرساختهای ما را هدف مشروع تجاوز جلوه دهد.
بنابراین تمامی شواهد و قرائن حاکی از آن است که تجاوز مجدد آمریکا و رژیم اسرائیل به ایران عزیز ما قطعی است و بحث فقط در مورد زمان این تجاوز است نه تحققش. فلذا ما باید استراتژی جهاد ابتدایی و جنگ پیشدستانه را روی میز بگذاریم.
وقتی صفآرایی جبهه دشمن در آستانه مرزهای ما، رنگ و بوی تهاجم به خود گرفته است، انتظار در میدان رزم، مساوی با واگذاری ابتکار عمل است. پیشدستی در ضربه نخست، تنها راه درهم شکستن ماشین جنگی آمریکا و رژیم صهیونیستی پیش از شلیک گلوله نخستین به سوی زیرساختهای ماست.
ضربه قاطع اول
در منطق دکترین دفاعی مقاومت، تکیه بر پدافند مطلق در برابر دشمنی که خنجر را از نیام برکشیده، خطای راهبردی است؛ ما نباید اجازه دهیم تا جغرافیای این سرزمین، جولانگاه آتشین تجاوز دشمن شود، بلکه پیش از آنکه ماشین جنگی استکبار جرات تهاجم یابد، باید ضربه قاطع اول بر پیکره منافع حیاتیاش فرود آید.
تروریسم رسانهای و سناریوسازیهای روانی این روزهای محور آمریکایی و صهیونی پردهپوشی آشکاری است بر طرح شوم تجاوز مجدد. در برابر دشمنی که عزم ضربه زدن کرده، تردید کردن، خطایی مهلک است و تبیین راهبرد پیشدستی، تنها فرمانروای میدان برای خنثیسازی توطئه پیش از تحقق آن است. هنگامی که کارد محاصره و تهدید به استخوان رسیده است، صبر استراتژیک معنای خود را از دست میدهد؛ پیشقدم شدن در وارد کردن ضربه نخست به پایگاهها و منافع حیاتی آمریکا و اسرائیل، تنها زبان فهمپذیری است که متجاوز را از صرافت تجاوز بازمیدارد.
ما حتی اگر میخواهیم در میز مذاکره با آمریکا نیز به پیروزی برسیم، در شرایط فعلی راهی نداریم جز تشدید تنش و اتخاذ استراتژی جنگ پیشدستانه و زدن ضربه نخست. اساسا آمریکا زمانی میز مذاکره را میچیند و با عجله به سمت آن میآید که بداند هیچ راه و انتخاب دیگری ندارد؛ نظیر میز مذاکره اسلامآباد، ۴۸ ساعت پس از پایان جنگ ۴۰ روزه و ضربات کاری قوای نظامی ایران بر پایگاهها و مواضع آمریکا در منطقه و فرامنطقه.
مسئولان کشور به ویژه مسئولان دولتی باید قبول کنند در شرایط فعلی، دیپلماسی سنتی به بنبست رسیده است و واقعیت عریان این است که طرف مقابل، نه به دنبال میز مذاکره، بلکه در پی تسلط و تغلب بر ایران است. مذاکره یعنی امتیاز دادن و امتیاز ستاندن. باید قبول کرد که در شرایط فعلی، آمریکا حاضر به دادن امتیاز به ما نیست. آمریکاییها امید دارند که برای تنگه هرمز جایگزین بیابند و میزان خروج نفت از این آبراه را به مقدار پیش از جنگ بازگردانند. وقتی این امید در وجود آنها جریان و سریان دارد، مشخص است که تمنای بازگشایی تنگه هرمز را نمیکنند و نتیجتا دلیلی برای مذاکره نمیبینند.
ضربه به مسیرهای جایگزین تنگه هرمز
حال چاره کار چیست؟ چاره و تدبیر آن است که به آمریکاییها بفهمانیم، تنگه هرمز، جایگزین ندارد. برای نمونه، حلقه انسداد تنگه را باید تنگتر کنیم و اجازه ندهیم حتی یک قطره نفت از تنگه عبور کند. از سوی دیگر، باید روشهای جایگزین و راههای دور زدن تنگه هرمز را هم خنثی کنیم. در این میان مشخصا باید مدارا با طرف سعودی و اماراتی را کنار بگذاریم و هم خط لوله ینبع سعودی و هم بندر فجیره اماراتی و شاتلهای انتقال نفت ابوظبی را به قعر دریا بفرستیم.
ما نباید در دام «انتظار برای امتیاز» بیفتیم. امتیازی از ناحیه آمریکای جهانخوار برای ما در کار نیست. تنها راه عبور از این حصار، استفاده از استراتژی «تشدید هوشمندانه تنش» است. برخلاف تصور عمومی، ورود به مرحله تشدید تنش، نه تنها ظرفیتهای دفاعی را کاهش نمیدهد، بلکه از زیرساختهای حیاتی ایران در برابر ضربات پیشدستانه آمریکایی و صهیونیستی محافظت میکند. ما به واسطه تشدید تنش و با استفاده از ابزارهای بازدارندگی، فضای امنی برای بازگشت به میز مذاکره ایجاد میکنیم؛ میزی که در آن، آمریکا از روی استیصال، مجبور به امتیاز دادن به ایران است و دیگر بحث لجاجت دیپلماتیک در کار نیست. فراموش نکنیم که دیپلماسی، فینفسه فاقد موضوعیت است و وقتی شما قدرت نظامی خود را دیکته کردید، دیپلماسی صرفا طریقیت مییابد.
دیپلماسی بدون بازدارندگی، تنها نوعی خودباختگی مستتر در لباس منطق است. در معادلات قدرت، میز مذاکره، برآمده از قدرت در مشت است، نه تمنا و التماس و لبخند. اگر بخواهیم در حصار انتظارات توخالی گرفتار نشویم، باید یاد بگیریم که قدرت، تنها زبان قابل فهم حاکمان جهان به ویژه مستبدان مستکبر آمریکایی و صهیونی است.
تجاوز قریبالوقوع
تحرکات نظامی آمریکا، فعالیتهای اطلاعاتی و اظهارات مقامهای کاخ سفید، نشان میدهد که واشنگتن و تلآویو در حال تکمیل آمادگیهای نظامی و زمینهسازی برای آغاز دور جدیدی از حملات علیه ایران هستند. جنگ، قطعی و قریبالوقوع است. ایران نباید منتظر آغاز حمله آمریکا بماند، بلکه باید ابتکار عمل را در دست گرفته و پیش از اقدام نظامی طرف مقابل، هزینههای جنگ را برای آن افزایش دهد.
ایران نیازمند گذار از استراتژی پاسخ به اقدام دشمن به سمت پیشدستی راهبردی است؛ تا با ایجاد بنبستهای لجستیکی و امنیتی، هزینه ورود به میدان را برای متخاصمان غیرقابل تحمل کند. باید از تله واکنشگرایی گریخت؛ مقاومت واقعی زمانی معنا مییابد که دشمن، پیش از فشردن ماشه، خود را در میان حصار بیرحمانه قدرت ملی ایران ببیند.
اینکه رزمندگان گرانقدر ما طی روزهای اخیر اقدام به انهدام رادارهای پدافندی دشمن آمریکایی در بحرین و کویت کردهاند، اقدامی مطلوب است اما باید به دشمن آمریکایی ضرباتی دردآور وارد کنیم. آنچه برای آمریکا دردآور خواهد بود، زدن ناو جنگی و غرق شدن آن است. همچنین همانطور که در سطور بالا اشاره شد باید زیرساختهای انتقال نفت از منطقه و مشخصا خط لوله ینبع سعودی و بندر فجیره امارات را زیر ضربه ببریم تا درد کاملا به آمریکا و اذنابش منتقل شود.
نظر شما