آگاه: در روزهای گذشته و در پی آغاز برخی اعتراضات نسبت به شرایط اقتصادی، برخی آشوبگران با حضور در میان جمعیت معترضان با اقدامات تروریستی تلاش کردند فضا را به سوی اغتشاش پیش ببرند و اعتراض مردمی را به آشوب تبدیل کنند. بر همین اساس بود که روز گذشته دوشنبه ۲۲دی ماه به صورت همزمان تمام ایرانیان سراسر کشور در محکومیت جنایات اغتشاشگران به خیابان‌ها آمدند و نشان دادند با وجود هر اتفاقی در کشور در کنار یکدیگر ایستاده‌اند و اجازه نمی‌دهند نیروهای خارجی اختلالی در روند کشور به وجود بیاورند.
یادمان نرفته است با حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی به کشورمان، چطور همبستگی و همدلی مردم در آن روزها متجلی بود و چطور شانه به شانه هم مرهم زخم‌های یکدیگر بودند و از آن آزمون سخت نفس‌گیر به خوبی بیرون آمدند و دست هم را گرفتند. هنوز هم مانند سال‌های اول انقلاب انگار دشمنانی مثل آمریکا خیال این را دارند که به ضرب و زور تبلیغات این انسجام و همبستگی ملی را توسط گروهک‌های تروریستی تضعیف کنند، تا در دهه‌های بعد مانند دهه۷۰ که با جنگ نرم می‌خواستند فضای عمومی را تحت تاثیر قرار دهند ولی در مقابل تمام این نفوذها، آشوب‌ها، دروغ پراکنی‌ها و اغتشاش‌ها پاسخ مردم همیشه یک کلمه بوده است؛ همبستگی. همبستگی در مقابل دشمنی که از هر فرصتی برای دشمنی‌اش استفاده می‌کند. وقتی می‌بینیم مردم در محکومیت اقدامات اغتشاشگرانه و خرابکارانه فریاد «الله اکبر» سر می‌دهند، این باور قوت می‌گیرد که هر چقدر دشمن با حملات وحشیانه و جنایتکارانه تلاش می‌کند مردم را از پا درآورد، تنها با مانعی بزرگ از جنس یکپارچگی و همبستگی میان مردمی روبه‌رو می‌شود که از آغاز با هم و با وطن بوده‌اند و تا انتها بر سر این پیمان‌اند.

همه در یک مسیر
از سمت شرق تهران که به سمت مرکز حرکت کردیم، نه فقط تمام وسایل حمل و نقل برای خدمت‌رسانی به راهپیمایان و مردم بسیج شده و در فعال‌ترین حالت ممکن بودند، که مردم با هر شرایطی که ممکن بود، آماده بودند که خود را به مرکز شهر و محل قرار برسانند. یکی از سرکار می‌آمد، دیگری با خانواده، از مسن‌ترین عضو تا کوچک‌ترین که در کالسکه بود، همه هم‌مسیر و هم‌صدا بودند. هرچه از ساعت فراخوان می‌گذشت، جمعیت روان به سوی محل راهپیمایی به قدری بیشتر می‌شد که پلیس راهنمایی ناچار مسیرها را برای سهولت دسترسی مردم تغییر می‌داد، جمعیت از آنچه فکر کرده بودند خیلی بیشتر بود.

یک پیوند محکم 
واقعیت این است که در شهری مثل تهران، کمتر می‌شود همچین صحنه‌هایی دید. حضور خانواده‌ها با همه اعضا و در همبسته‌ترین شمایلی که می‌توانیم ببینیم. پیرها بودند، جوان‌ها بودند، نوزادهای در آغوش گرفته هم بودند؛ «همه»، برای آنکه بدانند و فراموش نکنند که آنچه از آشوب و خرابکاری به پای مردم می‌نویسند، فریب و تلاشی مزورانه است برای آنکه پیوندی شکسته شود که سال‌هاست پابرجا و محکم شده است. 
بعد از آن هم بیش از همه تصویری توجه‌ها را جلب می‌کرد که ملت ایران را در متنوع‌ترین شکل خود نشان می‌داد؛ همه با هر عقیده و تفکری و با هر پوشش و ظاهری در خیابان بودند. تصویری که تنها می‌تواند نمادی از یکپارچگی ملت باشد. ملتی که در پاسخ به دروغی از سوی بیگانه به خروش آمده تا حقیقت را با حضورش نشان دهد. 

از موشک‌باران تا آشوب، با هم
حرکت خود جوش مردم که با حضور در خیابان‌ها و میادین مختلف شهرهای سراسر کشور انجام شد، انزجار و تنفر خود را نسبت به آشوب، تخریب و اغتشاش در کشور نشان دادند. این حضور مردمی که خروش و همبستگی ایرانیان در محکومیت اقدام‌های تروریستی نام گرفته است امروز با حرکت عظیم آغاز شده و ادامه دارد؛ در استان‌های بوشهر، خراسان رضوی، آذربایجان غربی، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، گیلان، خراسان جنوبی، سیستان و بلوچستان، بندرعباس، کردستان، مرکزی و کاشان و جزیره قشم از صبح دیروز خیابان‌ها مملو از جمعیت بودند. مردم با بصیرت و آگاه ایران با وجود تمام مشکلات موجود در کشور، در جنگ ۱۲روزه نشان دادند که می‌توان در مقابل هرگونه تجاوز خارجی ایستادگی کنند و موانع را پشت سر بگذارند و این بار نیز با حضور جمعی در سراسر کشور محکم به پای آرمان‌های ایران ایستاده‌اند و از آن کوتاه نخواهند آمد.
کشور ما درست مصداق بارز همان زخمی سربلند دوران‌هاست که همیشه از رخدادهای ناگوار پیروز و سربلند بیرون آمده است. از کفتارهایی که در کمینند تا ضربه‌هایشان را محکم‌تر بزنند تا گروه‌های تروریستی که آشوب و اغتشاش را گسترش می‌دهند تا همه چیز را تخریب کنند اما ایران همیشه از این درگیری‌ها و گرفتاری‌ها سربلندانه بیرون آمده و مردم همیشه مسیر درست را انتخاب کردند. انسجام ملی، همان چیزی که امروز در برابر آشوب‌ها و اغتشاشات این چند روز اخیر می‌بینیم که مردم یکپارچه و همدل و منسجم ایستاده‌اند تا وطن کمر خم نکند، تا وطن اگر زخمی شود مرهم آن باشند و نگذارند دشمن با جنایت‌هایش خم به ابروی کسی بیارد.