آگاه: مخاطبان بسیاری در سبد مجازی آنها دیده شد و از این فضا برای بیان دیدگاه و نقطه نظراتی که هیچ شناخت و ادراکی از آن ندارد استفاده کردند. در بزنگاه‌های حساس و مهم می‌توان رد پای «سلبریتی‌های جو زده» را مشاهده کرد. بعد از پایان اغتشاشات دی، تعدادی از همین چهره‌ها که برخی آنان به دامن غرب پناه برده‌اند به ادعاهای کذب و بی‌پایه و اساس روی آورده‌اند.
انتشار ویدئوی تازه‌ای از ارژنگ امیرفضلی که در آن با استناد به «تجربه ۴۷ ساله» خود ادعا می‌کند تعدادی جسد در سردخانه‌هایی نگهداری شده تا در صورت حمله موشکی آمریکا، به نام عملیات ترامپ جا زده شود! در این ویدئو، او با لحنی مطمئن و بدون ارائه سند قابل راستی‌آزمایی، سناریویی سنگین و بسیار حساس را مطرح می‌کند؛ سناریویی که هم افکار عمومی را تحت ‌تاثیر قرار می‌دهد و هم می‌تواند بر فضای تحلیل حوادث خشونت‌بار آن روزها سایه بیندازد. حوادث ۱۸ و ۱۹ دی، نقطه اوجی از تنش‌ها بود که در آن، بخشی از چهره‌های شناخته‌شده (از بازیگران تا فوتبالیست‌ها) با پست‌ها، استوری‌ها و بیانیه‌های خود به فراخوان‌ها و فضاهای ملتهب اعتبار رسانه‌ای بخشیدند. بر اساس گزارش رسمی دادستانی تهران برای ۱۵ بازیگر و ورزشکار، ۱۰ امضاکننده بیانیه خانه سینما و حدود ۶۰ کافه و مجموعه صنفی به اتهام نقش‌آفرینی در حمایت و دامن‌زدن به اغتشاشات ۱۸ و ۱۹ دی، پرونده قضایی تشکیل داده و اموال برخی متهمان را توقیف کرده است؛ با این پیش‌فرض که در صورت محکومیت، آنها باید در جبران بخشی از خسارات واردشده به اموال عمومی و خصوصی، مشارکت مالی داشته باشند.
حتی به اندازه‌ای عده‌ای از چهره‌های هنری، آش وقایع اخیر را شور کرده بودند که با واکنش یک هنرمند روبه‌رو شد. آزیتا موگویی، بازیگر سینما در صفحه شخصی‌اش در فضای مجازی نوشت: یک کاسبی جدید پیدا کردید و وارد فاز اپوزیسیون‌نمایی شدید. خجالت بکشید و شرم کنید. یک مرزی برای تزویر و دروغ برای خودتان تعیین کنید.
حال در چنین بستری، ویدئوی امیرفضلی تنها یک «کلیپ جنجالی» نیست؛ بلکه حلقه‌ای از همان زنجیر است. کسی که پیش از این، در فضای حمایت‌های رسانه‌ای از اعتراضات و اغتشاشات نقش داشت، اکنون در قالب ویدئو، ادعایی بی‌سند درباره نحوه مدیریت و «صحنه‌سازی» حوادث مطرح می‌کند. طرح سناریوی «اجساد در سردخانه‌ها» به‌شدت احساسات مخاطب را تحریک می‌کند، اما هیچ مکانیزمی برای راستی‌آزمایی ندارد. این نشان می‌دهد به امثال امیرفضلی دیکته می‌شود تا چه بگویند و چگونه با افکار عمومی در داخل کشور بازی کنند.
بالاخره او و همفکرانش که به دامن کانادا و آمریکا پناه برده‌اند، در همین آب و خاک به جایگاه و مرتبه‌ای دست پیدا کرده بودند و در حوزه بازیگری و طنز حرفی برای گفتن داشتند، اما بعد از خروج از کشور دیگر هیچ در چنته ندارند و برای آنکه خود را در صدر رسانه‌ها قرار دهند و از مخاطبان‌شان کاسته نشود، ادعاهای کذب و غلط را روی میز می‌گذارند تا از این طریق بتوانند باز مردم را به سمت و سوی خود جذب کنند، اما وقتی سناریوی یک داستان واقعیت ندارد، موجب می‌شود ملت به جای داستان غلط، به شخص راوی بخندند؛ حقیقتا دیده شدن به چه قیمتی!