آگاه: رسانه‌های دشمن، تحلیل‌گران اجاره‌ای و اتاق‌های فکرشان، با اطمینان و تکرار یک روایت واحد، پیش‌بینی می‌کردند: «مردم خسته‌اند، ناامیدند، دیگر اعتمادی ندارند؛ ۲۲ بهمن امسال، روزی خلوت و بی‌رمق خواهد بود.» این نه صرفا یک تحلیل، بلکه یک پروژه بود؛ پروژه‌ای برای تثبیت یأس، ایجاد انزوا و در نهایت، تضعیف اراده ملی.
اما صبح چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، وقتی خورشید بر خیابان‌های تهران و شهرهای ایران تابید، آنچه رخ داد، دقیقا عکس همان تصویرسازی بود. میلیون‌ها ایرانی - از کودک تا پیر، از کارگر تا دانشجو، از بانوان محجبه تا جوانان پرشور  - به خیابان‌ها آمدند. آمدند نه به اجبار، نه با وعده‌های مادی، بلکه با یک انگیزه عمیق: نشان دادن اینکه ایران هنوز زنده است، هنوز احساس دارد، هنوز غرور ملی‌اش را حفظ کرده و هنوز می‌داند که در برابر کدام دشمن ایستاده است.
گزارش‌های میدانی و برآوردهای رسمی نشان می‌دهد که حضور مردم در سراسر کشور بی‌سابقه و چشمگیر بود. میانگین رشد حضور نسبت به سال گذشته ۵۳ درصد اعلام شد؛ در برخی استان‌ها این رشد به بیش از ۱۰۰ درصد رسید و در برخی شهرها حتی به ۱۶۲ درصد. این اعداد، صرفا آمار نیستند؛ اینها گواهی زنده بر بصیرت، استقامت و هوشیاری ملتی است که در سخت‌ترین شرایط، وقتی پای هویت و عزت ملی به میان می‌آید، حساب‌کتاب را به دست می‌گیرد.
این حضور گسترده، بیش از هر چیز، یک پاسخ قاطع و سراسری به جنگ شناختی و روانی دشمن بود. دشمنانی که ماه‌ها سرمایه‌گذاری کرده بودند تا باور کنند «ایران بدون مردم» ممکن است، با سیل خروشان جمعیت روبه‌رو شدند. حضور پرشور زنان و کودکان، جوانان و خانواده‌ها در خیابان‌ها، نشان داد که مشکلات اقتصادی و فشارهای خارجی، نتوانسته است شعله غرور انقلابی و حس تعلق ملی را خاموش کند. مردم آمدند تا بگویند: ما هنوز به آرمان‌های انقلاب باور داریم؛ هنوز استقلال و عزت را بر هر چیز ترجیح می‌دهیم و هنوز، وقتی دشمن دندان تیز می‌کند، یکپارچه و متحد می‌ایستیم.
رهبر انقلاب در پیام خود، این حرکت عظیم را «مایه سربلندی و افزایش قدرت و عزت جمهوری اسلامی» و «موجب یأس دشمنان از تسلیم ملت ایران» توصیف کردند و همه را به حفظ انسجام ملی فراخواندند. تحلیل‌گران نیز یک صدا تاکید کردند که این حضور، نقشه‌های دشمن را نقش برآب کرد و پروژه ناامیدسازی را به شکست کشاند.
۲۲ بهمن ۱۴۰۴، فقط یک مراسم سالگرد نبود؛ یک نمایش باشکوه از حیات ملی، بصیرت جمعی و قدرت بازدارندگی مردمی بود. مردمی که در اوج فشارها، نه تنها عقب ننشستند، بلکه جلوتر آمدند و با فریاد و قدم‌هایشان، به جهان و دشمنان نشان دادند: ایران تسلیم نمی‌شود، خسته نمی‌شود و هرگز تنها نمی‌ماند.
باید به مردم شریف ایران درود فرستاد. مردم بار دیگر ثابت کردند که در لحظه‌های حساس تاریخ، همیشه یک گام از دشمن جلوتر هستند. آن روز را هیچ‌کس فراموش نخواهد کرد؛ چون مردم نخواستند فراموش شوند.
ایران زنده است. ملت ایران پیروز است و دشمن، بیش از همیشه مأیوس.