آگاه: سیداسماعیل بقایی ۱۷ خرداد در حاشیه مراسم «بزرگداشت روز جهانی کودکان قربانی جنگ؛ یادمان شهدای میناب» که به همت دانشگاه آزاد اسلامی برگزار شد، خواستار توجه بیشتر به حادثه لامرد فارس شد و گفت: در کنار جنایت میناب، باید از جنایت لامرد نیز نام برد. این حادثه از برخی جهات حتی ابعاد هولناک‌تری داشت؛ زیرا برای نخستین بار موشک‌هایی با حدود ۱۸۰ هزار ترکش کشنده در بالای یک محیط ورزشی و منطقه مسکونی منفجر شد تا قدرت تخریبی آن مورد ارزیابی قرار گیرد. این اقدام، مصداق آشکار جنایت جنگی است و فرماندهان نظامی و مقام‌های سیاسی که در طراحی، صدور دستور و اجرای آن نقش داشته‌اند، باید در محاکم داخلی و بین‌المللی مورد پیگرد قرار گیرند. پیش از این نیز، مصطفی انتظاری‌هروی، کارشناس مسائل سیاست خارجی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی، نوشت: «در جلسه‌ای از یکی از مدیران اقتصادی شهر لامرد درباره تست موشکی آمریکا در این شهر در جریان جنگ ۴۰ روزه شنیدم. این موشک پیش از اصابت به زمین در ارتفاع پایین تبدیل به خوشه‌ای از ترکش‌های کوچک شده و خسارت‌های عجیبی به این شهر وارد کرده. انگار روز اول جنگ یک مانور بزرگ از جنایت جنگی بود که همه تحت‌الشعاع حمله نخست به بیت رهبری و حمله به مدرسه میناب قرار گرفته و کمتر فرصتی برای صحبت درباره‌شان پیش آمد!»
در این حمله، چهار فروند موشک به نقاط مختلفی از جمله یک سالن ورزشی، یک شهرک مسکونی، یک مدرسه و حتی اماکن عمومی مانند سوپرمارکت اصابت کرد. در میان شهدا از کودک دو ساله (آیسا برزگر) تا دانش‌آموزان ورزشکار و سالمندان دیده می‌شدند؛ از منظر استراتژیک و سیاسی، می‌توان علل این حمله را در موارد زیر تحلیل و تببین کرد:
 تضعیف اراده ملی و ایجاد رعب: هدف اصلی از هدف قرار دادن اماکن غیرنظامی مانند سالن ورزشی و منازل مسکونی، ایجاد ترس عمومی و فشار روانی بر بدنه جامعه بود. دشمن با این کار تلاش می‌کرد، این پیام را مخابره کند که «هیچ‌کجا امن نیست»، تا از این طریق بین ملت و حاکمیت شکاف ایجاد کند.
 انتقام از عمق استراتژیک: لامرد به دلیل نزدیکی به حوزه‌های استراتژیک انرژی و صنعتی ایران، منطقه‌ای حساس محسوب می‌شود. حمله به این نقطه می‌توانست تلاشی برای ناامن جلوه دادن زیرساخت‌های حیاتی ایران باشد.
 پاسخ به شکست‌های منطقه‌ای: معمولا زمانی که جبهه استکبار در میادین نبرد رودررو و استراتژیک با بن‌بست مواجه می‌شود، به «جنایت جنگی» و هدف قرار دادن غیرنظامیان روی می‌آورد تا توازن وحشت ایجاد کند.

لامرد، محل آزمایش سلاح جدید آمریکا 
آنچه مسلم است، بر اساس کنوانسیون‌های بین‌المللی، هرگونه حمله عمدی به اهداف غیرنظامی، مدارس و اماکن ورزشی، مصداق بارز جنایت جنگی محسوب می‌شود. استفاده از موشک‌های دقیق علیه یک سالن ورزشی نشان می‌دهد که مختصات هدف کاملا آگاهانه انتخاب شده بود. هرچند هدف اصلی در دو عملیات میناب و لامرد، تضعیف اراده مردم بود اما نتیجه عکس حاصل شد؛ این حادثه برخلاف تصور دشمن، منجر به موجی از وحدت ملی شد. تشییع پیکر باشکوه این شهدا در جنوب فارس نشان داد که مردم جنایتکار اصلی آمریکا و رژیم صهیونیستی را به خوبی می‌شناسند، بنابراین مطالبه عمومی برای تقویت «سپر دفاعی» و «پاسخ قاطع» به شدت افزایش یافت.
بعد از رسوایی مدعیان حقوق بشر، گزارش‌هایی درباره آن در رسانه‌های داخلی و خارجی منتشر شد اما از آنجا که باید طبل رسوایی حقوق بشر آمریکایی را به صدا درآورد، موضع‌گیری روز گذشته نماینده لامرد در مجلس جالب توجه بود.
سیدموسی موسوی، نماینده لامرد و مهر در مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگویی با اشاره به نوع موشک استفاده‌شده در این حمله تصریح کرد: موشک‌های به‌کاررفته از نوع «PrSM» یا «پریزم» بودند که طبق گزارش‌های منتشرشده، برای نخستین‌بار به‌صورت عملیاتی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این موشک‌ها پیش از برخورد به زمین و در ارتفاع حدود ۳۰ تا ۴۰ متری منفجر شدند و به همین دلیل هیچ گودالی روی زمین به‌عنوان محل اصابت وجود ندارد، اما هر موشک به ۱۸۰ هزار گلوله به نام تنگستن تبدیل شده است. این فاجعه یعنی طی فقط ۳۵ ثانیه، حدود ۷۲۰ هزار گلوله بر سر مردم یک شهر کوچک فرود آمده است. اگر این عدد را با جمعیت حدود ۳۰ هزار نفری شهر لامرد مقایسه کنیم، یعنی سهم هر شهروند از «هدیه عمو ترامپ» ۲۴ گلوله بوده است! ابعاد فاجعه زمانی روشن‌تر می‌شود که بدانیم این حجم از مهمات نه در کل شهر، بلکه فقط روی دو محله مسکونی کوچک تخلیه شده است!
وی می‌گوید: شدت انفجارها به‌حدی بود که بعد از گذشت ۱۰۰ روز، هنوز دیوار خانه‌ها و خیابان‌های شهر سوراخ‌سوراخ است؛ به‌عنوان نمونه در یکی از خانه‌ها که هنوز بازسازی نشده، جای اصابت بیش از ۷۰۰ ساچمه تنگستن مشهود است. لازم است اضافه کنم که مدرسه‌ای با بیش از ۲۰۰ دانش‌آموز در محل اصابت قرار داشت که آسیب دیده و تنها خدا رحم کرد که ساعت حمله ۱۷:۱۰ دقیقه بعدازظهر بود، وگرنه اگر آن مهدکودک و مدرسه هنوز تعطیل نشده بودند، میناب دوم رخ می‌داد. بسیاری از مجروحان همچنان ده‌ها ساچمه در بدن خود دارند. برخی نابینا شده‌اند، برخی دچار قطع عضو شده‌اند و بعضی خانواده‌ها هنوز درگیر درمان فرزندانشان هستند.
نماینده مجلس در عین حال به نکته مهمی هم اشاره کرد و گفت که در لامرد هیچ شهر موشکی وجود ندارد و علاوه بر آن نه یگان دریایی، نه پادگان ارتش، نه پهپاد، نه شهپاد، نه مقام عالی‌رتبه نظامی و نه هیچ چیز دیگری وجود نداشته است و باید تاکید کنم حتی یک‌ نفر از شهدا و مجروحان نیز نظامی نبوده‌اند.
در مجموع حادثه لامرد یادآور این واقعیت تلخ است که در منطق قدرت‌های استکباری، حقوق بشر تنها یک ابزار سیاسی است. هدف قرار دادن دختران ورزشکار و کودکان خردسال، نشان‌دهنده استیصال دشمن در رویارویی با قدرت دفاعی ایران و تلاش برای جبران آن از طریق تروریسم دولتی است. این جنایت به‌تنهایی یک مهر ابطال بر ادعاهای حقوق بشری آمریکاست. وقتی کودکان در حال فوتبال و والیبال هدف موشک قرار می‌گیرند یا یک کودک دو ساله در میان شهداست و یک مدرسه و سالن ورزشی آسیب می‌بیند، دیگر جایی برای شعارهای حقوق بشری باقی نمی‌ماند. ضمن آنکه بار دیگر ثابت کرد: حقیقتا «امنیت» موضوع گرانبهایی است و تقویت بازدارندگی، تنها راه جلوگیری از تکرار چنین فجایعی است.