آگاه: فارغ از مباحث صورت گرفته و جدا از دسته‌بندی‌های اتفاق افتاده که مقصود این نوشته نیست و با در نظر گرفتن اینکه جامعه ایران اعم از توده‌ها و نخبگان مجددا نشان داد از پویایی و سرزندگی بالایی در عرصه مباحث سیاسی و فرهنگی برخوردار است، به عنوان فرامتن و مولفه‌های کلان حاکم بر متن می‌توان مواردی را مدنظر قرار داد که در تحلیل کلی اتفاقات و حرکت پیش رو بسیار مهم است:
الف) توجه به حضور در شرایط جنگی: باید در نظر داشته باشیم که شرایط جنگی برای کشور ما هنوز به پایان نرسیده است و دشمن بدعهد از هیچ تلاشی برای ضربه زدن فروگذار نخواهد کرد. پس نباید فراموش کنیم که دشمنی‌ورزی‌ها و چالش‌های دشمن پایان‌پذیر نیست و قطعا به دنبال روزنه برای آسیب رساندن است.
ب) انسجام و اتحاد ملی: با هر نگاه و تفکر و خوانشی از پیام رهبر انقلاب فعالیت‌های ضدانسجام و حرکت‌های مخالف اتحاد ملی مذموم و کمک به جبهه دشمن است. از نداهای تفرقه برانگیز باید به شدت پرهیز کرد و برای جلوگیری از شکاف بین سلائق و افکار مختلف جامعه تمهید جدی اندیشید.
ج) حمایت از مسئولین و دست‌اندرکاران امر: از هر زاویه‌ای که به ماجرا نگاه کنیم مسئولین کشور خط مقدم مقابله با دشمن بدعهد هستند و بار اصلی به سرانجام رساندن تفاهم‌نامه با دشمنی که سابقه عهدشکنی‌های متعدد دارد بر عهده مسئولین است. پس نباید با شعارها و سخنان نامناسب، افرادی که دست‌اندرکار امور جاری کشور هستند را تضعیفظ کرد و در مسیر حرکت آنها را تنها گذاشت؛ البته وحدت بین قوای کشور هم حائز اهمیت والایی است.
د) پایبندی به اصول در همه مراحل: انقلاب اسلامی مردم ایران از ابتدای وقوعش اصول ثابت و متقنی داشته است. اصولی که در کلام امام راحل، رهبر شهید و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به وضوح قابل رویت است و رهبر انقلاب هم بر آن تاکید دارد. باید در تمام مراحل توافق با دولت بدعهد آمریکا مراقبت از اصول را سرلوحه قرار دهیم و این اصول اول و بالذات توسط خود مردم هم حفظ خواهد شد. 
ه‌) توجه به نیازها و اولویت‌های مردم: در این مسیر آنچه باید در اولویت قرار گیرد رفع نیازها و اولویت‌های مردم است. طبعا هر جا که در مسیر اجرای تفاهم امنیتی می‌توان به فوریت نیاز مردم را برطرف کرد، باید آن بند از توافق در اولویت اجرا قرار گیرد.
و) در نهایت اینکه گاهی مهم‌ترین بخش یک پیام سیاسی، نه در بدنه اصلی، بلکه در نخستین واژگان آن نهفته است. در «پیام رهبر انقلاب درباره تفاهم‌نامه ایران و آمریکا»، خطاب آغازین «ملت پرشور و باوفای ایران» را نمی‌توان صرفا یک تعبیر تشریفاتی دانست. در ادبیات رهبران انقلاب اسلامی، انتخاب واژگان معمولا حامل پیام است. به‌ویژه در موضوعی که به آینده روابط ایران و آمریکا و نحوه اجرای تعهدات ناشی از یک تفاهم‌نامه مربوط می‌شود، این خطاب می‌تواند حاوی نوعی تعریف از جایگاه مردم در فرآیند پیش رو باشد. از منظر حکمرانی، این پرسش اهمیت والایی دارد و در آینده باید توسط نخبگان بیشتر به آن پرداخت.