آگاه: مخالفت با شورای نگهبان، در واقع مخالفت با «سدّ دفاعی» نظام است. دشمن می‌خواهد قوانینی در مجلس تصویب شود که راه را برای تفاهمات زیاده‌خواهانه یا واگذاری امتیازات باز کند. شورای نگهبان با رد این قوانین، در واقع «سپر دفاعی» در برابر نفوذ استراتژیک است. پاسداری او به مذاق برخی خوش نمی‌آید چون به اشتباه تصور می‌کنند دموکراسی یعنی هر چه اکثریت خواست، بدون هیچ فیلتری اجرا شود. اما دموکراسیِ عاقلانه، دموکراسی‌ای است که حکم اکثریت با حکمت و قانون اساسی تطبیق داده شود. از این رو، شورای نگهبان به عنوان«امین مردم» شناخته می‌شود. در مجموع، شورای نگهبان، در واقع «ضمانت‌نامه‌ ثبات» است. اگر این شورا نباشد، یک پای ساختار سیاسی ایران می‌لنگد، به همین جهت مخالفت با شورای نگهبان، مثل این است: کسی بخواهد «ترمز» یک ماشین را قطع کند چون سرعتش را کم می‌کند! آنها نمی‌بینند که ترمز، نه برای متوقف کردن ماشین، بلکه برای جلوگیری از سقوط در پرتگاه است. بنابراین، این نهاد با ایفای نقش خود، اجازه نمی‌دهد شور و هیجان یا نفوذ دشمن، جایگزین بصیرت و قانون شود. همین است که آن را به «امین مردم» و «نگهبان اراده‌ ملی» تبدیل می‌کند.