آگاه: اصلاحطلبان و اعتدالیها بیشتر به مذاکره و گفتوگو ضریب میدهند و آن را ابزاری در کنار قدرت دفاعی میدانند و در مقابل اصولگرایان، اولویت را به قدرت برای بقا و پیروزی میدهند و معتقدند باید از گذشته عبرت گرفت و نباید مدام خواب مذاکرات را دید. با آمریکا با زبان خودش سخن بگوییم، با قدرت نظامی و قدرت منطق به آنان بفهمانیم که ادامه جنگ و تجاوزات حتی به ضرر اهداف آمریکا است. آنچه پیش رو دارید نظر سه شخصیت از سه جریان سیاسی اصولگرا، اصلاحطلب و اعتدالی است:
آمریکا را وادار کنیم به سازوکارهای بینالمللی برگردد
محمدرضا باهنر، دبیرکل جامعه اسلامی مهندسین بر این باور است: باید این مسئله را بپذیریم، وقتی وارد گفتوگوی دیپلماتیک و مذاکره میشویم، این فضای گفتوگو و مذاکره نیز دنباله جنگ و جزئی از آن است؛ فرض کنید وارد یک بازی شدهایم ممکن نیست ۱۰ گل بزنیم و هیچ گلی نخوریم البته اراده ما تحقق این وضعیت است اما بالاخره در واقعیت ممکن است پنج گل بزنیم و دو گل هم بخوریم. وی با بیان اینکه بنابراین گفتوگو به معنای بده و بستان و تعامل است، گفت: یعنی اگر یک قدم آنها عقبنشینی کنند یک قدم هم ما عقبنشینی میکنیم، مسئله تنگه هرمز نیز مربوط به کشورهای ایران و عمان است و سایر کشورها نمیتوانند درباره آن تصمیم بگیرند. البته مقاوله و نظامهای بینالمللی را رعایت میکنیم اما اینکه کسی بخواهد از آن طرف دنیا بیاید و بگوید ما شریک اینجا هستیم، دستش را قطع میکنیم.
عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: باید آمریکا را وادار کنیم به این تفاهمنامه پایبند باشد زیرا آمریکا ذاتا متعهد به قراردادها و تعهدها نیست و با قدرت نظامی و قدرت منطق به آمریکا بفهمانیم که ادامه جنگ و تجاوزات حتی به ضرر اهداف آمریکا است. البته در جنگ یک ساله تا حدودی متوجه این مسئله شدند و تحلیلگران آمریکا به خسارتبار بودن جنگی که ترامپ آغاز کرد، اعتراف کردند. آمریکا هنوز امیدهایی دارد که بتوانند ایران را به زانو دربیاورد اما باید وادارش کنیم که به سازوکارهای بینالمللی بازگردد.
راهکار، حفظ وحدت و هوشمندی کامل است
سیدحسن رسولی، فعال سیاسی اصلاحطلب گفت: دیپلماسی در کنار قدرت سخت و نظامی، لازم و ملزوم هم هستند. در هر مناقشهای -بهویژه با این سطح از گستردگی- این دو مسیر، رویکرد طبیعی طرفین برای دستیابی به اهداف و حداکثرسازی منافع ملی است. وی درباره اقدامات عملیاتی در شرایط فعلی، گفت: تصمیمگیری دقیق در این وضعیت، مستلزم دسترسی به اطلاعات طبقهبندیشده و بهروز از هر دو عرصه (نظامی و دیپلماتیک) است. طبیعتا افرادی مانند بنده تنها میتوانند بر پایه اطلاعات آشکار و تجارب مدیریتی خود تحلیل ارائه کنند؛ اما آنچه مشخص است و تجارب تاریخی نیز بر آن گواهی میدهد، این است که در نهایت، هیچیک از طرفین راهی جز بازگشت به میز مذاکره و دستیابی به توافق نخواهند داشت.
عضو بنیاد امید ایرانیان افزود: هرچه مراجع تصمیمگیر از پشتیبانی عمومی و تابآوری جامعه برخوردار باشند و همزمان بتوانند از فنون دیپلماسی و توان آفندی و پدافندی نظامی به بهترین شکل بهره ببرند، قدرت چانهزنی کشور افزایش خواهد یافت. در واقع، تجمیع این مولفههای قدرت است که میتواند اراده دشمن را تحتالشعاع قرار داده و آنها را به پذیرش شرایط عزتمندانه ملت ایران وادار سازد.
رسولی گفت: دشمن با توجه به چالشهای داخلی و بینالمللی که با آن مواجه است، انگیزهای برای جنگ طولانیمدت ندارد و راهکار ما در این میان، حفظ وحدت کلمه و هوشمندی کامل است تا مسئولان کشور بتوانند با نگاهی یکپارچه به عرصههای دیپلماتیک و دفاعی، از کیان کشور عزتمندانه دفاع کنند.
مذاکره نه انتخاب احساسی، ابزار عقلانی است
محمود واعظی، قائممقام دبیرکل حزب اعتدال و توسعه میگوید: مخالفت با اصل مذاکره، از منظر منافع ملی، هیچ مبنای منطقی و قابل دفاعی ندارد. مخالفان این رویکرد باید بهصورت شفاف برای افکار عمومی تبیین کنند که جایگزین عدم مذاکره چیست و با چه سازوکار و چه هزینههایی میتوان از منافع کشور صیانت کرد.
وی اظهار کرد: مخالفت با مذاکره، در عمل، بیش از سه معنا نمیتواند داشته باشد: نخست، استمرار جنگ تا حذف یا فروپاشی یکی از طرفین که چنین رویکردی در نظام بینالملل امروز نه عقلانی است، نه عملی و نه مورد پذیرش جامعه جهانی میباشد. دوم، پذیرش وضعیت فرسایشی «نه جنگ، نه صلح» که نتیجهای جز استمرار نااطمینانی، تشدید فشارهای اقتصادی و ناامیدی و فرسایش ظرفیتهای ملی به همراه ندارد. سوم نیز انفعال و رها کردن ابتکار عمل در عرصه دیپلماسی است. رویکردی که این امکان را در اختیار طرف مقابل قرار میدهد تا روایت خود را بر افکار عمومی جهان تحمیل کرده و هزینههای سیاسی بیشتری را به کشور تحمیل کند.
عضو دولت تدبیر و امید گفت: بر همین اساس، مذاکره نه یک انتخاب احساسی، بلکه ابزاری عقلانی و آزموده در کنار قدرت دفاعی برای صیانت از منافع ملی است. کشوری که از توان بازدارندگی برخوردار و همزمان ابتکار دیپلماتیک را نیز در اختیار داشته باشد، از ظرفیت بیشتری برای تامین منافع خود از طریق دستیابی به توافقی متوازن و پایدار برخوردار خواهد بود.
نظر شما