آگاه: این در حالی است که حداقل ۱۴۹۰ مدرسه و مرکز آموزشی از ۲۲ استان کشور تخریب شده یا آسیب دیدند. همچنین بیش از ۳۱۰ معلم و دانش‌آموز شهید شده‌اند. از سوی دیگر ۳۰ دانشگاه از جمله دانشگاه صنعتی شریف مورد حمله قرار گرفته و آزمایشگاه‌ها، کتابخانه‌ها و داده‌های پژوهشی آنها از بین رفته است. جنگ‌هایی که در یک سال اخیر به کشور عزیزمان تحمیل شده موجب شده تا بحران آموزشی حدود ۱۹ میلیون دانش‌آموز و دانشجو و خانواده‌هایشان را درگیر خود کند. این در حالی است که با وجود آتش‌بس موقت از اواخر فروردین، مدارس همچنان تعطیل ماندند و برای سال تحصیلی ۱۴۰۵- ۱۴۰۴ در همان وضعیت به کار خود پایان دادند.
اما در تمام این مدت آموزش مجازی مورد توجه بود که البته با توجه به قطعی سراسری اینترنت به مدت تقریبی سه ماه در سراسر کشور، حتی آموزش مجازی هم نتوانست خلأ آموزشی را پر کند. همه این موارد موجب می‌شود تا آمارها افت فاحش علمی را نشان دهند چه آنکه عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوازدهم ۴۳ درصد کاهش یافته است. از سوی دیگر دوری طولانی از مدرسه، فعالیت بدنی و تعامل رودررو با معلم را از کودکان گرفته است. تقریبا بیشتر والدین به این مسئله اذعان دارند که فرزندانشان به دلیل انزوای طولانی از همکلاسی‌ها، گوشه‌گیر شده‌اند.
اما با توجه به احتمالات پیش رو درباره سال تحصیلی آینده و تعطیلی دوباره مدارس و دانشگاه‌ها این سوال پیش می‌آید که چه تدابیری برای سال تحصیلی آینده اندیشیده شده است؟ اگرچه برای سال تحصیلی ۱۴۰۶-۱۴۰۵ وزارت آموزش صراحتا اعلام کرده که آموزش به‌صورت حضوری خواهد بود و مدارس در مهر بازگشایی می‌شوند اما مشخص نیست که این وعده چقدر عملیاتی خواهد شد. این در حالی است که بسیاری از خانواده‌ها نیز در شرایط فعلی به حق و به درستی نگران سلامت و جان فرزندان خود هستند و حتی در صورت برقراری کلاس‌های درسی در مدارس و دانشگاه‌ها هرگز اجازه حضور فرزندان خود در مدارس را نخواهند داد چراکه برای آنها نیز ثابت شده است که دشمن هیچ توجهی به پروتکل‌های جهانی و انسانی نداشته و در راستای اهداف وحشیانه خود حتی مدارس و دانشگاه‌ها را نیز مورد هدف قرار می‌دهد. اگرچه جنگ، خسارت فراوانی به مدارس و ساختار آموزشی زده است و دانش‌آموزان و دانشجویان بسیاری به شهادت رسیده‌اند که غم بزرگی برای مردم ایران است اما از سوی دیگر باید به این امر دقت ویژه داشت که آموزش و پرورش به عنوان زیربنای آینده یک کشور و ملت، هرگز نباید متوقف شود. با این حال، فقط کلاس‌های جبرانی تابستان کافی نیست؛ بازسازی ساختمان‌های تخریب‌شده، ارتقای زیرساخت‌های آموزش مجازی، پر کردن شکاف دیجیتال و ارائه حمایت‌های روانی به دانش‌آموزان آسیب‌دیده، همگی نیازمند برنامه‌ریزی نظام‌مند و سرمایه‌گذاری مستمر در سطح ملی است. تنها در این صورت است که نسل دانش‌آموزان و دانشجویان فعلی، آن شعاع امید را برای رسیدن به آینده‌ای روشن از دست نخواهد داد.