چند روزی است که صحبت‌های یک روحانی در فضای مجازی علیه روسای قوای مجریه و مقننه بازپخش شده است. او در اصل با ادعاهای خود خوراکی برای رسانه‌های ضد انقلاب فراهم کرد تا آنها مدت‌ها پیرامون مطالبی که توسط سیدمحمدباقر خرازی بیان شد، تحلیل و تفسیرهای جهت‌دار ارائه دهند. از استعفای رئیس‌جمهور گرفته تا توهین و حمله به رئیس مجلس شورای اسلامی. البته شایعه استعفای رئیس‌جمهور، موضوعی نیست که تنها در روزهای اخیر مطرح شده باشد. از نخستین ماه‌های آغاز به کار دولت چهاردهم تاکنون، چندین بار اخباری درباره کناره‌گیری مسعود پزشکیان در فضای مجازی، برخی رسانه‌های خارج از کشور و سپس در برخی محافل سیاسی داخلی منتشر شده است.

مرز باریک نقد و تخریب

آگاه: اخباری که هر بار از سوی دولت تکذیب شده و هیچ‌گاه به واقعیت نپیوسته است. آخرین موج این شایعات، اما تفاوت مهمی با موارد قبل داشت زیرا علاوه بر طرح ادعای استعفای رئیس‌جمهور، نقل‌قولی نیز به رهبر انقلاب اسلامی نسبت داده شد. 
موضوعی که با اطلاعیه رسمی دفتر رهبر انقلاب تکذیب شد و رئیس‌جمهور نیز با صراحت اعلام کرد: اگر قرار باشد استعفا بدهم، رسما اعلام می‌کنم؛ استعفا نخواهم داد.
به راستی چرا برخی به جای نقد منصفانه، به توهین یا ادعاهای دروغین روی می‌آورند؟
 در شرایط فشار اقتصادی یا اجتماعی، بسیاری از افراد دچار خشم می‌شوند. در این حالت، توانایی تحلیل منطقی کاهش یافته و فرد به جای پیدا کردن راه حل، به دنبال «تخلیه هیجانی» می‌رود. توهین، سریع‌ترین و ساده‌ترین راه برای تخلیه خشم است، اما هیچ خروجی سازنده‌ای ندارد.
 برخی چهره‌ها و خواص، چشم‌های‌شان را بسته‌اند و متاسفانه هیچ تفکیکی بین نقد (بررسی نقاط ضعف برای اصلاح) و تخریب (حمله به مسئولان ارشد) قائل نیستند. آنها تصور می‌کنند هرچه تندتر صحبت یا بیشتر توهین کنند، صدایشان بهتر شنیده می‌شود، در حالی که توهین، پیام اصلی نقد را از بین می‌برد و مخاطب را به جای اصلاح، به دفاع وا می‌دارد.
 در عصر شبکه‌های اجتماعی، محتوای تند و جنجالی سریع‌تر پخش می‌شود. برخی افراد برای آنکه در فضای مجازی حسابی دیده شوند، به جای تحلیل‌های عمیق و منصفانه، به سراغ ادعاهای عجیب و توهین‌آمیز می‌روند.
اما دیدگاه و نظر امامین انقلاب درباره حمایت از مسئولان و ارائه نقد منصفانه جالب توجه است و باید مورد توجه و اهمیت همه کنشگران سیاسی قرار گیرد.
هم امام (ره) و هم رهبر شهید، هر دو به نقد اهمیت می‌دادند، اما نقد را دارای شرط و هدف می‌دانستند.
بنیانگذار جمهوری اسلامی همواره بر این باور بودند، نقد باید با هدف بهبود مطرح شود. ایشان معتقد بودند: اگر کسی اشتباهی می‌کند، باید راهنمایی شود تا خود را اصلاح کند. در دیدگاه ایشان، نقدی که منجر به تفرقه شود یا دشمن از آن استفاده کند، دیگر نقد نیست، خدمت به دشمن است.
رهبر شهید نیز در سخنان متعدد خود تاکید می‌کردند: «نقد باید به دور از توهین و تندی باشد». حقیقتا توهین، ابزار دشمن است. هر توهینی به یک مسئول نظام، در واقع دادن یک سلاح رایگان به رسانه‌های ضد انقلاب است تا با آن تصویر نظام غیرمردمی یا متشنج را به دنیا نشان دهند.
رسانه‌های ضد انقلاب با استفاده از تکنیک‌های روان‌شناختی، محیطی را ایجاد می‌کنند که در آن توهین به عنوان شجاعت و «دروغ‌های تحریضی» به عنوان افشای حقیقت جلوه داده شود. این رسانه‌ها با تشویق مخاطبان‌شان به تخریب مسئولان، به دنبال تخریب زیربنای اعتماد عمومی هستند. از این رو بر همه سیاسیون واجب است با چشمان باز تحرکات دشمن و بدخواهان ایران را رصد و با حرف‌ها و مواضع‌شان در زمین شبه‌رسانه‌هایی همچون دوقلوهای «بی‌بی‌سی فارسی» و «اینترنشنال» بازی نکنند.
رهبر شهید همواره بر این نکته تاکید داشتند، که در بزنگاه‌های حساس، اتحاد فراموش نشود. ضمن آنکه ایشان معتقد بودند، نقد باید در جایگاه درست خود مثلا از طریق نامه‌های رسمی، محیط‌های سازمانی یا گفت‌وگوهای محترمانه بیان شود، نه در محیط‌های عمومی و باز که دشمن در آن کمین کرده است.
بر این اساس، فعالان سیاسی و رسانه‌ای باید منتقد دلسوز مسئولان باشند و نقدهای خود را برای اصلاح امور منتقل کنند، نه اینکه به بهانه نقد، ترور شخصیت کنند. آنچه مسلم است، نقد عملکرد، راه را برای تغییر باز می‌کند، اما نفی شخصیت، فقط کینه می‌افزاید.
اگر بخواهیم طبق دیدگاه رهبر شهیدمان عمل کنیم، فرمول درست این است: نقد منصفانه = ارائه دلیل مستند + لحن محترمانه + پیشنهاد راهکار پس هر اقدامی خارج از این فرمول در واقع تبدیل شدن به «سرباز ناخودآگاه» دشمن است. 
هر کس که با توهین به مسئولان، گمان می‌کند با نطق و موضع‌گیری‌اش دارد به نظام کمک می‌کند، در حقیقت دیواره‌های دفاعی نظام را تخریب می‌کند تا دشمن راحت‌تر نفوذ کند.

لزوم فرهنگ‌سازی برای وحدت برابر دشمن آمریکایی
حمیدرضا حاجی‌بابایی _  نایب‌رئیس مجلس شورای اسلامی

مهم‌ترین موضوعی که امروز در جامعه ما باید مورد توجه قرار داده شود، فرهنگ‌سازی است به نحوی که این فرهنگ‌سازی بتواند در مسائل مهم و تاثیرگذار کشور و آنچه به اصل نظام و مملکت ارتباط دارد، سبب حرکت به سمت وحدت شود.
فرهنگ‌سازی در وحدت و مسائل مهم کشور باید به عنوان یک گفتمان بین همه مسئولان و مردم در اولویت قرار گیرد و بدون تاختن به یکدیگر یا توهین به مسئولان نظام، با این گفتمان مواضع محکم در برابر دشمنان اتخاذ کنیم.
نقد سازنده با هدف بهبود امور کشور نیز بلامانع است. در مسائل کلان کشور که اهمیت ویژه‌ای دارد و آقای شهید ایران و رهبر انقلاب اسلامی در زمان حاضر بارها به آن اشاره کردند، باید به یک فرهنگ و گفتمان واحد داخلی به دور از تنش‌آفرینی و توهین برسیم تا از مواهب اتحاد و یکپارچگی برخوردار شویم و بدانیم که ثمره تفرقه و اختلاف، فقط زیان‌آور و آسیب‌زا برای کشور است.
مهم‌ترین اولویت کشور در شرایط فعلی، فرهنگ‌سازی برای وحدت برابر دشمن آمریکایی است. توجه به این فرهنگ‌سازی سبب خواهد شد طبق رهنمودهای امام راحل، امام شهید و رهبر انقلاب اسلامی، همچون ید واحده برابر دشمنان بایستیم و از کیان و سرزمین ایران اسلامی دفاع کنیم. پیش از این هم رهبر انقلاب اسلامی در بیانات خود بارها فرمودند که باید به مسئولان نظام اعتماد کنیم و نسبت به عملکرد آنها اطمینان داشته باشیم.
در چنین شرایطی باید در گفتمانی که از داخل کشور بیرون می‌آید، رعایت تمام ضوابط اخلاقی، موازین شرعی و دینی و انسجام ملی را مد نظر قرار دهیم و در برابر دشمن، مواضع محکم و قوی اتخاذ کرده و در دفاع از کشور بتازیم.
در شرایط جنگی کشور، باید حول رهنمودهای رهبر انقلاب اسلامی و وحدت بین همه ارکان نظام حرکت کنیم. وحدتی که کاملا در گفتمان مردم و گفتمان رهبری وجود دارد و از تفرقه‌ای که سبب شنیده شدن چند صدا توسط دشمن می‌شود، باید دوری کرد.
 

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.