مقامات دولتی فرانسه در ادوار و مقاطع مختلف تاریخی و همچنین زمان حال، در زمره جنایتکارترین و ضدحقوق بشرترین سیاستمداران دنیا بوده و هستند. آنها در ربودن گوی جنایتکاری و آدم‌کشی، رقابتی تنگاتنگ با شرکای آمریکایی‌شان در آن سوی اقیانوس آتلانتیک دارند؛ بنابراین دم زدن مقامات فرانسوی از حقوق بشر، بسیار مشمئزکننده و گوش‌آزار است؛ به ویژه آنکه این مقامات بسیار علاقه دارند که آموزگار اخلاق و حقوق بشر در سطح دنیا باشند اما متاسفانه با دستانی که تا مرفق به خون مظلومان عالم آلوده است، نمی‌توان از اخلاق و حقوق بشر، سخن گفت.

دست‌های خونین

آگاه: سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان روز شنبه ۲۸ شهریور در پیامی در شبکه ایکس به ادعاهای اخیر حقوق بشری ژان‌نوئل بارو، وزیر خارجه فرانسه واکنش نشان داد و نوشت: یک‌ونیم میلیون الجزایری در جریان جنگ استقلال آن کشور توسط فرانسه قتل‌عام شدند. پاریس کمتر از یک‌دهم آنها را رسما ثبت کرده است ولی همچنان از هرگونه عذرخواهی بابت جنایت‌های استعماری خود خودداری می‌کند. وزیر امور خارجه خطاب به همتای فرانسوی خود نوشت: اشک تمساح بس است آقای بارو. سکوت شما در زمانی که آمریکا کودکان دانش‌آموز ما را قتل‌عام کرد، گویای همه چیز است. شایان ذکر است، ژان‌نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه اخیرا در ادعاهایی مداخله‌جویانه ایران را متهم به نقض حقوق بشر کرده بود؛ این در حالی است که کارنامه فرانسه در زمینه حقوق بشر، بیشتر به ننگ‌نامه شبیه است و جنایتی نبوده که فرانسوی‌ها در طول تاریخ علیه مردم جهان و به ویژه ایرانیان مرتکب نشده باشند.
در اواسطه دهه ۱۳۹۰ شمسی، در مقطع انعقاد و اجرای توافقنامه هسته‌ای موسوم به برجام، در شرایطی که تصور غالب آن بود که روابط ایران با غرب بهبود یافته است، مقامات فرانسوی در زمینه موضوعات داخلی ایران، مواضع مداخله‌جویانه و گستاخانه‌ای را اتخاذ کردند؛ از جمله آنکه ژان ایو لودریان، وزیر خارجه وقت فرانسه در بهمن ۹۷ اعلام کرد اگر در مذاکرات بر سر برنامه موشکی ایران پیشرفتی حاصل نشود، فرانسه آماده وضع تحریم‌های جدید علیه جمهوری اسلامی ایران است. این قبیل موضع‌گیری‌های خصمانه و گستاخانه علیه ایران حتی در زمان اجرای برجام به کرات از زبان مقامات فرانسوی شنیده شد.

 فرانسه؛ پیشگام در ایران‌ستیزی
اما سیاهه خباثت‌های فرانسوی‌ها علیه ایران تنها به بدعهدی‌های آنها در زمینه برجام خلاصه نمی‌شد. فرانسوی‌ها همواره جزو پیشگامان در اقدام علیه منافع مردم ایران و همراهی و حمایت از گروه‌های تروریستی ضدایرانی بوده‌اند.
در جریان تجاوز وحشیانه رژیم بعثی صدام به مردم ایران، یکی از بازوهای تسلیحاتی و مالی ارتش متجاوز رژیم صدام، فرانسوی‌ها بودند. دولت فرانسه از شهریور ۱۳۵۹ که تجاوز رژیم بعث عراق به ایران آغاز شد تا مقطع منتهی به پایان جنگ، بالغ بر ۹میلیارد دلار تسلیحات به صدام فروخت. با آغاز تجاوز صدامیان به ایران، بر حجم فروش تسلیحات و جنگ‌افزارهای فرانسه به رژیم بعث عراق افزوده شد؛ به‌گونه‌ای که در سال ۱۳۶۰ در شرایطی که یک سال از تجاوز صدامیان به ایران می‌گذشت، ۴۰درصد از تسلیحات ساخته شده در فرانسه به عراق منتقل می‌شد.
بیش از ۱۳۳ فروند جنگنده میراژ اف ۱؛ پنج فروند هواپیمای سوپراتاندارد مجهز به موشک‌های اگزوسه؛ ۱۳ سامانه موشک‌انداز متحرک؛ ۸۵ دستگاه توپ ۱۵۵ میلیمتری؛ موشک‌های هوا به هوای مجیک؛ بالگردهای سوپر فرلون؛ سیستم‌های اختلال الکترونیکی هوایی و خودروهای زرهی سبک و بمب‌های لیزری، از جمله جنگ‌افزارهای فرانسوی بودند که در زرادخانه رژیم صدام برای تداوم تجاوز به ایران و حمله به مردم ایران ذخیره شده بود.
اما علاوه بر فروش تسلیحات و جنگ‌افزارهای نظامی، فرانسوی‌ها حمایت لجستیکی ویژه‌ای نیز از صدام متجاوز به عمل آوردند؛ به گونه‌ای که حدود هزار نفر از تکنسین‌های نظامی فرانسه برای استقرار جنگ‌افزارهای این کشور به خاک عراق تردد داشتند؛ همچنین خلبان‌های رژیم بعث به طور محرمانه در یک پایگاه هوایی فرانسه در حوالی شهر برنت آموزش می‌دیدند.
علاوه بر اینها، پاریس در طول هشت سال تجاوز رژیم صدام به ایران، حدود هفت میلیارد دلار وام در اختیار بغداد گذاشت. همچنین چندین قرارداد ساخت تسلیحات و انتقال فناوری ساخت جنگ‌افزار در دوران تجاوز به ایران، میان دولت فرانسه و رژیم بعث عراق منعقد شد؛ که از میان آنها می‌توان به قراردادهای طرح ولکان و پروژه فاو اشاره کرد. همچنین فرانسه در همان ایام، قراردادی برای بازسازی راکتور هسته‌ای اوسیراک عراق با صدام منعقد کرد.
اما در خلال تجاوز رژیم صدام به ایران، معاملات تسلیحاتی میان فرانسه و این رژیم به قدری گسترده شده بود که در میانه‌های جنگ، فرستاده ویژه والری‌ژیسکاردستن، رئیس‌جمهور وقت فرانسه، ضمن سفر به عراق به وزیر دفاع رژیم بعث یعنی عدنان خیرالله اعلام کرد که فرانسه می‌تواند یک بمب اتمی به صدام اعطا کند.

 ماجرای خون‌های آلوده
در میان سیاهه خباثت‌های فرانسوی‌ها علیه مردم ایران، پرونده فرآورده‌های خونی آلوده به ویروس اچ‌آی‌وی و ورود آنها از فرانسه به ایران در بین سال‌های ۶۲ و ۶۳ که منجر به مبتلا شدن بیماران هموفیلی و تالاسمی ایرانی به این ویروس شد نیز هنوز از حافظه ایرانیان زدوده نشده است.
اما شاید یکی از شنیع‌ترین و خباثت‌آمیزترین اقدامات فرانسوی‌ها علیه مردم ایران، میزبانی و حمایت آنها از عناصر و سرکردگان گروهک تروریستی منافقین باشد. فرانسه سال‌هاست پناهگاه مشتی تروریست خونخوار به نام سرکردگان گروهک تروریستی منافقین است که بیش از ۱۷ هزار فرد بیگناه ایرانی را به شهادت رسانده‌اند. مقامات فرانسوی نه تنها به سرکردگان جنایتکار گروهک تروریستی منافقین پناه داده‌اند که حتی هر ساله مقدمات برگزاری میتینگ از سوی این جنایتکاران را نیز فراهم می‌کنند.
طی چند سال گذشته، نشست‌های گروهک تروریستی منافقین که از آن با عنوان خیمه‌شب بازی جنایتکاران یاد می‌شود در پاریس برگزار شده است. در این نشست‌ها نیز فرانسوی‌های مدعی حقوق بشر به سیاق همیشگی، برای وحشی‌ترین تروریست‌ها، گشاده دستی ویژه‌ای داشتند و علاوه بر تدارک مکان و زمان جهت برگزاری میتینگ تروریست‌های شناسنامه‌دار منافقین، شرایط حضور برخی افراد مزدبگیر خارجی جهت حضور در نشست مزبور را نیز فراهم کردند.
مطابق با مفاد قطعنامه ۱۳۷۳ شورای امنیت مصوب سال ۲۰۰۱، استفاده از خاک و قلمرو و امکانات کشورها جهت اقدامات تروریستی علیه کشورهای دیگر، ضدیت کاملی با مبانی مبارزه با تروریسم دارد. حال سوال این است که سرکردگان گروهک تروریستی منافقین با سیاهه‌ای از جنایات و ترورهای کور و وحشیانه علیه ملت ایران و تدارک توطئه و آشوب برای اقدام علیه امنیت مردم ایران، چگونه علاوه بر گشت و گذار آزادانه در فرانسه، در این کشور میتینگ سیاسی هم برگزار می‌کنند؟!
موارد ذکر شده در بالا، خلاصه‌ای از اقدامات خصمانه و خبیثانه فرانسوی‌ها علیه مردم ایران طی حدود نیم قرن اخیر است؛ اقداماتی که به روشنی ثابت می‌کند، سردمداران رژیم فرانسه شایسته دم زدن از حقوق بشر نیستند و نام آنها در تارک جنایتکاران تاریخ می‌درخشد.
مقامات فرانسوی که دم از حقوق بشر و صدای مخالف می‌زنند همان‌هایی هستند که چند سال پیش در مواجهه با معترضان به نظام سرمایه‌داری موسوم به جلیقه زردها از سیاست مشت آهنین پیروی کردند و وحشیانه‌ترین برخوردها را با مردم معترض کشور خود انجام دادند؛ مردمی که در زیر چرخ دنده‌های نظام ستمگر سرمایه‌داری له شده‌اند. از این رو مقامات فرانسوی بهتر است در زمینه حقوق بشر، زبان به کام گیرند و به اصطلاح رایج مردم ایران، خفه شوند.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.