آگاه: با این حال، وضعیت شغلی این گروه مهم و حیاتی در کشورمان سال‌هاست که با چالش‌های ساختاری روبه‌رو است. کمبود شدید نیرو یکی از اصلی‌ترین مشکلات است. بر اساس اعلام مسئولان سازمان نظام پرستاری، کشور کمبود نیروی پرستار در کشور از ده‌ها هزار نفر فراتر است و نسبت پرستار به تخت بیمارستانی در بسیاری از مراکز به کمتر از  حدنصاب رسیده، در حالی که استانداردهای مطلوب بالاتر است. در برخی بخش‌ها یک پرستار مسئول مراقبت از ۱۰ تا ۱۲ بیمار می‌شود؛ وضعیتی که هم فرسودگی جسمی و روانی را تشدید می‌کند و هم احتمال خطا را بالا می‌برد.
حقوق و مزایا نیز با حجم کار و مسئولیت‌ها تناسب ندارد. اضافه‌کاری‌های طولانی که گاهی به ۸۰ ساعت در ماه می‌رسد و در بسیاری موارد جنبه اجباری پیدا کرده با نرخ‌هایی پرداخت می‌شود که در برابر تورم و هزینه‌های زندگی ناچیز به نظر می‌رسد. بسیاری از پرستاران مجبورند چند شیفت کار کنند تا هزینه‌های زندگی را تامین کنند. نتیجه این فشارها، افزایش ترک خدمت، استعفا، خانه‌نشینی و مهاجرت است. سالانه هزاران تن  از چرخه خدمت خارج می‌شوند؛ در حالی که تعداد قابل‌ توجهی از فارغ‌التحصیلان پرستاری نیز به دلیل شرایط نامناسب، تمایلی به ورود به بازار کار این حرفه نشان نمی‌دهند.
این وضعیت تنها به خود پرستاران آسیب نمی‌رساند. وقتی نیروی کافی وجود نداشته باشد، کیفیت خدمات کاهش می‌یابد و در نهایت بیماران و خانواده‌های‌شان هزینه آن را می‌پردازند. پرستاری شغلی است که نیازمند دانش، مهارت، تحمل فشارهای عاطفی و حضور مداوم است. نادیده گرفتن مطالبات صنفی این گروه از بهبود حقوق و مزایای واقعی گرفته تا کاهش اضافه‌کاری‌های اجباری، تامین نیروی کافی و ایجاد امنیت شغلی به معنای تضعیف کل نظام سلامت است.
رسیدگی به وضعیت شغلی پرستاران دیگر یک مطالبه صنفی صرف نیست؛ یک ضرورت ملی برای حفظ سلامت جامعه است. افزایش جذب و نگهداشت نیرو، اصلاح ساختار پرداخت‌ها متناسب با تورم و سختی کار، کاهش نسبت بیمار به پرستار، حمایت از سلامت روان و مشارکت دادن پرستاران در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با حوزه خود، گام‌های ضروری‌اند. تجلیل‌های مناسبتی وقتی معنا پیدا می‌کند که پشت آن اقدام عملی برای بهبود شرایط واقعی کار باشد.
پرستاران سال‌هاست که با فداکاری خدمت می‌کنند. اکنون نوبت نظام سلامت و سیاست‌گذاران است که با جدیت به وضعیت آنها رسیدگی کنند تا این ستون اصلی فرو نریزد و آنها در امنیت شغلی کامل و امیدوار به تلاشی که مشغول آن هستند، بتوانند در آبادانی و رشد کشور سهم خود را ایفا کنند. پرستاران از زمان جنگ تحمیلی رژیم بعثی عراق تا همین جنگ‌های تحمیلی اخیر بارها رشادت و ایستادگی خود را نشان دادند و حالا نوبت تصمیم‌هایی برای بهبود وضعیت امید و معاش آنها است.