آگاه: اوباما هفت ماه پس از اعلام «پیروزی» از سوی دونالد ترامپ پرسید: حالا وضعیت چگونه است؟ پاسخ را هم خودش داد. متحدان و پایگاه‌های آمریکا هدف حمله قرار گرفتند، آمریکایی‌ها کشته و صدها نفر زخمی شدند و ذخایر موشکی کشور فرسوده شد. او تاکید کرد درباره علت گرانی نفت، گازوئیل، بنزین و تقریبا همه‌چیز اختلاف‌نظری وجود ندارد: جنگ علیه ایران.
مهم‌ترین جمله او اما درباره تنگه هرمز بود: ایران اکنون روی این گذرگاه حق وتو پیدا کرده است. این را کسی می‌گوید که سال‌ها در اتاق وضعیت کاخ سفید نشسته و می‌داند آبراه‌ها چگونه قدرت می‌سازند. او درباره تهران نمی‌گوید «تهدید می‌کند»؛ می‌گوید «حق وتو دارد». یعنی معادله عوض شده است.
آنهایی که این جنگ را آغاز کردند، وعده پایان سریع و نتیجه قاطع داده بودند. امروز واشنگتن به‌جای تحمیل شرایط، در جست‌وجوی راه خروج است. حتی متحدان قدیمی هم دیگر ملاحظه دیپلماتیک نمی‌کنند. صدراعظم آلمان پیشتر گفته بود آمریکایی‌ها آشکارا استراتژی ندارند. وقتی دوستان هم همین را می‌گویند، دیگر نمی‌شود آن را تبلیغات دشمن نامید.
اوباما یک نکته دیگر را هم یادآوری کرد که در هیاهوی این ماه‌ها گم شده بود: ایران سلاح هسته‌ای نداشت. توافقی که او امضا کرده بود، بی‌شلیک حتی یک موشک و فقط با مذاکره، به نتیجه رسیده بود. آن توافق را کسی پاره کرد که امروز از پیروزی سخن می‌گوید و پیامد این پاره ‌کردن را مردم آمریکا هر بار که پای پمپ بنزین می‌ایستند، می‌پردازند. اوباما درباره وزیر جنگ آمریکا، پیت هگست، لحنی تند و تمسخرآمیز داشت. این بخش را می‌توان به حساب رقابت سیاسی داخلی آمریکا گذاشت و نباید بیش از حد جدی گرفت. اما پشت طعنه‌اش، حرف جدی‌تری هست: کسانی که قدرت را با ظاهر اشتباه می‌گیرند، سرانجام هزینه سبک‌سری‌شان را مردم می‌پردازند.
این جنگ برای ایران هم ارزان تمام نشد و کسی که از «جنگ بی‌هزینه» سخن بگوید، به شهدا و خانواده‌های‌شان بی‌انصافی کرده است. اما هزینه ‌دادن با شکست ‌خوردن فرق دارد. معیار پیروزی در جنگ، دست‌ یافتن به هدف اعلام‌شده است. هدف‌هایی که واشنگتن اعلام کرده بود، از تسلیم تهران تا بازگشت به شرایط پیش از جنگ در هرمز، محقق نشده است.
درس این ماجرا ساده است و ما نیازی به تکرارش با صدای بلند نداریم، چون خودشان گفته‌اند: با ایران نمی‌شود به زبان زور سخن گفت و نتیجه گرفت. دیر یا زود باید به همان میزی بازگشت که از آن برخاسته‌اند. اوباما این را به زبان آورد؛ بقیه هم دیر یا زود خواهند آورد.
تاریخ را بیانیه‌ها رقم نمی‌زنند؛ میدان و ایستادگی ملت‌ها رقم می‌زنند. خطای محاسباتی جبهه استکبار از همان‌جا آغاز شد که پنداشتند می‌توان با فشار و تهدید، ملت بزرگ ایران را به زانو درآورد. امروز این پندار در التهاب بازار انرژی، در انبارهای تهی‌شده مهمات و در لحن نگران کاخ سفید فروریخته است. ما اهل خودستایی نیستیم؛ این پیروزی را مدیون خون شهیدان، صبر مردم و اقتدار نیروهای مسلح می‌دانیم. اگر دشمن به واقعیت گردن نهاده، بهتر آنکه درس بگیرد؛ اما بداند ملتی که ایستاد، ایستادگی‌اش را فراموش نمی‌کند و پایان این روایت را او تعیین می‌کند، نه متجاوز.